(1475) Hot Chip – One Life Stand (2010)

In een interview heeft een van de oprichters van Hot Chip, Joe Goddart, een keer gezegd dat hij zich niet schaamt om popliedjes te schrijven. En gelijk heeft hij. Op het schrijven van goede popliedjes mag je namelijk best trots zijn. En op One Life Stand staan een aantal goede popliedjes. Simpele melodieen waar de massa van houdt. Kaal en zonder veel opsmuk, duidelijk en meteen to the point. Dat je meteen begrijpt. Althans binnen het genre van dit soort synthesizer muziek. Je kunt het klinisch noemen, monotoon of emotieloos (en nee, als het smaakvol is gedaan dan hoefd emotieloze muziek voor mij niet slecht te zijn). Soms vind je muziek redelijk om aan te horen zonder dat je begrijpt waarom. Dat is vaak een combinatie van dingen. En natuurlijk ook omdat het je doet denken aan al bestaande muziek, maar waar toch een nieuwe wending aan gegeven wordt. Nummers die er uitspringen zijn Thieves In The NightI Feel Better, One Life Stand, Alley CatsKeep Quiet en Take It In. Nummers waar ik niets mee heb zijn Hand me Down Your Love en We Have Love (ronduit irritant). Uitgebracht door Parlophone (AT 1760 – o.a. The BeatlesRadiohead, GorillazSupergrassBrain May en Pet Shop Boys).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Top 10 Artiesten die Robert heten

  1. (8) Robert Johnson
  2. (676) Robert Lockwood Jr.
  3. (678) Robert Wyatt
  4. (761) The Robert Cray Band
  5. (766) Robert Plant
  6. (773) Robert Ellis
  7. (774) Robert Palmer
  8. (783) Robert Belfour
  9. (989) Robert Plant & Allison Kraus
  10. (1030) Robert Forster
Posted in Top 10 | Leave a comment

(1476) Destroyer – Kaputt (2011)

Destroyer is een Canadese indierockband uit Vancouver (AT 1760 – Black MountainGrimesJapamdroidsPo’ GirlTim HeckerCheech & Chong), opgericht in 1995. De band wordt geleid door oprichter Dan Bejar, met een collectief van vaste bandleden en medewerkers die hem vergezellen in de studio en tijdens live optredens. Naast Bejar bestaat Destroyer op dit album uit John Collins, Nicolas Bragg, Pete Bourne, Ted Bois en Joseph Shabason. Kaputt is een combinatie van relaxte lounge, smooth jazz en sophisti pop (AT 1760 – Prefab SproutDeacon BlueMatt BiancoThe Beautiful South) met veel galmende trompetten en saxofoons. En op Suicide Demo For Kara Walker hoor je ook een dwarsfluit. Aangenaam om naar te luisteren door het warme geluid dat je te horen krijgt. Ik kan zo wel een een stuk of zes nummers opnoemen die me bevallen. ChinatownBlue EyesDowntownSavage Night At The OperaBay Of Pigs (detail) en Song For America. En ja, dat is zowat het hele album. Doet aan Sade en Everything But The Girl denken. En op het afsluitende nummer, Bay Of Pigs (Detail), hoor je achtergrondzangeressen die zo lijken weg te zijn gelopen bij Paul Young (No Parlez) en Wham (Club Tropicana). Uitgebracht door Merge Records (AT 1760 – The Magnetic FieldsWilliam TylerLambchopHis Golden MessengerH.C. McEntireSpoonMikal CroninNeutral Milk Hotel). Andere Merge albums die ik heb zijn die van Fruit Bats (2021) en Superchunk (2022). Destroyer heeft tot nu toe dertien studioalbums uitgebracht, met hun meest recente, Labyrinthitis, uitgebracht in maart 2022.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , | Leave a comment

Thin Lizzy – The Boys Are Back In Town (Live At The Sydney Opera House October 1978) (1922)

Eerder dit jaar, op 24 juni, verschenen op 2DVD + CD. Op DVD een documentaire (is in de bioscoop te zien geweest) over Phil Lynott, Songs For While I’m Away, en op DVD en CD een optreden van Thin Lizzy in Sydney 1978. Was in 1988 al op VHS verschenen als Live At Sydney Harbour ’78, maar nu onder de titel Live At The Sydney Opera House. Vergeleken met de CD die in 1997 in Japan al was uitgebracht als The Boys Are Back In Town: Live In Australie, staan op deze CD echter dertien nummers. Vijf nummers extra: WarriorsDon’t Believe A WordStill In Love With YouJohnny The Fox Meets Jimmy The Weed en Suicide. De band bestond toen uit Phil Lynott, zang en bas, Gary Moore, gitaar en achtergrondzang, Scott Gorham, gitaar en achtergrondzang en Mark Nauseef op drums. Een mooi muziekdocument. Uitgebracht door Mercury.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1477) HAIM – Days Are Gone (2013)

HAIM bestaat uit de drie zussen Este, Danielle en Alana Haim. Opgegroeid in een muzikale familie begonnen ze hun muziekcarriere in een coverband samen met hun ouders: Rockinhaim. Nadat de twee oudste zussen Este en Danielle eerder al in de popgroep Valli Girls hadden gespeeld, sloot Alana tenslotte bij hun aan om een eigen band te beginnen. En met succes. Days Are Gone verscheen in verschillende landen in de top tien van best verkochte albums. Tevens werden ze dat jaar genomineerd voor een Grammy voor beste nieuwe band. Days Are Gone klinkt verassend goed. Een beetje dromerig met af en toe een stevig gitaargeluid er overheen. Doet soms denken aan jaren tachtig synth pop. Catchy liedjes met pulserende baslijnen. Ongecompliceerd en lekker in het gehoor. Het is een krachtige, charmante en sensuele plaat. My Song 5 en Let Me Go wijken een beetje af van de rest, en zijn wat hoekiger. Maar de beste nummers zijn FallingForeverThe WireIf I Could Change Your MindHoney & I en Don’t Save Me. Opgenomen in maar liefst negen studio’s, waaronder Sunset Sound Recorders in Hollywood (AT 1760 – Tom WaitsJanis JoplinLoveVan HalenVan Dyke ParksSergio Mendes & Brasil 66Tim Buckley) Sear Sound in New York City (AT 1760 – Peter Wolf) en Vox Studios, ook in Hollywood (AT 1760 – Angel Olsen), geproduceerd door James Ford (AT 1760 – Klaxons), Ludwig Goransson, Ariel Rechtshaid en de drie Haim zussen. Uitgebracht door Polydor.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

The New Frontier, Las Vegas

The New Frontier (voorheen Hotel Last Frontier en The Frontier) was een hotel en casino aan de Las Vegas Strip in Paradise, Nevada. Het pand begon als een casino en dansclub bekend als The Pair O ‘Dice, geopend in 1931. Het werd verkocht in 1941 en opgenomen in het Hotel Last Frontier, dat aan het einde van het jaar met de bouw begon. The Hotel Last Frontier opende de deuren op 30 oktober 1942 als tweede resort aan de Las Vegas Strip. Het pand, met een country and western thema, omvatte honderdvijf kamers. Het resort werd bedacht door R.E. Griffith en ontworpen door zijn neef, William J. Moore. Na de dood van Griffith in 1943 nam Moore het eigendom over en voegde in 1948 een country and western dorp toe: met authentieke gebouwen die afkomstig waren van een verzamelaar. Het nieuw gebouwde Silver Slipper Casino werd toegevoegd in 1950. Het eigendom van het resort veranderde verschillende keren tussen verschillende groepen, te beginnen in 1951. Een gemoderniseerde uitbreiding opende op 4 april 1955 als de New Frontier. Het opereerde gelijktijdig met The Last Frontier. Beide gebouwen werden in 1965 gesloten en een jaar later gesloopt om plaats te maken voor een nieuw resort, dat op 29 juli 1967 werd geopend als The Frontier. Toekomstig casinomagnaat Steve Wynn was een van de investeerders die hiermee zijn intrede deed in de gok industrie van Las Vegas. Zakenman Howard Hughes kocht de groep eind 1967 uit. Net als zijn andere casino-eigendommen bezat hij de Frontier via Hughes Tool Company en later via The Summa Corporation. In 1988 verkocht Summa The Frontier aan Margaret Elardi en twee zonen van haar. Een zestien verdiepingen tellende hoteltoren werd toegevoegd in 1990. De familie Elardi weigerde een contract met de Culinary Workers Union te verlengen en vijfhonderdvijftig arbeiders gingen in staking op 21 september 1991. Het werd een van de langste stakingen in de Amerikaanse geschiedenis en de Elardis voerden een uitgebreide spionageoperatie uit in hun strijd met de vakbond. Zakenman Phil Ruffin kocht de Frontier uiteindelijk voor honderdzevenenzestigmiljoen dollar. De verkoop werd afgerond op 1 februari 1998, toen Ruffin het pand weer The New Frontier als naam gaf. Ruffin lanceerde een renovatie van twintig miljoen dollar om het verouderde pand te verbouwen en te moderniseren. Zijn veranderingen omvatten de toevoeging van een nieuw restaurant, Gilley’s Saloon. In het volgende decennium overwoog Ruffin verschillende herontwikkelingsprojecten voor het gebouw, maar gebrek aan financiering belemmerde deze plannen. In mei 2007 stemde hij ermee in om de New Frontier te verkopen aan El Ad Properties voor meer dan 1,2 miljard dollar. Het resort sloot op 16 juli 2007 en de sloop begon later dat jaar. De zestien verdiepingen tellende toren implodeerde op 13 november 2007. Het was de laatste van de Hughes-tijdperk casino’s die werden gesloopt. Het pand met negenhonderdvierentachtig kamers was populair als een low budget alternatief voor de grotere resorts aan The Strip.

Artiesten in mijn 1760 lijst die in The New Frontier Hotel (1955-1967) en The Frontier Hotel (1967-2007) hebben opgetreden:

  • (76) Carl Perkins (1983)
  • (77) Elvis Presley (1956)
  • (106) The Supremes (1970)
  • (253) Ray Charles (1969)
  • (300) Frank Sinatra (1969)
  • (319) Peggy Lee (1968)
Posted in Blog | Tagged , , , , , | Leave a comment

The Police – Around The World (2022)

Een restored en remastered dubbelalbum (op blu ray + CD of op DVD + CD) van The Police’s oorspronkelijke documentaire uit 1982 (VHS/Laserdisc) met opnames van hun eerste wereldtournee in 1979 en 1980 (op de CD) in Kyoto, Hong Kong en Londen. Op de documentaire (op blu ray of DVD) zijn zowel op het podium als backstage, mooie beelden te zien van het drietal tijdens hun grote avontuur en hun wereldbestorming in landen als Japan, Engeland, Egypte, Australie, India, Griekenland, Frankrijk, Zuid-Amerika en de Verenigde Staten. Met al hun grote hits en meer van dat moment. Walking On The MoonNext To YouDeathwishSo LonelyCan’t Stand Losing YouRoxanne en Message In A Bottle. De meeste nummers komen van de eerste twee Police albums Outlandos d’Amour en Regatta De Blanc. Dit horende blijkt maar weer eens hoe goed The Police toen was. Erg mooi allemaal.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1478) Yuck – Yuck (2011)

De twee Londense schoolvrienden Daniel Bloomberg en Max Bloom van Cajun Dance Party (bekend van alleen maar een album uit 2008 en van het nummer The Next Untouchable) besloten in 2009 een andere band op te richten. Dat was dus Yuck. Deze band heeft drie albums uitgebracht in 2011, 2013 en 2016. In 2021 gaf Yuck echter alweer te kennen dat ze ermee stopten. Op dit debuut blijkt dat deze band toen prima muziek maakte. Het zijn aanstekelijke liedjes die tegelijkertijd lekker wazig en verfrissend klinken met veel vervormde gitaren. Een mengeling van noise rock, shoegaze en indie rock. De aandacht wordt constant vastgehouden, en al deze twaalf nummers razen voorbij voordat je het in de gaten hebt. Doet allemaal denken aan Teenage FanclubYo La TengoPavement en Dinosaur Jr. Er zijn zes singles van dit album uitgebracht: RubberGeorgiaHoling OutGet Away en Shook Down. Hoogtepunt zijn echter de twee nummers Operation en Sunday. Uitgebracht door Fat Possum (AT 1760 – R.L. BurnsideRobbert Belfour).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Van Morrison – What’s It Gonna Take? (2022)

Het blijft altijd een genot om naar Van Morrison te luisteren. Met zijn oude albums doe ik dat met enige regelmaat, maar helaas niet vaak genoeg. Van The Man is en blijft een onwankelbare rots in de muzikale branding. En hij blijft maar leveren, steeds weer opnieuw. Hoewel ik sinds lange tijd geen nieuw album van hem heb gekocht (de laatste was Down The Road uit 2002), werd het maar weer eens tijd om dat wel te doen. En wat een vreugde weer opnieuw. What’s It Gonna Take?, zijn drieenveertigste, als opvolger van Latest Record Project, Vol. 1 uit 2021, is namelijk een heerlijk soul, jazz en R&B album: het is wederom van hoge kwaliteit. Met Van The Man valt blijkbaar nog steeds niet te spotten: alle woede en frustraties zingt en speel hij als vanouds weer van zich af. Als een man met een mening, als een cynicus, en altijd als iemand om rekening mee te houden. Vooral als muzikant die altijd origineel is. Hij zingt over van alles en nog wat: over Bill Gates, regeringen, banken, covid, globalisten, fake news, Klaus Schwab en MSM, in nummers als DangerousFighting Back Is the New NormalFodder For The MassesSometimes It’s Just Blah Blah BlahMoney From AmericaI Ain’t No Celebrity. Al deze nummers doen ertoe. Van The Man blijft maar schijnen. Hij blijft een heldere ster aan het firmament. Met diepgang en emotie. Hij is nog steeds iemand die we nodig hebben. Hij is gevaarlijk. En daarom houden we van hem.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1479) Goat Girl – Goat Girl (2018)

Post punk uit Londen. Klinkt soms verfrissend. Heeft best wel goede recensies gehad toen dit album in 2018 uitkwam. Maar alle negentien nummers lijken nogal fragmentarisch te zijn. Zonder kop en staart en soms wel erg kort, alsof ze niet afgemaakt zijn. Misschien dat het er toch wel te veel zijn. De stem van de zangeres gaat op deze manier snel vervelen en klinkt ze wat zeurderig, ongeinteresseert, eentonig en te eendimensionaal. Maar er zit wel een gothische country en swamp rock sfeertje in al die nummers dat me dan weer wel bevalt. Zoals in de nummers Viper Fish en Cracker Drool (welk basloopje in het begin wel erg lijkt op het begin van You’re The One That I Want uit Grease). Maar met vooral veel venijnige en sarcastische teksten (“creep on the train, scum of life, silly brain, creep on the train, i realy want to smash your head in”), kunnen ze op het grootste gedeelte van dit album helaas niet overtuigen. Van de negentien nummers zijn er een stuk of zeven acceptabel. Toch een redelijk debuut. Maar niet meer dan dat. Slowly Reclines vind ik het beste nummer. Geproduceerd door Dan Carey (AT 1760 – Emiliani Torrini) ook producer van de twee albums van Fontaines D.C., die ik in 2020 en 2022 heb gekocht. Uitgebracht door Rough Trade.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(897) Fish – Vigil In A Wilderness Of Mirrors

Van al die CD’s die ik van Fish gekocht heb (en dat zijn er zes), is zijn solodebuut nog steeds mijn favoriete. Ik denk omdat die uitkwam in 1990, en ik die altijd als opvolger heb gezien van Clutching At Straws uit 1987, het laatste album van Fish met Marillion (en daar heb ik ook heel wat van, ook LP’s). Vigil In The Wilderness Of Mirrors vind ik misschien net iets beter dan Clutching At Straws. En Misplaced Childhood vind ik dan weer beter dan deze. Ik denk dat die nummers op Vigil: Vigil, A Gentleman’s Excuse MeFamily BusinessView From The Hill en Cliche, mooi aansluiten op die nummers van die laatste twee albums van Marillion. Die andere twee albums, Sunsets On Empire en Raingods With Zippos, vind ik eigenlijk minstens ook even goed. Met nummers als Change Of HeartWhat Colour Is God?TaraJungle RideWorm In A BottleSunsets On EmpireSay It With Flowers, en het beste nummer Brother 52, op Sunsets On Empire, en Mission StatementIncompleteRites Of PassageTilted CrossOld HauntsChocolate FrogsRaingod’s Dancing en Wake-Up Call (Make It Happen), op Raingods With Zippos. Songs From The Mirror is een coveralbum met negen nummers van The Moody Blues, Sensational Alex Harvey Band, Pink FloydThe Kinks, Argent, Sandy DennyGenesisT.Rex en Bowie (QuestionBoston Tea PartyFearlessApemanHold Your Head UpSoloI Know What I LikeJeepster en Five Years). Acoustic Session en Tales From The Big Bus zijn livealbums. Op deze twee CD’s staan ook een aantal Marillion nummers, zoals KayleighAssassingSugar Mice en Fugazi.

Posted in CD Verzameling | Leave a comment