Na het oprichten van The Mint Chicks in Auckland, Nieuw-Zeeland verhuisde multi-instrumentalist Ruban Nielson in 2007 naar de Verenigde Staten, naar Portland, Oregon. Dit nadat de zanger en gitarist het nummer Ffunny Ffrends op zijn anonieme Bandcamp profiel had geplaatst. Unknown Mortal Orchestra (ook bekend als UMO) daaruit voortgekomen, kan worden gezien als een psychedelische rockband. Onder zijn leiding, bijgestaan door zijn broer Kody Nielson en bassist Jacob Portrait, startte hij dit project in 2009, aanvankelijk nog als soloproject. Het eerste album van de band werd in 2011 uitgebracht op Fat Possum Records. Het tweede album, II, verscheen in 2013. De eerste single van de CD, getiteld Swim and Sleep (Like a Shark), het mooiste nummer van het album, en om ronduit vrolijk van te worden, was voor het eerst verkrijgbaar als seven inch single tijdens hun tour met Grizzly Bear. II bevat luchtige popmelodieen verrijkt met een melancholische toon en gevuld met een breed scala aan geluiden. In de nummers lijkt een gevoel van constante beweging te zitten. Met schoonheid dat onbehagen op kan roepen is dit album zeer geslaagd. Uitgebracht door Jagjaguwar Records (AT 1760 – Black Mountain, Angel Olsen, Fogygen, Sharon Van Etten, Bon Iver, Viet Gong).
DIVISIE C
WEDSTRIJDEN RONDE 3
| 02/02/26 (C5) Metal Bottlenecks – (C8) Slagvaardig Vooruit 1-2 |
| 08/02/26 (C6) Gras Etende Koeien – (C9) Dertig Meter Snoer 1-3 |
| 08/02/26 (C7) We Nemen De Benen – (C10) Blue Wizards United FC 2-3 |
| Metal Bottlenecks 1 Jeff Tweedy 1 Slagvaardig Vooruit 2 Justin Vernon 1, Daniel Lohues 1 |
| Gras Etende Koeien 1 Kurt Vile 1 Dertig Meter Snoer 3 Graham Nash 2, Hank Marvin 1 |
| We Nemen De Benen 2 Bob Weir 1, Les Paul 1 Blue Wizards United FC 3 David Gilmour 2, Kevin Ayers 1 |
Stand Divisie C (08/02/26)
| (C10) Blue Wizards United FC | 3 | 3 | 0 | 0 || 9 | 13-10 (+3) |
| (C4) Altijd Naar Voren | 3 | 2 | 0 | 1 || 6 | 16-12 (+4) |
| (C2) Onze Noppen Onze Noten | 3 | 2 | 0 | 1 || 6 | 19-15 (+4) |
| (C7) We Nemen De Benen | 3 | 2 | 0 | 1 || 6 | 9-6 (+3) |
| (C1) Telamon Football Club | 3 | 2 | 0 | 1 || 6 | 13-14 (-1) |
| (C6) Gras Etende Koeien | 3 | 1 | 1 | 1 || 4 | 9-8 (+1) |
| (C9) Dertig Meter Snoer | 3 | 1 | 0 | 2 || 3 | 11-11 (0) |
| (C8) Slagvaardiig Vooruit | 3 | 1 | 0 | 2 || 3 | 8-11 (-3) |
| (C5) Metal Bottlenecks | 3 | 0 | 1 | 2 || 1 | 3-7 (-4) |
| (C3) Liever Geen Voetballers | 3 | 0 | 0 | 3 || 0 | 5-12 (-7) |
Water from Your Eyes is een Amerikaanse band die door zangeres Rachel Brown en multi-instrumentalist Nate Amos is opgericht in Chicago, Illinois en momenteel gevestigd is in Brooklyn, New York City. De band is sindsdien gegroeid met twee extra live leden, Al Nardo en Bailey Wollowitz, beiden ook lid van Fantasy of a Broken Heart, een band waarmee Amos regelmatig samenwerkt. Water from Your Eyes heeft zeven studioalbums, vijf EP’s en een remixalbum uitgebracht. Op 20 april 2024 opende de band als support act voor Interpol in Zócalo in Mexico-Stad. Het was het grootste concert ooit van de band, met ongeveer 160.000 bezoekers. Op 4 juni 2025 brachten ze de single Life Signs uit en kondigden ze aan dat hun album, It’s A Beautiful Place, op 22 augustus 2025 zou verschijnen. Het werd ondersteund door nog twee andere singles (Playing Classics en Nights In Armor), en een tournee door Noord-Amerika en Europa. Het grootste deel van de opnames van het album werd gedaan op de thuiscomputer in Amos’ slaapkamer, waarbij Amos en Brown hun best doen hun absurd destabiliserende en desonrienterende nummers overweldigend en complex te laten klinken met haast wiskundige ritmes. En dat klinkt allemaal meer dan uitstekend. Uitgebracht door Matador (Algiers (2020), Bar Italia (2023), Queens of the Stone Age (2023)).
In hun korte bestaan hebben The Amazing Snakeheads een onuitwisbare indruk achtergelaten dat de tongen behoorlijk deed beroeren. Helaas bestaat dit trio niet meer. Leden verlieten de band en bij zanger en gitarist Dale Barclay werd in 2017 hersenkanker vastgesteld, en overleed een jaar later. Als tastbare herinnering is deze ene CD, Amphetamine Ballads, het enige wat er is overgebleven van iets dat heel beloftevol had kunnen zijn. Als de nieuwe Birthday Party van Nick Cave wellicht? In 2013 had de band inmiddels een indrukwekkende reputatie opgebouwd waar niemand meer om heen kon. Met blues doordrenkte garagerock, waren The Amazing Snakeheads afkomstig uit Glasgow en bestaande uit zanger en gitarist Dale Barclay, bassist William Coombe en drummer Jordon Hutchison, zeer zeker een band voorbestemd met een grote toekomst. Barclay en Coombe kenden elkaar al sinds hun jeugd, en Barclay leerde Hutchison kennen, oorspronkelijk uit Nieuw-Zeeland, toen ze buren waren. Hoewel Hutchison als enige al eerder in een band had gezeten, hadden Barclay en Coombe nog nooit met een groep gespeeld, en het resultaat was een frisse en krachtige sound, met een punkachtige felheid en met een paar rustiger nummers (met akoestisch gitaar) die lichtelijk aan de muziek van Paris Texas en Twin Peaks doen denken. De enthousiaste ontvangst die de single Testifying Time kreeg leidde tot een albumcontract, en het eerste volledige album van de groep, Amphetamine Ballads, kwam in het voorjaar van 2014 uit. Verschenen bij Domino Recording.
Keith Olsen, een Amerikaanse producer, was betrokken bij meer dan honderd albums. Zijn productiewerk leverde hem meer dan negenendertig gouden, vierentwintig platina en veertien multi-platina albumcertificeringen op. Hij werd geboren in Sioux Falls, South Dakota, en ging naar school in Minneapolis, waar hij een waardering ontwikkelde voor klassieke, pop- en jazzmuziek. Hij deed productie ervaring op in opnamestudio’s in de omgeving van Minneapolis, en muzikale en tourervaring met contrabas in jazz- en folkbands. Daarna speelde hij bas als lid van The Music Machine, die een hit hadden met de single Talk Talk. In deze periode begon hij samen te werken met Curt Boettcher, producer van de single Cherish van The Association, en ontmoette een andere vroege invloed, Brian Wilson van The Beach Boys, van wie hij het een en ander leerde. Na zijn verhuizing naar Los Angeles speelde hij een belangrijke rol bij het lanceren van de carrieres van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Hij hielp hen een platencontract te krijgen, produceerde hun eerste album, Buckingham Nicks, en liet hen in zijn huis wonen, waarbij hij Nicks een tijdlang als huishoudster in dienst had. Nadat hij hen had geïntroduceerd aan Mick Fleetwood, produceerde hij Fleetwood Mac’s gelijknamige album uit 1975, dat de eerste plaats bereikte in de VS. In de jaren zeventig, tachtig en negentig bouwde Olsen een reputatie op als veelgevraagd producer. Artiesten en bands met wie hij gewerkt heeft waren o.a. Grateful Dead (Terrapin Station), Bob Weir (Heaven Help The Fool), EL&P (In The Hot Seat), Rick Springfield (Working Class Dog), Foreigner (Double Vision), Pat Benatar (Crimes Of Passion), Joe Walsh (The Confessor), Santana (Marathon), The Babys (Union Jacks), Saga (Wildest Dreams), Ozzy Osbourne (No Rest For The Wicked), Scorpions (Crazy World), Bad Company (Fame And Fortune), Sammy Hagar (Standing Hampton), Whitesnake (Slide It In), Sheena Easton, Steve Perry en Heart (Passionworks). Hij was ook betrokken bij verschillende soundtracks, waaronder Footloose, Vision Quest, Tron, Flashdance en Top Gun. In 1996 trok Olsen zich gedeeltelijk terug uit de productie van artiesten om zich te richten op het ontwikkelen van surround sound muziekmixen voor het platenlabel Kore Group, het licentieren van bestaande masters, het remixen ervan voor surround sound en het opnieuw uitbrengen ervan. Als corporate director of global product development bij Mackie Designs stelde hij een team van experts samen om hun digitale productlijn te ontwikkelen. Later in zijn leven produceerde Olsen alsnog meerdere albums per jaar voor de Pogologo Productions Group en was hij lid van de National Academy of Recording Arts and Sciences (NARAS) Producers and Engineers Wing. Olsen overleed op 9 maart 2020 aan een hartstilstand in zijn huis in Genoa, Nevada, op vierenzeventigjarige leeftijd.
Albums in mijn 1760 lijst waarbij Olsen betrokken was als producer of als engineer:
Winter is coming. Alles bevriest. Maar uiteindelijk is er dooi. Het leven begint opnieuw. Dus laten we dat vieren met deze CD van James Vincent McMorrow. En dat is geen straf. Voor dit album hoeven we niet naar een tropisch eiland maar kunnen we thuis blijven bij een knapperend haardvuur. De tien liedjes op deze CD uit 2014, Post Tropical, zijn het waard om te beluisteren. Nee, dit is geen gitaarplaat. Maar dat maakt het er niet minder om. Gitaren zijn er wel op te horen maar worden minimaal gebruikt. En dat blijkt te werken. Het album is aanstekelijk en bedwelmend. De falset stem van de zanger, begeleid met toetsen, hoorns, violen en drumcomputers, waarbij een intieme sfeer wordt gecreerd, is een mooie. Soms met zwevende luchtigheid, zwaarmoedige overpeinzingen en met dramatische wendingen, die je op het gemak laat voelen. Nergens dwaalt het af in gemakzucht. Nummers als Cavalier, Look Out, Repeating en vooral The Lakes bereiken zulke memorabele vocale hoogtepunten dat ze zowel direct vertrouwd als verfrissend aanvoelen. Het is een geluidslandschap waarin McMorrow ervoor kiest het in te kaderen met verleidelijke zang. Het album is zowel kil als warm, soulvol en zacht. En wat alles nog indrukwekkender maakt is dat deze CD, met al deze winterse thematiek, is opgenomen in een studio in Texas. Uitgebracht door Believe Recordings en volledig geschreven, geproduceerd en uitgevoerd door McMorrow zelf.
The Hives is een Zweedse garagerockband die in 1993 in Fagersta werd opgericht. Na succes te hebben geboekt in hun thuisland in de jaren negentig, verwierven ze in het begin van de jaren 2000 wereldwijde bekendheid tijdens de garage rock revival. Ze staan bekend om hun altijd gekleed in bijpassende zwart-witte smokings en om hun energieke en excentrieke liveoptredens, waarbij critici hen prijzen als een van de beste live rockbands van de afgelopen twee decennia. Mainstream succes kwam met de release van Veni Vidi Vicious samen met de single Hate to Say I Told You So, die als hun meest kenmerkende nummer wordt beschouwd. De vroege releases van de band werden gekenmerkt door de invloed van bands als Rancid, New Bomb Turks, Turbonegro en Dead Kennedys. Met The Hives Forever Forever The Hives, inmiddels alweer het zevende studioalbum en de opvolger van The Death Of Randy Fitzsimmons uit 2023, blijken ze nog steeds een sensatie te zijn. Weing bands laten horen wat zij doen. Het album is gevuld met rockanthems die zo uit de jaren zeventig zouden kunnen stammen. Enough is Enough, Hooray Hooray Hooray, Paint A Picture, Path Of Most Resistance en het titelbummer THFFTH zijn allemaal killers. De opnamesessies voor het album vonden plaats in Riksmixningsverket, een studio van ABBA’s Benny Andersson, en in de Stockholm-studio van Year0001, verbonden aan de Zweedse rapper Yung Lean. Het album werd mede geproduceerd door Pelle Gunnerfeldt en Beastie Boys lid Mike D. Josh Homme, frontman van Queens of the Stone Age, droeg bij aan het album als adviseur (wat dat ook moge betekenen). Alle songteksten zijn geschreven door Howlin’ Pelle Almqvist; alle muziek is gecomponeerd door alle bandleden. Uitgebracht door Play It Again Sam (Nick Cave & The Bad Seeds, 2024).
Doe maar meer van dit. Ook als het ernst is. Ernst Jansz bewijst met deze CD dat de liedjes van Dylan mits goed vertaald ook in het Nederlands poetisch kunnen zijn. Dat hij een poging heeft gedaan om ze te begrijpen. Het lezen van een boek van Suze Rotolo blijkt hem mede goed geholpen te hebben om meer inzicht in de liedjes te krijgen. Het hele proces van vertalen, de worsteling, de twijfels, het zoeken naar woorden en betekenis, de verhalen die hij achter de liedjes vermoedde, kan een hachelijke onderneming zijn. Maar Jansz is er zeer goed in geslaagd om aan Dylans muziek betekenis te geven in zijn vertalingen. De man is een rode draad in zijn muziekleven. Uit Molenbeekstraat, een roman uit 2006 dat zijn Amsterdamse jeugd van 1948 tot 1970 beschrijft, weten we dat hij in 1964 zijn eerste Bob Dylan singletje kocht en dat hij in 1969 te vinden was op het Isle of Wight om het optreden van Bob Dylan en The Band mee te maken. En in CCC Inc. Een Band, een fotoboek uit 2007, lezen we dat door Jansz c.s. al op de vroegste opnames van CCC Inc. uit 1967, nummers van Bob Dylan worden gezongen. Aan een goede vriend heeft Jansz nauwgezet verslag gedaan van zijn twijfels, zijn enthousiasme en zijn zoektocht naar de beste interpretatie van soms onbegrijpelijke en onvertaalbaar geachte teksten en naar achtergrondverhalen bij de liedjes die voor zo velen zoveel betekenen: Visions Of Johanna, SadEyed Lady Of The Lowlands, Just Like A Woman, Boots Of Spanish Leather, Red River Shore, To Ramona en andere nummers zijn mooi vertaald als Domen Van Johanna, Uit Spanje Spaanse Laarzen, Droeve Dame Uit Het Laagland, Het Meisje Van De Rode Rivier, Als Een Vrouw en Voor Ramona. Gaandeweg bij elk lied kom je meer te weten over Dylan en over zijn geliefden Suze Rotolo, Sara Lownds en Edie Sedgwick die wellicht voor deze liedjes model hebben gestaan. De albumhoes is van Peter van Dongen (o.a. bekend als tekenaar van de strip Blake & Mortimer). Uitgebracht door V2 (AT 1760 – o.a. Stereophonics, The White Stripes, Ray Davies en Huub van der Lubbe).
