Single Top 75 (update #57)

Vanaf 18-01-2021 heeft de single van The Delfonics, Funny Feeling, in mijn Single Top 75 gestaan. Per vandaag is dit nummer uit deze lijst verdwenen. Dit heeft dus 56 updates geduurd. Four Seasons In One Day van Crowded House is nu de oudste update, de vierde, en dit nummer zal binnenkort ook wel afdalen naar De 250 Tip Cavalcade. Het nummer van Violent Femmes, Gone Daddy Gone, is (al een tijdje eigenlijk vanaf update 33) de hoogst genoteerde single in mijn 75 single lijst dat afkomstig is van het laagst genoteerde album in mijn 1760 album lijst: op plek 1664. Ook verdwenen met deze update is o.a. Ben Jij Ook Zo Bang van Toontje Lager. De vorige keer had ik nog vijf Nederlandstalige singles in deze lijst, maar niet getreurd: De Man (18), Ballade Van De Boer (19), Iedereen Is Van De Wereld (20) en Kindje Van God (50) staan er nog steeds in. Nieuw op de eerste plek staat nu Searching Through The Past van Bleach van het album Ride Your Heart, dat ik op plek 1340 heb staan in mijn albumlijst. Andere nieuwe nummers zijn die van Starsailor (Poor Misguided Fool), GusGus (Airwaves) en de single Home Again van het Kensington, wat de Nederlandse inbreng weer terugbrengt naar zeven (samen met You Still Think van The Prodigal Sons en Empty Faces van Solution). Maar alles tijdelijk uiteraard.

Searching Through The Past / Poor Misguided Fool / Airwaves / Home Again

en verder…..

EEN WILLEKEURIGE SINGLE TOP 75 AANDACHTVERDIENER

EENTJE DIE ER OORSPRONKELIJK IN HEEFT GESTAAN EN ER UIT IS VERDWENEN

Why Does My Heart Feel So Bad

van

(1718) Moby – Play

Posted in Single Top 75 | Leave a comment

De uitklaphoes van de LP #90

War van U2

Een van deze LP’s van U2 heb ik ooit gekocht toen ik nog een absolute fan was van deze band. Toen ze in feite nog die normale Ierse jongens waren voordat ze jaren later uit zouden groeien als wereldverbeteraars. Het is moeilijk voor te stellen hoe progressief en vooruitstrevend U2 in die dagen nog was. Ik vond deze band ronduit geweldig. Ik weet nog goed dat die eerste LP’s toen verschenen in de jaren tachtig. Persoonlijk vind ik U2 tegenwoordig alleen nog interessant tot en met Pop uit 1997, en dat zijn toch maar liefst negen albums. Dus echt haten doe ik ze ook weer niet. Ik heb het debuutalbum Boy in mijn 1760 lijst gezet, maar deze vind ik ook meer dan voortreffelijk (net als October overigens, die ik eigenlijk ook beter vind). War was de derde LP die verscheen, in 1983. Het album is inmiddels de veertig gepasseerd (het verscheen op 28-02-1983) en was een commercieel succes. Een aantal nummers zijn echte U2 klassiekers geworden; Sunday Bloody SundayTwo Hearts Beat As One en New Years Day. Maar er staan veel meer sterke nummers op deze LP: SecondsLike A SongDrowning ManThe RefugeeSurrender en “40”. Het jongetje op de hoes is dezelfde als op Boy. Geproduceerd door Steve Lillywhite (die ook de albums Boy, October en Achtung Baby heeft geproduceerd) en opgenomen in Windmill Lane in Dublin. Uitgebracht door Island.

Posted in LP Verzameling | Leave a comment

(1335) Panda Bear – Panda Bear Meets The Grim Reaper (2015)

Noah Benjamin Lennox, ook wel bekend als Panda Bear is bandlid van Animal Collective, waarmee hij dertien albums heeft gemaakt. Panda Bear Meets The Grim Reaper is zijn zevende soloalbum. Hij werkte hieraan bij hem thuis tijdens het opnemen van Animal Collectives’ album Centipede Hz uit 2012. PBMTGR is uitgebracht in 2015. Het is een beetje een moeilijk album. Het meerendeel van de nummers zijn nogal experimenteel en klinken wat groezelig, vaag en missen structuur. Maar hebben dan soms wel weer mooie vocale melodieen, zoals Boys Latin. De eerste drie nummers (Sequental CircuitsMr NoahDavy Jones Locker) kunnen me daarom totaal niet raken en klinken ronduit onsamenhangend. Een aantal van de betere nummers zijn dan weer wel Come To Your Senses (waarin hij zich constant afvraagt of je gek bent) Selfish GeneCroswordsTropic Of Cancer, dat een sample van De Notenkraker van Tchaikovsky bevat en Lonely Wanderer, ook met een sample van Arabesque No. 1. van Claude Debussy. Sommige nummers bevatten dus weldegelijk schoonheid, maar lang niet zo veel als op het Animal Collective album Merriweather Post Pavilion dat ik in mijn 1760 lijst heb staan (op plek 887). Uitgebracht door Domino (AT 1760 – Arctic MonkeysFranz Ferdinand, Julia HolterReal EstatePeter PerrettVillagers en Wild Beast). Panda Bear Meets The Grim Reaper is gemaakt in samenwerking met Peter Kember, ook wel bekend als Sonic Boom, van Spacemen 3.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Top 10 Bands en Artiesten uit Italie

  1. (936) Francesco De Gregori
  2. (938) Paolo Conte
  3. (998) Lacuna Coil
  4. (1039) Ennio Morricone
  5. (1258) Frabrizio De Andre
  6. (1481) Angelo Branduardi
  7. (1580) Francesco Guccini
  8. (1657) Franco Battatio
  9. (1664) Rhapsody
  10. (1668) Lucio Dalla
Posted in Top 10 | Leave a comment

(1336) Ty Segall – Twins (2012)

Twins uit 2012 was de derde release waarbij de Amerikaanse multi-instrumentalist (Laguna Beach, Californie) Ty Segall in dat jaar betrokken was. Hij bracht toen eerder al een album uit als The Ty Segall Band (met Mikal Cronin, een jeugdvriend van hem) en een album met White Fence genaamd Hair. Daarom is Twins het vijfde studioalbum van deze man (in januari 2024 verscheen zijn vijftiende album), die in de San Fransisco Bay Area en in Orange County, Los Angeles met verschillende underground bandjes voor deze tijd, we schrijven de periode voor 2008, ook behoorlijk actief is geweest. Twins is een psychedelische gitaarschijf. Het is een soort van constante geluidexplosie dat dan wel rechtoe rechtaan klinkt, maar best veel diepgang heeft. Het bevat pakkende riffs en heeft een lekkere fuzz. Hij trekt daarbij alle registers open. You’re The DoctorInside Your HeartGhostThey Told Me Too en Love Fuzz zijn lekker zwaar en rauw. Zijn alle nummers elektrisch: Gold On The Shore is het enige akoestisch nummer. In The Hill (met de vocalen van voormalig Thee Oh Sees bandlid Brigid Dawson) en Would You Be My Love zijn als singles uitgebracht. Segal toont zich op dit album als een zeer goede gitarist. Het is een album waarbij je je volkomen op je gemak voelt. En als je goed luisterd hoor je soms The Beatles. Uitgebracht door Drag City (AT 1760 – Bonnie ‘Prince’ BillyThe High LlamasJoanna Newsom en in 2019 gekocht Chris Gantry).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Slift – IIion (2024)

Het uit Frankrijk afkomstige trio Slift, bestaande uit de broers Jean Fossat (zang, gitaar, toetsen) Remi Fossat (bas) en Canek Flores (drums, piano, vibrafoon) laten op deze CD een combinatie van psychedelische rock, metal en prog rock horen. Ilion is het derde album van de band. Het blijkt een boeiende luisterevaring te zijn. Ongemakkelijk maar zeer de moeite waard. Het hele album is een explosie van kracht en agressie met hier en daar wat korte atmosferische rustpunten van verfijnde lyriek dat dan weer wordt opgevolgd door overdonderende gitaaruitbarstingen en huiveringwekkend geschreeuw van de zanger. Alsof Pink Floyd met Syd Barret nog in de gelederen in het nummer Uruk met een wat steviger metal sausje aan de weg had getimmerd. The Words That Have Never Been HeardConfluenceNinth en The Story That Has Never Been Told, varierend van acht tot twaalf minuten, zijn ronduit verbluffende luisterervaringen en lijken eindeloos te duren. Als een soort luisterboek over vernietiging, bloed, magie, mystiek, geboorte, duisternis, vernietiging en dood, waarbij het hele universum er eigenlijk bij wordt gesleept, en zou zomaar als soundtrack voor de films Excalibur en Prometheus hebben kunnen dienen. Muziek om buiten jezelf mee te treden vlak voor je eigen einde. Dus een warm welkom in het universum van deze mannen uit Toulouse over tijd en ruimte, over Goden van andere planeten, verpakt in een angstwekkende nachtmerrie. Uitgebracht door Sub Pop (Omni 2019, Kiwi Jr. 2021, TV Priest 2021).

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Een muzikale terugblik op 2023 (deel 3)

Als je 10 CD’s in een lijstje wil zetten met beste albums van een bepaald jaar vallen er natuurlijk heel wat af. Ook bij mij hier op deze site. Dit zijn van 2023 sowieso de livealbums, verzamelalbums en coveralbums van afgelopen jaar van Dylan, Van Morrison, Stephen Stills, Ali Farka Toure, Neil Young, Taj Mahal, Stef Kamil Carlens & The Gates Of Eden, Cat Power en de CD Studio One Space-Age Dub Special met diverse artiesten. Hoe goed ik die albums ook vind. Van de 50 CD’s die ik in 2023 heb gekocht heb ik er daarom maar 37 meegewogen. Van die 50 albums staan er 18 bands en artiesten met andere albums in mijn Album Top 1760 (Iggy Pop, Steve Vai, Bob Dylan, Van Morrison, Ali Farka Toure, The Tallest Man On Earth, Stephen Stills, Graham Nash, Robert Ellis, Queens Of The Stone Age, PJ Harvey, His Golden Messenger, Bonnie ‘Prince’ Billy, Bombino, Sufjan Stevens, Kurt Vile, Cat Power, Peter Gabriel). En zijn er drie bands en artiesten waarvan ik vanaf 2019 nu een tweede CD heb gekocht (Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, Mammoth WVH, Robert Finley). In mijn top 10 van 2023 staan deze keer maar liefst 6 bands en artiesten van wie ik ook albums in mijn 1760 lijst heb staan (Sufjan Stevens, Bonnie ‘Prince’ Billy, The Tallest Man On Earth, Peter Gabriel, Robert Ellis, Bombino). En vergeleken met de voorgaande jaren van 2020, 2021 en 2022 zijn dit er echt heel veel. De albums van Sufjan Stevens (Illinoise), Robert Ellis (The Lights From The Chemical Plant) en Bombino (Azel) in mijn 1760 lijst heb ik overigens alle drie op nummer 1 staan in mijn Top 10’s van 2005, 2014 en 2016. Sufjan Stevens echter is nu de enige artiest van wie ik nu twee albums in twee verschillende jaren op de eerste plek in een Top 10 heb staan.

Top 10 Albums 2023

  1. Sufjan Stevens – Javalin
  2. Bonnie ‘Prince’ Billy – Keeping Secrets Will Destroy You
  3. Colter Wall – Little Songs
  4. The Tallest Man On Earth – Henry St.
  5. Glen Hansard – All That Was East Is West Of Me Now
  6. Brent Cobb – Southern Star
  7. Peter Gabriel – I/O
  8. Robert Ellis – Yesterday’s News
  9. The Budos Band – Frontier’s Edge
  10. Bombino – Sahel
Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1337) Peter Perrett – How The West Was Won (2017)

Peter Perrett, zanger en gitarist van de punk en new wave band The Only Ones (drie albums gemaakt eind jaren zeventig en begin jaren tachtig) en later van The One, bracht in 2017 zijn solo debuut uit en sinds 1996 zijn eerste release : How The West was Won. Na al die jaren voor de buitenwereld van de aardbodem te zijn verdwenen is dit een glorieuze comeback. Want dit is een zeer sterke en opmerkelijke plaat, samen gemaakt met zijn twee zoons Jamie Perrett en Peter Parrett Jr. Het blijkt een album te zijn met veel karakter, bijtende humor, zelfspot en veel zeggingskracht waar je meteen voor valt. Als een echo naar zijn eigen verleden over liefde, pijn, spijt en verlossing. Zeer sympathiek dus. Doet het eerste sterke nummer How The West Was Won en ook het mooie Sweet Endevour een beetje denken aan de stem van Lou Reed, en soms aan die van Marianne Faithfull, staan er op dit album allemaal juweeltjes. Man Of ExtremesLiving In My HeadHard To Say NoAn Epic Story en Something In My Brain overstijgen de middelmaat ruimschoots. Rock ‘n’ Roll zit blijkbaar nog steeds in zijn longen. Opgenomen in Konk Studios (AT 1760 – The Kooks) door Peter Parrett zelf, zijn zoon Jamie Parrett en Chris Kimsey (AT 1760 – MarillionAnderson Brufford Wakeman Howe). Uitgebracht door Domino.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Stephen Street

Street begon zijn muzikale carriere in de late jaren zeventig en speelde in verschillende bands in Londen. Hij speelde bas in de new wave, ska en popgroep Bim, samen met de latere Neneh Cherry en Massive Attack producer Cameron McVey. Een van Street’s eerste banen als in-house engineer was voor een sessie voor het Smiths nummer Heaven Knows I’m Miserable Now. Hoewel Street niet werkte aan de daaropvolgende opname William, It Was Really Nothing, werd hij gevraagd om hun volgende album, Meat Is Murder, te engineeren, waarbij Morrissey en Marr voor het eerst zelf produceerden. Gedurende deze tijd was hij engineer voor reggae artiesten, waaronder Black Uhuru, Linton Kwesi Johnson en voor juju muzikant King Sunny Ade. Hij hielp bij het produceren en mixen van verschillende nummers op Stephen Duffy’s eerste twee albums: The Ups And The Downs in 1985 en Because We Love You in 1986. Twaalf jaar later werkte hij met Duffy aan zijn album I Love My Friends uit 1998. Nadat The Smiths uit elkaar gingen, was Street producer en co-songwriter voor Morrissey’s debuut soloalbum Viva Hate, dat nummer 1 bereikte en twee top 10 hits in het VK voortbracht. Street en Vini Reilly, gitarist van Viva Hate, hadden een geschil over songwriting credits. Reilly beweerde de meerderheid van de nummers op het album te hebben geschreven, wat Street verwierp en beweerde dat hij de muziek schreef voor alle nummers op het album en dat Reilly daar geen rol in speelde. Street werd gecrediteerd als producer, songwriter, gitarist en basgitarist op het album. Street ging verder met het schrijven en produceren van nog twee singles voor Morrissey die op Bona Drag verschenen voordat de zanger hun samenwerking beeindigde, blijkbaar vanwege geschillen over royaltybetalingen en vermeende gesprekken tussen Street en Johnny Rogan, auteur van controversiele Morrissey teksten. Street produceerde vijf albums van Blur: Modern Life Is Rubbish, Parklife, The Great Escape, Blur en The Magic Whip. In 1992 begon Street samen te werken met de Ierse band The Cranberries op hun debuutalbum Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?. Het album bleek een groot succes in de VS. In 1994 werkte Street opnieuw met de band aan hun tweede album No Need to Argue. Na twee albums met verschillende producers, werkte The Cranberries opnieuw samen met Street aan hun album uit 2001 Wake Up And Smell The Coffee en de twee extra tracks die werden opgenomen voor hun best of verzamelalbum uit 2002: Stars: The Best Of 1992-2002 genaamd Stars en New New York. Andere bands en artiesten voor wie Street albums produceerde zijn o.a. The Triffids, Idlewinds, The Psychedelic FursThe PretendersSuedeNew Order, The Subways, Babyshambles en Madness. In februari 2020 ontving Street de prijs voor Outstanding Contribution to UK Music bij de Music Producer’s Guild Awards. 

Albums in mijn 1760 lijst die Street heeft geproduceerd:

  • (446) Morrissey – Viva Hate
  • (864) Kaiser Chiefs – Employment (co producer)
  • (1396) The Cranberries – Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?

Posted in Blog | Tagged | Leave a comment

Een muzikale terugblik op 2023 (deel 2)

Er zijn een aantal labels waarvan ik in 2023 meerdere albums heb gekocht: twee albums van BMG, Columbia/Sony, Exile, Excelsior, Matador, Partisan/Knitting Factory en van Anti- zelfs drie albums. Niet alleen omdat ik van Anti- (James Brandon Lewis Trio, The Tallest Man On Earth, Glen Hansard) de meeste (drie) albums heb gekocht maar zeker ook om de kwaliteit van die drie albums, is Anti- wat mij betreft HET Label van 2023. Wat overigens niet wil zeggen dat deze Anti- albums ook daadwerkelijk in mijn top tien met mijn favoriete albums van 2023 zullen staan. Dat lijstje wil ik over een paar dagen behandelen.

  • Graham Nash – Now (BMG)
  • Mammoth WVH – II (BMG)
  • Bob Dylan – Fragments: Time Out Of Mind (Sony/Columbia)
  • Bob Dylan – Shadow Kingdom (Sony/Columbia)
  • Van Morrison – Moving On Skiffle (Exile)
  • Van Morrison – Accentuate The Possitive (Exile)
  • traumahelicopter – Save Yourself (Excelsior)
  • Pale Puma – Haunted By Dreams That Were Never My Own (Excelsior)
  • Bar Italia – Tracy Denim (Matador)
  • Queens Of The Stone Age – In Times New Roman (Matador)
  • Bombino – Sahel (Partisan/Knitting Factory)
  • PJ Harvey – I Inside The Old Year Dying (Partisan/Knitting Factory)
  • James Brandon Lewis Trio – Eye Of I (Anti-)
  • The Tallest Man On Earth – Henry St. (Anti-)
  • Glen Hansard – All That was East Is West Of Me Now (Anti-)
Posted in Geen categorie, Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1338) Mana – Amar Es Combatir (2006)

Mana is een Mexicaanse (AT 1760 – Maldita VecindadRoodrigo y GabrielaCafe TacvbaPanteon RococoMolotovHocico) pop rock band met latin rock invloeden uit Guadalajara. Sinds hun doorbraak in 1990 heeft de band inmiddels meer dan twintig miljoen albums verkocht. In 2006 bracht de band Amar Es Combatir uit, een productie die resulteerde in vijf singles die Mana in verschillende landen naar de top van de hitlijsten brachten. De meest opvallende nummers op dit album, met soms een aardige gitaarsolo en in het algemeen met een stevig gitaargeluid, waardoor het pop rock is inplaats van alleen maar pop, zijn Labios Compartidas en Bendita Tu Luz, waarin onder andere de Dominicaanse zanger en muzikant Juan Luis Guerra meewerkte. Ook al klinken al deze nummers op dit album een beetje als hetzelfde, zijn ze toch allemaal best leuk om te horen. Maar een wereldschokkend album is het echter niet. Opgenomen in The Hit Factory in Miami. Uitgebracht door Warner Music Mexico.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment