(1490) Mew – No More Stories Are Told Today, I’m Sorry They Washed Away // No More Stories, The World Is Grey, I’m Tired, Let’s Wash Away (2009)

Mew is een alternatieve rockband uit Hellerup, een voorstad van Kopenhagen, Denemarken, opgericht in 1995. Oorspronkelijk bestaande uit Jonas Bjerre (zang), Bo Madsen (gitaar) Johan Wohlert (bas) en Silas Utke Graae Jorgensen (drums). Johan Wohlert verliet de band in 2006 voor de geboorte van zijn eerste kind, maar keerde weer terug in 2013. En gitarist Bo Madsen verliet de band in 2015. Het debuutalbum A Triumph for Man kwam al uit in 1997. No More Stories…, het vijfde album, klinkt soms echt spannend en vernieuwend, en er staan een paar interessante nummers op die me wel bevallen. Introducing Palace Players heeft een mooi funky gitaar gedeelte. En in een aantal nummers maakt men effectief gebruik van een kinderkoor. Dat geeft het iets ontwapenends en net dat beetje extra dat dit een plezierig album is om naar te luisteren. Nico Muhly, bekend van zijn samenwerking met Sufjan Stevens op het album Planetarium in mijn 1760 lijst, speelt op Tricks Of The Trade, strings, piano en fluit. En Steve Coleman speelt alt saxofoon op het nummer Sometimes Life Isn’t Easy (een gedeelte van dit nummer doet een beetje aan For America van Red Box denken). Coleman is ook op het Roots album Do You Want More?!!!??! in mijn 1760 lijst te horen. Geproduceerd door de Amerikaan Rick Costey, die als engineer, programmer en als co producer ook heeft gewerkt aan andere albums in mijn 1760 lijst (Fiona AppleMuseThe Mars VoltaDovesBrand New, The ShinsHAIM). Opgenomen in Electric Lady (AT 1760 – Patti Smith GroupSteve Earle) in New York City en in een studio in Kopenhagen.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Top 10 1987

  1. (148) R.E.M. – Document
  2. (475) John Hiatt – Bring The Family
  3. (476) Prince – Sign ‘O’ The Times
  4. (485) Robbie Robertson – Robbie Robertson
  5. (512) The Wedding Present – George Best
  6. (528) 10,000 Maniacs – In My Tribe
  7. (537) Napalm Death – Scum
  8. (725) Gruppo Sportivo – 10 Mistakes
  9. (746) Voivod – Killing Technology
  10. (747) Anthrax – Among The Living
Posted in Top 10 | Leave a comment

(1491) Slowdive – Slowdive (2017)

Van de vier albums die Slowdive uitbracht, was deze de laatste. De eerste drie verschenen allemaal in de jaren negentig. Just For A Day (1991), Souvlaki (1993) en Pygmalion (1995). En na tweeentwintig jaar verscheen er opeens dus deze. In de tussentijd was er veel gebeurt. Drummer Simon Scott verliet de band in 1994, het label liet de band vallen, en de overige leden Neil Halstead, Rachel Goswell en Ian McCutcheon maakten een doorstart als Mojave3, waavan er tussen 1995 en 2006 vijf albums verschenen. Maar Slowdive blijkt in 2022 weer te bestaan, treden weer op, en zijn er berichten dat men weer in de studio is te vinden voor wellicht een nieuw album. Dit comeback album uit 2017, ook weer met te teruggekeerde Scott, is een combinatie van dream pop en shoegaze, met de nadruk op shoegaze. Van de acht nummers SlomoStar RovingDon”t Know WhySugar For The PillEveryone KnowsNo Longer Making TimeGo Get It en Falling Ashes, is er niet een te veel of te weinig. Het is precies genoeg. Je kunt er heerlijk bij wegdromen. Met fragiele gitaarlijntjes gecombineerd met een muur van geluid, dat integer, verstild, hypnotisch en melancholisch is, en klinkt alles als een medicijn om er mee tot rust te komen, en werkt het als een deken van mist boven een meer in een groot groen bos waarin je niet kunt verdrinken, maar waar je boven blijft zweven. Wat je met geluid allemaal wel niet kan doen bewijst deze band met dit album. En dat is heel mooi. Gewogen en goed gekeurd. Te vergelijken met The HorrorsLush en My Bloody Valentine. En uitgebracht door Dead Oceans (AT 1760 – Bill FayRyley WalkerThe Tallest Man On EarthShamePhosphorescentBleached).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Jack White – Fear Of The Dawn (2022)

Geweldig! Jack White gaat helemaal los. Maniakaal en als een bezetene. Rock met een hoofdletter R. En met een lekker vet gitaargeluid. Zoals het hoort, bij Jack. Vier jaar na Boarding House Reach uit 2018 en tien jaar na Blunderbuss (het enige andere soloalbum dat ik van hem heb) uit 2012. De duisternis lijkt niet ver bij White vandaan te liggen. Hij heeft er zijn hele album zelfs aan opgedragen. Fear Of The DawnEosophobia (men verzint het niet maar dat is de angst voor zonopkomst), Into The TwilightDuskMorning Noon And Night. Van deze nummers krijg je niet genoeg. Ze grijpen je naar je strot. Muziek om keihard uit je luidsprekers te laten knallen. Fear Of The Dawn, op 8 april verschenen, is de eerste van de twee albums, die White dit jaar heeft uitgebracht. Entering Heaven Alive, dat op 22 juli is verschenen, is een folk album. Voor Jack White moet je respect hebben. Of dat nu voor The White Stripes is, of voor The Raconteurs (waarvan in 2019 het derde album uitkwam), voor The Dead Weather (waar ik niets van heb) of voor zijn soloalbums. De man blijft je altijd verassen. Na de covid periode is White inmiddels weer aan een tour in Noord-Amerika en Europa bezig. Lekker van geniet dus van dit album. Uitgebracht door zijn eigen Third Man Records (2020: Brendan Benson – Dear Life).

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1492) Matthew E. White – Big Inner (2012)

Hoewel Matthew E. White zijn tijd ook veel besteed aan het managen van zijn Spacebomb platenlabel, zijn eigen studio, en ook actief is als sessiemuzikant en als producer (AT 1760 – Nathalie Prass), heeft hij door de jaren heen ook de tijd gehad om zelf drie albums uit te brengen: Big Inner in 2012, Fresh Blood in 2015 en K Bay in 2021. Big Inner, dat je waarschijnlijk moet uitspreken als ‘beginner’, is een mooi stemmig indy rock album met veel soul invloeden, met prachtige arrangementen. Deze man, kan wat zeg! Het is ook een spiritueel en religieus album. Met hoorbaar plezier en vreugde gemaakt. Gone Away, een ontroerend nummer over de dood van zijn neefje (streets of gold in Jesus’ robes, where peace abounds like a river they say, why are you living in heaven today?) is gevoelig mooi en breekbaar. Hot Toddlers had door Randy Newman gearrangeerd kunnen worden. En Brazos, een hymne over de beroemde Texaanse rivier, waar menig nummer al over is geschreven, het sluitstuk, is gewoon een epos. Het is het mooiste nummer van het album. Het had gemaakt kunnen worden door The Band. Bijgestaan door The Spacebomb House Band, The Spacebomb Horns, The Spacebomb Strings en The Spacebomb Choir. Uitgebracht door Spacebomb, en wereldwijd uitgebracht door Domino Records.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

 CBS 30th Street Studio, New York City

CBS 30th Street Studio, ook bekend als Columbia 30th Street Studio, en bijgenaamd ‘The Church’, was een Amerikaanse opnamestudio die werd beheerd door Columbia Records van 1948 tot 1981, tussen Second en Third Avenue in Manhattan, New York City. De site was oorspronkelijk de Adams-Parkhurst Memorial Presbyterian Church, een missie van de Madison Square Presbyterian Church, ontworpen door de architect J. Cleaveland Cady, en werd ingewijd op 28 maart 1875. Verschillende groepen deelden het gebouw in de loop der jaren, waaronder een Duitse Lutherse gemeente, een Armeense Evangelische Kerk (1896-1921), en het radiostation WLIB (1944-1952). Nadat het vele jaren een kerk was geweest, en het enige tijd verlaten en leeg had gestaan, werd het in 1948 door Columbia Records omgevormd tot een opnamestudio. Een A&R manager van CBS prees de unieke en gevarieerde geluidskwaliteiten van de voormalige kerk en schreef dat de studio ‘klinkt met de glorie van een symfonieorkest, schittert met de helderheid van een gepolijste pianovoorstelling en dat de uitbundigheid van een Broadway-cast met volle stem omarmt.’ Studio C en Studio D werd door sommigen in de muziekindustrie beschouwd als de best klinkende opnamelocatie die er bestond, terwijl anderen het beschouwden als de grootste opnamestudio die er ooit had bestaan. Er werden talloze albums opgenomen, waaronder Wonderful van Ray Conniff (1956), In A Silent Way en Kind of Blue van Miles Davis (1959), West Side Story van Leonard Bernstein, Theme from A Summer Place (1959) van Percy Faith, Chicago Transit Authority (1969), Chicago (1970) en Chicago III (1971) van Chicago, The Wall van Pink Floyd (1979), The Goldberg Variations van Glenn Gould, evenals Frank Sinatra’sNew York, New York. Vladimir Horowitz nam er zijn volledige Masterworks studio discografie op. Andere klassieke musici die in de faciliteit hebben opgenomen, waren o.a. Igor Stravinsky en Bruno Walter. Jazzmuzikanten Duke Ellington, Dizzy GillespieThelonious MonkDave BrubeckCharles Mingus en Billie Holiday hebben er opgenomen. Gospelzangeres Mahalia Jackson is er geweest. De Californische componist en minimalistische muziekpionier Terry Riley nam er zowel zijn baanbrekende compositie In C (1968) op als zijn gezamenlijke LP met John Cale: Church of Anthrax , uit 1971. En ook Bob DylanJohnny CashAretha FranklinBillie Holiday en Tony Bennett zijn in deze studio geweest. Recessieperikelen, gecombineerd met hoge bedrijfskosten voor de energie-inefficiënte oude kerk, betekenden uiteindelijk het begin van het einde voor de studio. Columbia Records slaagde er niet in om het gebouw te kopen. Columbia voelde zich beperkt door beperkingen opgelegd door de eigenaar, waaronder een sluitingstijd van 22.00 uur of 23.00 uur. De eigenaar verkocht het vervolgens voor iets meer dan een miljoen dollar. Het gebouw werd later gesloopt. Een tien verdiepingen tellend residentieel appartementencomplex genaamd ‘The Wilshire’, voltooid in 1985, werd op de site gebouwd. 

Posted in Blog | Tagged , , , , | Leave a comment

 Fontaines D.C. – Skinty Fia (2022)

Na het verschenen album A Hero’s Death in 2020, is er dit jaar Skinty Fia (in het Nederlands vertaald vervloeking van het hert) van de Fontaines uitgekomen. Het derde alweer als men het debuutalbum Dogrel uit 2019 meerekent. Afkomstig uit Dublin, maar nu woonachtig in Londen, hoor je duidelijk een softer geluid, alsof de verhuizing naar het muziekmekka van Groot-Brittannie wel zeker een bepaalde invloed op ze heeft gehad. Minder post punk, meer alternative rock. Minder dramatische en urgente sturm und drang, en meer melodische iets rustiger nummers. Helaas is deze niet zo goed als A Hero’s Death. Maar het is beslist geen tegenvallend album. Onweerstaanbaar, echter, zoals ik A Hero’s Death nog steeds vind, is deze dat jammer genoeg niet. Er staan helaas een paar tegenvallende nummers op, niet dat die het luisteren niet waard zijn, maar waavan je de indruk hebt dat ze zich daarmee niet echt hebben weten te vernieuwen. Hoogtepunten zijn wel het wiegeliedje The Couple Across The Way, en de toch wat snellere nummers Jackie Down The Line en Nabokov. In ieder geval lijkt Fontaines D.C. nog steeds een band te zijn om in de gaten te blijven houden. Geproduceerd door Dan Carey (AT 1760 – Hot Chip), die ook de twee andere albums van Fontaines D.C. onder handen nam. Uitgebracht door Partisan Records/Knitting Factory Records.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1493) Trailer Trash Tracys – Ester (2012)

Sensueel met veel galm en echo. Dromerige en wazige zang. Soms moeilijk, iets dat je aandacht niet vast weet te houden, maar soms ook gewoon verbluffend eenvoudig en mooi. Etherisch en vluchtig. Ja, dat is Ester, het debuut van de band uit Londen die na dit album nog een ander album heeft gemaakt, Althaea, ook alweer uit 2017. Songschrijvers Jimmy Lee en Susanne Aztoria en bassist Adam Jaffrey en drummer Dayo James, laten een soort van jaren tachtig gevoel terug beleven. Maar het openingsnummer Rolling – Kiss The Universe had er van mij niet op gehoeven, hoewel de drummer en de bassist daarop wel lekker aan het jammen zijn. Maar vergeleken met de rest van het album heeft dit nummer geen toegevoegde waarde. Maar You Wish You Were Red en Candy Girl zijn mooie spannende nummers die zo weg lijken te zijn gelopen uit de soundtrack van Twin Peaks. Engelhardt’s Arizona en Strangling Good Guys hebben werfelende gitaarriffs. Speelduur van het album is maar iets meer van dertig minuten, dus alles is voorbij voordat je het weet. Uitgebracht door Double Six, onderdeel van Domino Records (AT 1760 – o.a. Arctic MonkeysFranz Ferdinand, Julia HolterThe Amazing Snakeheads) en geproduceerd door Jimmy Lee zelf in Strangeworld Studios en Willmore Studios.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

(1494) Beach House – Teen Dream (2010)

Beach House, een duo bestaande uit Victoria Legrand (zang en toetsen) en Alex Scally (gitaar, achtergrondzang, bas en toetsen) debuteerde met dit album voor het Amerikaanse Sub Pop label. Het was echter het derde album dat verscheen. Twee eerdere albums, Beach House (2006) en Devotion (2008), kwamen uit bij Carpark Records. De spookachtige stem van de zangeres en de gitaarsound van haar collega is een mooie match. Het zijn dromerige klanken in een organisch geheel. Beste nummers zijn ZebraNorwayA Walk In The Park, Lover Of Mine, Used To Be, Real Love en Take Care. Sommige nummers klinken als felgekleurde snoepjes maar sommige ook heerlijk blikkerig en rauw. Die soms, heel soms, aan Sigur Ros en Fleet Foxes doen denken. En de stem van Legrand heeft ook vergelijkingen met Nico en Marianne Faithful (op latere leeftijd). Teen Dream is een vriendelijk en zachtaardig album, waarop je niet boos kunt worden. Dat is meteen een compliment maar ook helaas een kritische noot. De versie die ik heb is niet uitgebracht door Sub Pop maar door Bella Union (AT 1760 – Fleet FoxesRoy HarperJonathan WilsonJohn Grant).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(667) The Blues Brothers van The Blues Brothers

Van de twee CD’s die ik van The Blues Brothers heb, is er een een live album: Briefcase Full Of Blues, dat opgenomen is in het Universal Amphitheatre in Los Angeles op 9 september 1978. Het verscheen op 28 november in hetzelfde jaar. Dat album staat dus niet in mijn 1760 lijst. Het album dat ik wel in mijn 1760 lijst heb staan is natuurlijk The Original Soundtrack Recording van de film The Blues Brothers uit 1980, een van de beste muziekfilms die er ooit is gemaakt. Natuurlijk met John Belushi en Dan Aykroyd. Alles ontstaan als onderdeel van een muzikale sketch bij Saturday Night Live, en beidde acteurs in de rollen van leadzanger ‘Joliet’ Jake Blues en zanger en mondharmonicaspeler Elwood Blues, gekleed in zwarte pakken en bijpassende hoeden en zonnebrillen. De band bestond uit bekende muzikanten als saxofonist ‘Blue’ Lou Marini, trombonist en saxofonist Tom Malone, gitarist Steve Cropper, bassist Donald ‘Duck’ Dunn, trompetist Alan Rubin en gitarist Matt ‘Guitar Murphy. Er staan te gekke nummers op dat live album zoals Hey BartenderMessin’ With The Kid(I Got Everything I Need) AlmostRubber BiscuitGroove MeSoul Man, en Flip Flop And Fly, allemaal covers van artiesten als Otis ReddingJunior Wells, King Floyd, The Chips en Big Joe Turner. De muzikanten op dit live album spelen ook op de Original Soundtrack van de film, samen met o.a. Ray CharlesAretha FranklinChaka Khan, James Brown en nog een aantal anderen. Beidde CD’s vind ik eigenlijk even goed.

Posted in CD Verzameling | Leave a comment

Single Top 75 (Update #25)

De singles Affairs Of The Heart en Promise van de albums Black Moon van Emerson, Lake & Palmer en Victor van Victor (Alex Lifeson), staan nu nieuw in de Single Top 75, en eigenlijk best hoog, op de plekken 6 en 15. Miss Sarajevo (U2, Brian Eno en Luciano Pavarotti) van Passengers, Red Hot And Heavy van het gelijknamige album van Pretty Maids en Alpha Female van Wild Beasts heb ik meteen in de 250 Tip Cavalcade gezet.

Affairs Of The Heart / Promise / Miss Sarajevo / Red Hot And Heavy / Alpha Female

en verder…..

EEN WILLEKEURIG SINGLE TOP 75 AANDACHTVERDIENER

….OF EENTJE DIE ER OORSPRONKELIJK IN HEEFT GESTAAN EN ER UIT IS VERDWENEN

I Waited

van

(1653) Blue Magic – Message From The Magic

Posted in Single Top 75 | Leave a comment