Sam Mangwana, is een Congolese zanger, geboren uit Angolese ouders die ooit naar Kinshasa verhuisden. Zijn eerste kennismaking met muziek kwam via een zendingsschool van het Leger des Heils. Hij zingt in het Lingala, Kikongo, Bambara, Swahili, Frans, Engels, Portugees en Spaans. Met een lange staat van dienst was hij frontman van bands als Festival des Maquisards en African All Stars en was hij lid van Francois Luambo Makiadi’s baanbrekende band TPOK Jazz, en van African Fiesta, African Fiesta National en Afrisa International. Terwijl zijn voormalige werkgevers meesters waren in de meedogenloze, veerkrachtige, soukous muziek van Centraal-Afrika, gebruikte Mangwana in zijn eigen opnames een lichter, meer akoestisch en meer Caribisch geluid: rijk aan invloeden uit Angola, Mozambique, Kaapverdie, Congo en Cuba. Hij gebruikte zijn muziek om corruptie en geweld aan te pakken, en zijn populariteit, vaak omschreven als Mangwana-koorts, dat zich verspreidde over het continent van west naar oost, via Centraal-Afrika en Zuidelijk Afrika. Het album Rumba Music bevat enkele van zijn oudere nummers, zoals Fata Mata, en nieuw materiaal. Senegal is een andere klassieke rumba van de man. Met uitzondering van drie nummers is alle begeleiding afkomstig van Mangwana’s zeer strakke African All Stars. De begeleiding op drie nummers die in New York zijn opgenomen, is afkomstig van The Fania All Stars. De rumba en de salsa door deze zanger en zijn muzikanten in deze prachtige stijl gebracht is zeer de moeite waard.
Antoine Christophe Agbepa Mumba, bekend als Koffi Olomide, is een Congolese zanger, componist, danser, producer en oprichter van Quartier Latin International. Vaak aangeduid als de Koning van Ndombolo, staat hij bekend om zijn explosieve hoge noten, diepe, keelachtige bariton en eigenzinnige stem. Agbepa wordt beschouwd als een van de belangrijkste figuren in de Congolese en Afrikaanse populaire muziek van de twintigste eeuw. Zijn teksten verkennen vaak thema’s als liefde, politiek, technologie, succes, ontrouw, religie, bedrog en desillusie. Door zijn muziek en podiumoptredens introduceerde hij de langzamere stijl van soukous, bekend als tcha tcho, en populariseerde hij samen met Papa Wemba een flamboyante mode subcultuur genaamd La Sape Wemba. Met een bijna vijf decennia durende carriere is hij de eerste Afrikaanse artiest die het Palais Omnisports de Paris-Bercy uitverkocht, en een van de twaalf Afrikaanse artiesten van wie het werk is opgenomen in het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Gedurende zijn veertigjarige carriere heeft Agbepa tweeendertig studioalbums opgenomen, waaronder zeven onder de Latin Quarter vlag, een in samenwerking met Papa Wemba, evenals achttien livealbums, goed voor een repertoire van meer dan driehonderd nummers. Op 14 augustus 1993 trad Olomide op tijdens de Parijse Expo Porte de Versailles, waar zijn toen uitgebrachte album Noblesse Oblige in premiere ging. Het verkocht meer dan honderdduizend exemplaren en werd gecertificeerd als goud.
Het Gaumont Theatre opende op 28 oktober 1935 zijn deuren. Het werd gebouwd door Provincial Cinematograph Theatres (PCT), een dochteronderneming van de Gaumont British Theatres keten. De buitenkant van het gebouw, ontworpen in een moderne Georgische stijl, was uitgevoerd in baksteen en had in het midden vijf grote ramen die licht binnen lieten in het restaurantgedeelte, dat was gesitueerd boven de brede entreehal. Het auditorium in Art Deco stijl, met zitplaatsen in een semi stadionstijl, had een verhoogd gedeelte aan de achterkant. Het proscenium was vijftien meter breed en zeveneneenhalve meter hoog. De bioscoop was uitgerust met een podium van eenentwintig meter breed en twaalf meter diep. Eind jaren vijftig en tot in de jaren zestig werden er vele concerten georganiseerd, waaronder die van Buddy Holly & The Crickets. Gene Vincent, Eddie Cochran, Bo Diddley, Brenda Lee en Bobby Vee. In 1963 traden The Beatles er twee keer op, waarvan een keer ondersteund door Roy Orbison, en ook in 1963, in oktober en in december, The Rolling Stones. Op 2 april 1967 stonden The Walker Brothers bovenaan het programma in een concert met ondersteunende acts als Jimi Hendrix, Cat Stevens en Engelbert Humperdinck. David Bowie, als Ziggy Stardust, trad er op in 1973. Cliff Richard betrad het podium op drie verschillende gelegenheden. En in november 1973 stond Mott The Hoople bovenaan het programma, met Queen als begeleidingsgroep. De Rank Organisation sloot de Gaumont op 4 mei 1974 met twee speelfilms op het programma: Soft Beds, Hard Battles (met Peter Sellers) en The Last Chapter (met Denholm Elliott). Het gebouw werd omgevormd tot een Top Rank Bingo Club. In 1990 werd het geexploiteerd door Zetters en daarna door Corals. Later functioneerde het als een Gala Bingo Club en vanaf juni 2018 werd het hernoemd tot Buzz Bingo Club. Het werd op 21 maart 2020 gesloten vanwege de Covid pandemie. Op 15 juli 2020 werd aangekondigd dat de sluiting permanent zou zijn.
Een top 10 van artiesten en bands in mijn AT 1760 lijst die in Worchester hebben opgetreden:
Kekele was een band die door platenproducer Ibrahim Sylla in 2000 werd opgericht, en bestond uit toonaangevende ervaren Afrikaanse muzikanten, voornamelijk uit de Democratische Republiek Congo. Ze speelden Congolese rumba in een revivalstijl die terugging naar de jaren vijftig, zestig en zeventig met akoestische gitaren. De band lijkt inmiddels inactief te zijn, want sinds 2006 is er niets meer uitgebracht en is er sinds 2010 niet meer opgetreden. Oorspronkelijk was de band bedoeld als een eenmalig project, alleen opgericht voor het uitbrengen van het debuutalbum Rumba Life. De inspirerende drijfveer voor de band was een algehele ontevredenheid over de richting die de Congolese populaire muziek was ingeslagen, en een verlangen om terug te keren naar haar wortels. Als poging van een groep oudere muzikanten om een oudere muziekstijl nieuw leven in te blazen, te vergelijken met Buena Vista Social Club uit Havana, biedt ook deze tweede CD van Kekele een mooi inkijkje in deze traditionele Afrikaanse muziek. Net als het eerste album bevat het akoestische gitaren en langzame conga ritmes, met toevoegingen van fluit, klarinet, viool en marimba’s. En alles zodanig kristalhelder gespeeld en geproduceerd dat het onmogelijk is om hier niet van te houden. Prachtig gewoon.
The Dunnemin Opinion is een webpage over muziek. Het probeert de geschiedenis van de populaire muziek te doorgronden. Gebaseerd op CD’s die ik heb gekocht tot en met 2018 en die ik vervolgens in een lijst met 1760 albums heb gezet.
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.
