Snowgoose – The Making Of You (2020)

De muziek op dit album van Snowgoose, The Making Of You, doet soms sterk denken aan Fairport Convention, Pentangle, Renaissance en The Albion Band. Deze Schotten spelen dus folk rock/indie rock. Hun debuut album kwam al uit in 2012. En dit is de opvolger. De stem van zangeres Anna Sheard klinkt op een aantal nummers, en vooral op het laatste Gave Up Without A Sound soms als Sandy Denny, en als bijvoorbeeld Annie Haslam van Renaissance. Maar de vergelijking gaat niet helemaal op. De muziek doet soms ook een beetje Braziliaans aan (Astrud Gilberto) en lijkt soms ook een beetje weg te zijn gelopen uit de folk scene van Laurel Canyon. Uitgebracht door Glass Modern/Cargo Records. Mooie muziek wordt in 2020 blijkbaar nog steeds gemaakt.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Top 10 Albums met Aantal Nummers

In deze top tien staan albums met tien nummers. Al deze tien albums staan deze keer bij de eerste honderd (op 12, 32, 48, 53, 55, 60, 65, 85, 89 en 100) in mijn 1760 lijst. Blues From The Gutter, The Dark Side Of The Moon, Blue, Scott 4, Five Leaves Left en Sandy zijn de eerste vijf in dit lijstje. Er zijn een aantal nummers terug te vinden die over de blues gaan, zoals T.B. Blues, Junker’s Blues, Wee Baby Blues, How Long Blues, St. Louis Blues, Piney Brown Blues, M.G. Blues en Worried Life Blues, en staan allemaal op die van Champion Jack Dupree, Big Joe Turner, Jimmy McGriff en Otis Spann. Verder zijn het allemaal solo artiesten en maar een band, namelijk Pink Floyd.

Posted in Top 10 | Leave a comment

The Jackson 5 – Third Album (1970)

Iets beter dan Triumph van The Jacksons van tien jaar later. Met een aantal aanstekelijke popliedjes. Ook staat er een Simon & Garfunkel nummer op (Bridge Over Troubled Water), maar dat valt voor m’n gevoel een beetje uit de toon. En ook een Delfonics nummer Ready Or Not (Here I Come). Goin’ Back To Indiana, How Funky Is Your Chicken en Darling Dear vind ik zelf de betere nummers. Third Album is een echt Motown album. En executive producer is natuurlijk Berry Gordy.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Alligator Records

Is een onafhankelijk blues en bluesrock label, opgericht in 1971 door Bruce Iglauer. Heeft een tijd gewerkt voor Delmark Records voordat hij zijn eigen label begon, met het promoten van eigenlijk maar een artiest, namelijk Hound Dog Taylor. Alligator is inmiddels in 2020 uitgegroeid tot een van de belangrijkste blues en bluesrock labels in de wereld. Artiesten die door Alligator zijn uitgebracht, zijn bijvoorbeeld Koko Taylor, Robert Cray, Johnny Winter, Marcia Ball, Elvin Bishop, Charlie Musselwhite, Albert Collins, en Johnny Copeland. Ik heb zelf vier albums die door Alligator zijn uitgebracht, waaronder Ice Pickin’ van Albert Collins en Lay Your Burden Down van Buckwheat Zydeco. Zie hier hun mooie website.

Posted in Blog | Tagged | Leave a comment

Cerrone – Cerrone III (Supernature) (1977)

Als je hoes zo ziet en je luisterd naar het openingsnummer Supernature weet je meteen waar Daft Punk de inspiratie vandaan heeft (om het mild uit te drukken). Cerrone maakte met dit album zijn magnum opus. Het enige Euro disco album in mijn verzameling. Disco is absoluut geen fout genre, soms is het best wel goede muziek. Cerrone III (Supernature) zit net op het randje van kitsch (drie van de zes nummers denk ik) maar misschien is het dan wel goede kitsch. Opgenomen in Trident Studios, waar ook een aantal andere albums in mijn 1760 lijst (Bowie, U.K., Brand X, Bill Brufford) zijn opgenomen. Van Supernature zijn twee nummers meer dan OK, een nummer is aardig, en drie nummers wat minder. Staat op de tiende plek van mijn disco albums.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , | Leave a comment

The Jacksons – Triumph (1980)

Triumph is het vierde album van The Jacksons, nadat ze met Moving Violation, uit 1975, hun laatste album voor Motown als The Jackson 5 hadden uitgebracht. Op Triumph (Epic/CBS) staat een van de singles Can You Feel it. Voor mijn gevoel wijkt dat nummer een beetje af van de rest van de andere acht nummers op dit album. Het is allemaal post disco, gecombineerd met funk, pop, soul en rhythm and blues. Er doen een aantal bekende sessiemuzikanten mee, zoals Paul Jackson Jr. (geen familie), Greg Phillinganes, die het ook mede geproduceerd heeft, Paulinho da Costa en Cary Coleman. Het is op zich wel een prima album, maar voor de rest niet echt bijzonder. Goed genoeg echter, om op plek 1648 te staan in mijn 1760 lijst.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(146) Paul Simon – Graceland

Ik heb acht albums van Paul Simon. Graceland is absoluut zijn meesterwerk. De twee albums Paul Simon uit 1972 (Mother And Child Reunion, Duncan, Armistice Day, Everything Put Together Falls Apart, Run That Body Down), en Still Crazy After All These Years, uit 1975 (Still Crazy After All These Years, My Little Town, I Do It For Your Love, 50 Ways To Leave Your Lover) die voor Graceland (1986) zijn uitgebracht zijn in feite ook meesterwerkjes. Maar aan Graceland zit een bijzonder verhaal. Misschien is dat het wel gedeeltelijk. Naar Zuid-Afrika gaan, van alle kanten daarvoor kritiek krijgen, zelfs van Paul Weller, en dan met een album op de proppen komen, dat ronduit verbazingwekkend is. Songs From The Capeman is mijn vierde favoriete album. You’re The One mijn vijfde. Maar Rhythm Of The Saints lijkt voor m’n gevoel een beetje teveel op Graceland. En So Beautiful Or So What en Surprise zijn met hier en daar wat aardige liedjes, wat middelmatig.

Posted in Blog | Leave a comment

De uitklaphoes van de LP #15

Love van The Cult

Van The Cult heb ik drie LP’s. Electric (1986), Live at the Lyceum (1984), en deze dus, uit 1985. Love is het enige album dat ik ooit op CD heb gekocht. Op Love staat het meeslepende She Sells Sanctuary, een echte klassieker wat mij betreft. Maar ook Nirvana, Love, Brother Wolf Sister Moon. She Sells Sanctuary, Rain en Revolution zijn ooit als single uitgebracht. De foto op de binnenkant van de uitgeklapte LP is van Andrew Macpherson. Opgenomen in twee studios. En uitgebracht door Beggars Banquet, waarvan ik twee andere albums heb (van Tubeway Army en Dick Dale) die door dit label op de markt zijn gegooid. Love vind ik eigenlijk net zo groots als bijvoorbeeld Nevermind van Nirvana en The Southern Harmony And Musical Companion van The Black Crows, maar die twee albums heb ik helaas niet als LP.

Posted in Blog | Leave a comment