The Darkness – Motorheart (2021)

Ik ben geneigd te zeggen dat dit toch wel een leuke CD is. Maar je kunt jezelf afvragen of je deze jongens wel seieus moet nemen. Voor The Darkness is alles eigenlijk een grote grap. Ik heb eigenlijk altijd een soort aversie tegen deze band gehad. Maar toch wel nieuwschierig naar wat ze precies maken, heb ik deze CD toch maar eens gekocht. De neefjes van Spinal Tap hebben vorig jaar alweer hun zevende album afgeleverd, en ze doen niets anders dan ons van alles voor te schotelen wat we allemaal al eens eerder hebben gehoord. De falsetto stem van zanger Justin Hawkins, de lekkere vette riffs, de pakkende melodieen, de humoristische teksten: met veel cliche’s, vaak over de top, en van alles gepikt, maakt van dit album een verzameling nummers waar je je echter geen buil aan kunt vallen. Album van het jaar is het beslist niet geworden. En The Darkness brengt ons beslist niet het licht. Dat wil ik nu al verklappen. Leuk om een paar keer naar te luisteren, dat wel. Maar dan heb je het wel gehoord ook.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Top 10 Bands en Artiesten uit Liverpool

In mijn 1760 lijst staan elf bands en artiesten die uit Liverpool komen. Natuurlijk staan The Beatles en de vier leden van The Fab Four los van elkaar ook allemaal in dit lijstje. Ik heb van alle vier namelijk ook een soloalbum in mijn 1760 lijst staan (Plastic Ono Band, All Things Must Pass, McCartney en The Christmas Collection). Verder komen The Swinging Bluejeans, Echo & The Bunnymen, The La’s, A Flock of Seaguls en Frankie Goes To Hollywood ook allemaal uit Liverpool. Gerry & The Pacemakers heeft het niet gehaald, die staat in mijn 1760 lijst op plek 1732.

Posted in Top 10 | Leave a comment

(1545) X – Wild Gift (1981)

Punk in Los Angeles in de jaren tachtig was een levendige muziekstroming. Denk bijvoorbeeld aan Bad Religion, The Gun Club, Social Distortion, Black Flag en The Dickies. X was ook zo’n band behorende bij die scene. Wild Gift was het tweede album en kreeg toendertijd zeer lovende kritieken. En is waarschijnlijk een van de beste punk albums dat er gemaakt is. Maar punk waar je niet depressief van wordt maar juist vrolijk. En dat dan vooral door de hoekige gitaarriffs. De muziek heeft een bepaalde positieve nervositeit, dat me zeer aanspreekt. Er gaat een enorme energie van uit. Misschien dat het door de combinatie van rockabilly, surf, rock & roll en punk komt, dat dit album zo goed maakt. De nummers gaan allemaal over wanhoop, verveling, doelloosheid en verlatenheid, met veel onderliggende sarcastische humor. Zangeres Exene Cervenka en zanger en bassist John Doe (met elkaar getrouwd) zingen niet alleen met elkaar maar ook over elkaar, met veel haat en nijd, verwensingen en liefdesverklaringen. De nummers klinken allemaal verfrissend rauw en smerig en tegelijkertijd hamonieus en je kunt er uitstekend op dansen (of in dit geval gewoon lekker door in de lucht springen). En nog steeds, als je naar dit album luisterd, zoals naar Adult Books, I’m Coming OverIt’s Who You KnowIn This House That I Call Home en White Girl, blijkt het allemaal tijdloze muziek te zijn. Geproduceerd door Ray Manzerak van The Doors, die vier X albums geproduceerd heeft. Los Angeles (1980), Wild Gift (1981), Under The Big Black Sun (1982) en More Fun In The New World (1983). Om het in perspectief te zien: Wild Gift verscheen acht jaar na het laatste Doors album. Opgenomen in Clover Recorders en Golden Sound Studios.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Hypocrisy – Worship (2021)

Van de afdeling Harde Metaalglimmende Herrie. Hypocrisy is een Zweedse deathmetalband, in 1991 opgericht door Peter Tagtgren. Een man die van wanten weet en zijn sporen inmiddels wel verdiend heeft. Nadat hij drie jaar in de Verenigde Staten, in Florida, had gewoond, keerde hij terug naar Zweden om daar zijn eigen band te beginnen. Dertien albums later verscheen in 2021 Worship, acht jaar nadat het laatste album End Of Disclosure was uitgebracht. En dit album mag er zijn. Vette deathmetal riffs, donker, broeierig, atmosferisch, claustrofobisch, met nummers over aliens, plagen, ziektes, religie, een gezonde portie achterdocht en samenzweringen. Worship is een echt deathmetal album, maar klinkt soms ook erg melodisch, wellicht nog net niet op het randje. Chemical WhoreChildren Of The GrayChildren Of The Underground en Brotherhood Of The Serpent, zijn nummers die er boven uitsteken. Tegenwoordig bestaat Hypocrisy alleen nog uit het trio Peter Tagtgren, Mikael Hedlund en Reidar Horghagen.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1546) Orchestral Manoeuvres In The Dark – Architecture & Morality (1981)

Architecture & Morality was het derde album van OMD, en was commercieel een groot succes. Andy McCluskey en Paul Humphreys, oprichters van OMD, hebben met dit album een van de beste voorbeelden van synthpop gemaakt. Joan of ArcSouvenir en Maid of Orleans waren grote hits. Al deze nummers zijn voorbeelden van knap gemaakte popliedjes: steriel waar toch veel emotie in zit, en met een spanningsboog waar je iets in probeert te ontdekken. Minimalistische grootsheid met alles precies op de goede plek. In feite wacht je op iets, terwijl je al naar mooie muziek luisterd. Het album ligt gewoon prettig in het gehoor. Rustgevend ook. Sealand is op een positieve manier angstaanwekkend, en Joan of Arc is een klassieker. Het nummer staat als een monumentaal kasteel boven op een berg. Het gebruik van de mellotron is in alle acht nummers uiterst functioneel in werking gebracht. Om het hele album samen te vatten: het is kraakhelder, episch, gepolijst, experimenteel, lichtvoetig, aanstekelijk en charmant.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Joe Boyd

Een Amerikaanse producer die zeer invloedrijk was in de Britse folkrock beweging in de jaren zestig. Was ook oprichter van de UFO Club en Hannibal Records. Geboren in Boston in 1942 werkte hij na 1964 als productie en tourmanager voor George Wein voor artiesten als Muddy WatersColeman Hawkins en Stan Getz. Op Newport was hij ooit betrokken bij Dylan. Begonnen als assistent van Paul Rotschild, ging Boyd in 1966 naar Londen om daar leiding te geven aan de Britse afdeling voor Elektra. Boyd kreeg voor het eerst erkenning voor het produceren van tracks van Powerhouse, een project van Eric ClaptonSteve Winwood en Paul Jones. Hij was ook betrokken bij het productiewerk voor Soft Machine en Pink Floyd (Arnold Layne). Boyd’s grootste impact was echter als het hoofd van Witchseason, zijn productie- en managementbedrijf. Beginnend met de release van het gelijknamige debuut van The Incredible String Band in 1966, werd zijn naam synoniem met de opkomst van de Britse folkrock. Hij produceerde veel albums van Nick Drake en Fairport Convention. Boyd keerde in 1971 terug naar de Verenigde Staten en accepteerde daar een positie bij de filmafdeling van Warner Brothers, waar hij betrokken was bij films als Deliverance, A Clockwork Orange, en voor een documentaire over Jimi Hendrix.

Posted in Blog | Tagged | Leave a comment

(1547) Spandau Ballet – Journeys To Glory (1981)

In 1983 kwam de single en de bijbehorende video van True uit (van het gelijknamige album). Ik haatte dat nummer. Veel te gladjes, fake en nep. Zanger Tony Hadley leek net bij de kapper vandaan gelopen te zijn, met zijn perfecte zittende maatpak en zijn gladgeschoren kin: net op tijd klaar voor de opnames van de video om alle meisjesharten doelbewust op hol te brengen. Ik walgde van dat nummer. Net als van Only When You Leave, Gold en Through The Barricades. Soft soul van het ergste soort. En geen hoofd op mijn haar die er aan dacht om die LP’s te kopen. Echt verschrikkelijke muziek. Maar Journeys To Glory is een heel ander verhaal. Deze heb ik pas een paar jaar geleden gekocht. En het is een prima album. Misschien een beetje te vergelijken door het nummer Musclebound met Adam And The Ants, maar dan van veel betere kwaliteit. Met meer diepgang en noodzaak. De acht nummers op dit debuutalbum laten een bepaalde vitaliteit horen, met veel sturm und drang. Spandau Ballet had door dit album, mits ze niet een heel andere weg waren ingeslagen, zomaar uit kunnen groeien als een soort Japan (waar ik nog steeds wel een enorme liefhebber van ben). Want ik hoor best wel overeenkomsten met Japan’s Adolescent Sex. En het doet me hier en daar ook een beetje, zeer lichtelijk, aan de eerste LP’s denken van Simple Minds. Maar dan, sprekend voor mezelf uiteraard, wel weer niet zo goed. Uitgebracht door Reformation, eigendom van Chrysalis (Album Top 1760 – o.a. Jethro TullRobin TrowerRory GallagherHuey Lewis & The News en The Persuit Of Happiness), opgenomen in The Manor (AT1760 – Mike OldfieldHatfield And The NorthPaul Weller), Jam Studios, Trident Studios (AT1760 – David BowieU.K.Brand XBill BruffordCerrone) en Utopia Studios (AT1760 – Texas) en geproduceerd door Richard James Burgess. Engineer in The Manor was Hugh Padgham (ook co-producer van de albums van Phil Collins en Melissa Etheridge in mijn 1760 lijst). Misschien hadden de New Romantics uit Engeland later commercieel veel meer succes. Maar muzikaal waren ze vooral met dit album toch interessanter.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Gov’t Mule – Heavy Load Blues (2021)

Op Heavy Load Blues staan dertien heerlijke blues nummers. Met een aantal eigen composities van frontman Warren Haynes. Voorheen de vaste gitarist van The Allman Brothers Band. Wiens droom het was om met Gov’t Mule, alweer een hele tijd zijn eigen jamband (samen met bassist Allen Woody, ook van TABB) waarmee hij alweer heel wat jaren aan de weg timmert en iets van negen reguliere studioalbums heeft gemaakt en talloze EP’s en livealbums – voor het eerst een echte bluesplaat te maken. En met een hoop covers van Ann Peebles (I Feel Like Breaking Up Somebody’s Home), Howlin’ Wolf (I Asked For Water, She Gave Me Gasoline), Elmore James (Blues Before Sunrise), Junior Wells (Snatch It Back and Hold It), Tom Waits (Make It Rain) en Bobby “Blue” Bland (Ain’t No Love In The Heart Of The City). En ook hoor je van een aantal andere bands en muzikanten bekende dingen voorbij komen waar de inspiratie duidelijk vandaan komt, van Jimi HendrixCuby + Blizzards (of Haynes die kent is natuurlijk maar de vraag), The Allman Brothers Band tot aan Gary Moore. Heavy Load Blues is dan wel een regulier studioalbum maar is in het geheel live opgenomen in The Power Plant in Waterford, New England (Album Top 1760 – Bruce SpringsteenWeather Report). Gov’t Mule kan niet alleen southern rock spelen, maar heeft dus ook de blues. Maar dat hadden ze al een tijdje. Want deze band speelt ook gewoon al jaren echte onversneden bluesrock. Uitgebracht door Fantasy Records (Album Top 1760 – Dave van RonkCCRVince GuaraldiAllen Ginsberg) waarvan ik in 2020 ook het album van Marcus King heb gekocht. Het debuutalbum van Gov’t Mule uit 1995 staat in mijn 1760 lijst op plek 715.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1548) The Human League – Dare (1981)

Is net als Heaven 17 opgericht door Martyn Ware en Ian Craig Marsh. Maar toen dit album uitkwam, in 1981, waren beide heren al lang en breed vertrokken. Zanger op dit album was Philip Oakey, die met zijn haardracht in de jaren tachtig een opvallende verschijning was. Meest bekende nummer op Dare is uiteraard Don’t You Want Me, dat een grote hit was toendertijd. Dare vind ik iets leuker om naar te luisteren dan Penthouse & Pavement van Heaven 17. Synthpop ook, net als EurythmicsThe Art of Noise en het Spaanse Mecano in mijn 1760 lijst. Het album is zeker de moeite waard om te (her) beluisteren, al moet ik eerlijk bekennen dat ik in de jaren tachtig van dit soort muziek niets moest hebben. Want ja, ik luisterde naar hele andere muziek. Dit was pop, dit was foute gemakzuchtig gemaakte synthesizer muziek: steriel, leeg, commerciele rotzooi en inhoudsloos, en ik was toch echt een rocker toen! Maar dit is een voorbeeld van een album dat ik jaren later maar door een enkel nummer toch maar heb aangeschaft, en dat is om Don’t You Want Me. Vind ik net niet fake of kitch genoeg om het tegenwoordig te haten. En sterker eigenlijk nog, ik vind het zelfs wel een leuk nummer.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

2022

Even een kleine update. 2022 is inmiddels alweer een paar dagen oud. Hopelijk zal er het lopende jaar weer veel goede en nieuwe muziek worden uitgebracht. Net als in 2021. Ik heb nog vier CD’s in huis die bij het vorige jaar horen. Daarom is 2021 voor mij nog niet helemaal afgesloten. Net als vorig jaar wil ik weer een Top Tien van het afgelopen jaar op mijn website zetten. Maar dat zal nog wel even duren. Waarschijnlijk zal ik dit pas in februari doen. Voor de rest ga ik gewoon door met de weg die ik ben ingeslagen. Met mijn 1760 albums die ik tot en met 2018 heb gekocht en waarover ik dan stukjes probeer te schrijven (soms goed, soms redelijk en soms niet zo goed als ik dat achteraf dan weer eens terug lees) en met nieuwe albums die ik ook weer in 2022 zal gaan kopen.

Paul

Posted in Nieuws | Leave a comment

Hayes Carll – You Get It All (2021)

You Get It All is het achtste album van deze country zanger uit Houston, Texas. Met elf liedjes die allemaal raak zijn. Ik kan niet anders zeggen. Allemaal nummers die onmiddelijk doen denken aan muziek van Townes Van ZandtGuy ClarkJerry Jeff WalkerJohn Prine en Steve Earle. Maar toch met een eigen geluid. Hayes Carll heeft een bitterzoete en warme stem, doet eerlijke ingetogen en rake observaties, en de muziek is verre van sentimenteel. Gemaakt door iemand die blijkbaar geen enkele moeite hoeft te doen om te overtuigen. Hij blijkt zelfs grappig te zijn als hij serieus is. Met veel satire, veel humor en harde en absurde werkelijkheden: over God als een vrouw, alzheimer, vriendschap, liefde en trouw. Onderwerpen waar hij prachtig over zingt. Nice ThingsYou Get It AllHelp Me RememberIn The Mean TimeShe’ll Come Back To MeTo Keep From Being Found, The Way I Love You en If It Was Up To Me, zijn allemaal wonderschoon. Liedjes over simpele dingen. Mooie muziek dus. En ook een van de betere albums van 2021, wat mij betreft. Mede geproduceerd door echtgenote en zangeres Allison Moorer. Uitgebracht door Dualtone Records.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment