Top 10 1967

  1. (1) The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
  2. (18) Aretha Franklin – I Never Loved A Man The Way I Love You
  3. (39) The Jimi Hendrix Experience – Are You Experienced
  4. (40) Magic Sam Blues Band – West Side Soul
  5. (41) Charley Musselwhite – Stand Back! Here Comes Charley Musselwhite’s Southside Band
  6. (42) Albert King – Born Under A Bad Sign
  7. (63) Jefferson Airplane – Surrealistic Pillow
  8. (69) The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico
  9. (88) Richie Havens – Mixed Bag
  10. (203) Cuby & The Blizzards – Groeten Uit Grollo
Posted in Top 10 | Leave a comment

(1316) Stephen Malkmus and the Jigs – Wig Out At Jagbags (2014)

Stephen Malkmus was in een grijs verleden de zanger en gitarist van Pavement, waarvan in 1999 het vijfde en tot nu toe laatste album verscheen. Hij is tevens actief in andere projecten geweest. Er verschenen solo albums van hem, van Silver Jews, The Crust Brothers en ook van The Jicks. Van Stephen Malkmus and the Jicks is dit het zesde album. En waarop zijn typische gitaargeluid te horen is, dat niet makkelijk in het gehoor ligt, nee hij is niet een van mijn favoriete gitaristen, maar als je er een tijdje naar luisterd hoor je toch fraaie dingen. Er zit veel melodie in zijn gitaargeluid. Zijn lijzige zangstem bevalt me ook zeer zeker. Zelfgenoegzaamheid lijkt niet in zijn genen te zitten, maar zet hem er toe om gewoon mooie en eerlijke muziek te maken. Het gaat er vaak helemaal niet om om zuiver te kunnen zingen, blijkt maar weer eens ook in zijn geval, maar om emoties te tonen. Om een nederig mens te willen zijn. Zijn stem en zijn manier van zingen doet me af en toe daarom aan Ray Davies denken. De boodschap (met humor) is soms belangrijker dan om perfect te willen zijn. In de teksten zit een zekere directheid met leuke woordspelingen. Voorbeelden daarvan zijn Planetary MotionHouston HadesCinnamon And Lesbians en Surreal Teenagers. Hoewel je er moeite voor moet doen om je te hechten aan Wig Out At Jagbags is het een leuk album met soms prettige verassingen met zelfs een Nederlands en Belgisch tintje. Opgenomen in La Chapelle Studios in Belgie en gemixed in Ijland Studio in Amsterdan door Remko Schouten. Uitgebracht door Matador (AT 1760 – o.a. PavementThe Jon Spencer Blues ExplosionCar Seat HeadrestCat Power en Interpol).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Donna Blue – Into The Realm Of Love (2024)

Into The Realm Of Love is het tweede album van dit Nederlandse duo: van fotografe Danique van Kesteren en muzikant Bart van Dalen (Findel, Only Seven Left, Postcards From Mars). De twee brachten in 2022 al eerder een album uit. Deze muziek is beslist interessant te noemen. Het gaat terug in de tijd naar de Londense swinging sixties scene, de Franse retro ye ye romantiek uit dezelfde periode, en heeft chamberpop invloeden inclusief een jangle gitaar sound, groovy basritmes en mysterieuze en sensuele zang. Alsof je Serge Gainsbourgh weer terug hoort in liedjes als Fantasy GirlMains de L’AmourLabyrinthe en The Hunter, en met het aanlokkelijke dromerige White Horses een nummer hoort dat nog op de soundtrack van Twin Peaks (Julee Cruise) ontbrak. In Blue doet zelfs een beetje aan Je t’aime… moi non plus van Gainbourg en Berkin denken. Het duo deed al mee aan de Popronde van 2018 en heeft zelfs op Rock An Seine in Parijs gespeeld. Dus de toekomst lijkt rooskleurig te zijn. Zeer de moeite waard deze CD van dit Nederlandse She & Him en Nancy Sinatra & Lee Hazlewood. Uitgebracht door het Nederlandse Snowstar Records (Broeder DielemanJack Poels).

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1317) Wilco – The Whole Love (2011)

The Whole Love is het achtste studioalbum van de Amerikaanse rockband Wilco, uitgebracht in 2011. Het werd tussen 3 en 4 september van dat jaar vierentwintig uur lang live gestreamd op Wilco’s officiele website, en later ook op de National Public Radio in de VS. Belangrijkste man Jeff Tweedy, samen met zijn mede bandleden Glenn Kotche, Nels Cline, Mikael Jorgensen, Patrick Sansone en John Stirratt laten op overtuigende wijze deze uitstekende alt country tot ons komen. Het zijn begenadigde muzikanten zondermeer. The Whole Love is een ondoorgrondelijk creatief album dat door zijn onvoorspelbaarheid heel knap gemaakt is. Het ene nummer is eigenlijk nog mooier dan het andere. Sommige nummers hebben een wat grimmig en rafelig randje maar het is toch een zeer warm album met prachtige ingetogen luisterliedjes als Black MoonOpen Mind en Rising Red Lung. Ambachtelijk gemaakt met mooie arrangementen. Als je er goed naar luisterd, zoals naar Capitol City bijvoorbeeld, kom je er achter hoe goed die allemaal in elkaar steken. Het afsluitende twaalf minuten durende nummer One Sunday Morning (Song For Jane Smiley’s Boyfriend) snijdt dwars door je ziel. Het album werd uitgebracht op Wilco’s eigen label dBpm. 

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

ATCO Records

ATCO Records is een Amerikaans platenlabel, opgericht in 1955, als een sublabel voor producties van Atlantic Records. Het label was bedoeld voor acts die niet pasten in het formaat van het belangrijkste Atlantic merk, dat blues, jazz, rhythm and blues en soul uitbracht. De oorspronkelijk geplande naam voor het label was Atlas. Maar het werd veranderd in ATCO toen werd ontdekt dat er al een Atlas Records bestond. De naam ATCO is een afkorting van Atlantic Corporation. ATCO verzorgde de distributie voor andere labels als RSO, Volt, Island, Modern, Ruthless, Hansa en Rolling Stones. Gedurende het grootste deel van haar geschiedenis stond ATCO bekend om pop- en rockmuziek, maar in de beginjaren produceerde het ook enkele jazzalbums, zoals van Harry Arnold, Betty Carter, King Curtis, Herb Geller, Roland Hanna en Helen Merrill. ATCO’s rocktijdperk begon echter met artiesten als Bobby Darin en The Coasters. Maar vanaf het midden van de jaren zestig stapte ATCO over naar rock’n roll met Sonny and Cher, Buffalo Springfield, Vanilla Fudge, Iron Butterfly en Cream (de laatste onder licentie van het Britse label Polydor). 1964 was het jaar dat ATCO in de VS een single van The BeatlesAin’t She Sweet, uitbracht. Met de leadzang van John Lennon bereikte Ain’t She Sweet de nummer 19 positie in de Billboard Hot 100-hitlijst. In 1966 bracht ATCO Substitute van The Who uit. Dit zou de enige Who-opname zijn die op ATCO verscheen, hoewel Pete Townshend en John Entwistle later uiteindelijk bij ATCO zouden tekenen als soloartiesten, en Roger Daltrey later een Amerikaanse solodeal tekende met Atlantic. In de jaren zeventig begon Atlantic Records haar eigen discografie uit te breiden, waardoor ATCO minder in de aandacht kwam te staan, en werd het midden van de jaren zeventig steeds meer gebruikt voor hardrockacts en enkele Britse en Europese bands. The Lamb Lies Down On Broadway van Genesis, The Unforgettable Fire van U2, Big Generator van Yes, Empty Glass van Pete Townscent en het debuutalbum van Vandenberg werden door ATCO in de VS uitgebracht en ook een aantal vroege albums van AC/DC. De laatste nummer een hit van ATCO was If Wishes Came True van Sweet Sensation in 1990. In 1991 fuseerde ATCO met EastWest Records als Atco/EastWest Records. In 1994 werd de naam ATCO echter geschrapt en keerde het label terug naar de merknaam EastWest Records America. Gedurende deze tijd verplaatste EastWest zijn activiteiten naar Atlantic’s zusterlabel Elektra Records. Als gevolg van Elektra’s overname van EastWest stonden ATCO’s back-catalogus artiesten nu onder controle van Elektra. In het volgende decennium zou de naam en het logo van ATCO af en toe alleen nog worden gebruikt op heruitgaven van materiaal uit het verleden: de opdruk zelf was nu slapend. In 2005 bracht ATCO (in een joint venture met Rhino Records) de soundtrack uit van de Bobby Darin-biopic Beyond the Sea. Dit leidde ertoe dat Warner Music het label in 2006 opnieuw activeerde in samenwerking met Rhino. Scarlett Johansson, Keith Sweat en Art Garfunkel behoorden tot de eerste artiesten die bij het label tekenden. Garfunkel bracht in 2007 Some Enchanted Evening uit, Johansson in 2008 Anywhere I Lay My Head, en in 2009 brachten  Queensryche en The New York Dolls hun albums American Soldier en Cause I Sez So uit. Kort daarna zou ATCO weer slapend worden. In 2020 keerde ATCO weer terug naar Atlantic Records, waar het opnieuw werd gelanceerd. De eerste ATCO ondertekening was van de alternatieve act Zero 9:36.

Bands en artiesten in het onderstaande lijstje zijn in mijn Album Top 1760 uitgebracht door ATCO:

  1. (70) Dr. John
  2. (104) The Coasters
  3. (117) Derek and the Dominos
  4. (276) Ben E. King
  5. (341) Buffalo Springfield
  6. (353) Iron Butterfly
  7. (402) Pete Townshend
  8. (421) P.F. Sloan
  9. (828) Pantera
  10. (1653) Blue Magic
Posted in Blog | Tagged | Leave a comment

(1318) Cluster – Zuckerzeit (1974)

Cluster was een Duits muzikaal duo bestaande uit Hans-Joachim Roedelius en Dieter Moebius, die hiermee in 1971 begonnen en geassocieerd werden met de West-Duitse krautrock muziekscene. Ontstaan uit de Berlijnse groep Kluster (met een K) waarmee ze samen met Conrad Schnitzler (Tangerine Dream) al eerder in 1969 waren begonnen. Van beidde bands zouden er geregeld albums verschijnen tot en met de jaren nul. In 1971 verhuisden ze naar het plattelandsdorp Forst, in Nedersaksen, waar ze een studio bouwden en samenwerkten met weer andere muzikanten als Conny Plank, Brian Eno en Michael Rother (Harmonia). Op Zuckerzeit, net als die van Harmonia Musik Von Harmonia uit 1974, staan elf korte nummers, met als enige uitzondering Rote Riki, dat zes minuten duurt. Deze korte nummers van rondom de twee en drie minuten zijn meteen ook de kracht van dit album: alle tracks geven je net genoeg gewenning om weer naar het volgende nummer te luisteren. Het is een goede mix van soundscapes en elektronische popmuziek. En op een bepaalde manier geeft dat veel diepgang. Deze nummers klinken zeer innovatief: het is transcendente drone muziek met mooie melodieen (het hele album is instrumentaal) en herhalende ritmes die zeer interessant in elkaar steken. Het hele album is een samenhangend geheel, een soort van levend organisme. Dit album overtreft wat mij betreft ook een groot aantal andere albums in mijn 1760 lijst met krautrock, die van Neu!KraftwerkAsh Ra TempleTangerine DreamGuru GuruTangerine DreamKlaus Schulze en ook die van Harmonia. Uitgebracht door het Duitse Brain label (AT 1760 – Neu!HarmoniaKlaus Schulze). Geproduceerd door Michael Rother van Neu! en Harmonia.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

(1319) Harmonia – Musik Von Harmonia (1974)

Was een kortstondige Duitse supergroep van leden van Cluster (Hans-Joachim Roedelius en Dieter Moebius) en Neu! (Michael Rother). Opgericht in ’73 bracht deze krautrockband twee albums uit: Musik Von Harmonia in ’74 en Deluxe in ’75. Brian Eno bleek een grote fan van deze band te zijn en werkte in 1976 met hen samen waarvan de opnames later op een album Tracks And Traces in 1997 zouden verschijnen. Musik Von Harmonia is een collage van sonische geluidsimpulsen, met veel bliebjes en minimalistische elektronika. Soms wat statisch en mechanisch waarin het ritme de muziek zelf is: als een geslaagd experiment dat soms overdonderd. Het album begint meteen al goed met het repeterende geluid van Watussi, wat op het eerste gehoor als een soort van computerprogramma lijkt te klinken. Erg vernuftig. Het meer dan tien minuten durende Sehr Kosmisch klinkt inderdaad zeer kosmisch. Het lijkt in de ruimte te zijn opgenomen met opnames van nieuw ondekt buitenaards leven. Sonnenschein is echt een track dat bij je blijft hangen. Het is een soort van psychedelische trip naar het uiteinde van het universum. Op Ahoi! gaat het meer de ambient kant op. En Veterano klinkt weer heerlijk steriel. De hele CD is echt fantastisch. Het is een meer dan plezierige luisterervaring. 1974 blijkt mede door dit album een bijzonder muzikaal jaar te zijn geweest.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Bob Dylan Covers

In het kader van wat achterstallig onderhoud heb ik wat nieuwe covers toegevoegd op albums die ik al in mijn verzameling had. I Shall Be Released op twee albums van The Band, This Wheel’s On Fire, ook op twee albums van The Band, If I Don’t Be There By Morning op een live album van Eric Clapton, I Need A Woman op een album van Ry Cooder, Tomorrow Is A Long Time op een album van The Prodigal Sons (1760 lijst), Death Is Not The End op een album van Nick Cave and the Bad Seeds en The Times They Are A-Changin’ op een album van Phil Collins. Twee nummers zijn echter door Dylan geschreven samen met iemand anders. This Wheel’s On Fire samen met Rick Danko en If I Don’t Be There By Morning samen met Helena Springs. Kon het niet laten om deze ook maar aan de lijst toe te voegen. N.B. een van de twee albums van The Band (Music From Big Pink) en die van The Prodigal Sons (Wine Of Life) heb ik in mijn overzicht verkeerd ingedeeld. Dit zijn twee 1760 lijst albums. En het Big Pink album van The Band had ik er eigenlijk nog helemaal niet bij moeten zetten. Ik was een beetje te voorbarig om meteen maar alle covers van The Band afgehandeld te hebben. Maar goed, deze fouten zal ik binnenkort dan maar herstellen.

Posted in Geen categorie | 2 Comments

Charles Lloyd – The Sky Will Still Be There Tomorrow (2024)

Charles Lloyd is een Amerikaanse fluitist en saxofonist. Geboren in een andere tijd, in 1938, heeft Lloyd al vanaf 1964 albums uitgebracht. Hij heeft samen gespeeld met vele grootheden, zoals George Coleman, Ornette Coleman, Don Cherry, Charlie Haden, Babatunde Olantunji, Cannonball AdderleyBobby “Blue” BlandHowlin’ WolfB.B. KingThe Beach Boys en Johnny Ace. Zijn primaire band sinds 2007 is een kwartet met pianist Jason Moran, bassist Reuben Rogers en drummer Eric Harland. Maar op deze meer dan zeventig minuten durende 2CD wordt hij behalve weer door Jason Moran (piano), deze keer ook bijgestaan door Larry Grenadier (bas) en Brian Blade (drums). Op deze CD staan prachtige modale jazz stukken, onderandere drie eerbetonen aan Billie Holiday, Booker Little en Thelonious Monk met The Ghost Of Lady Day, Booker’s Garden en Monk’s Dance. The Sky Will Still Be There Tomorrow is een transcendentale en pastorale luisterervaring die vooral heerlijk rustgevend is, met instrumenten die op een melodieuze zachte en tedere toon worden gespeeld. Het neemt geduldig de tijd om een spirituele verbinding met je maken. Het is muziek dat zowel schoonheid is als emotioneel ontroerd. Uitgebracht door Blue Note.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Single Top 75 (update #60)

Nieuw in mijn Single Top 75 zijn de nummers Tuulen Tunto, Hold On en Two van Varttina, Alabama Shakes en The Antlers. Deze staan nu op de plekken 15, 20 en 21 in deze lijst. Verdwenen hieruit zijn Madre Hay Una Sola, Venezia en Images Retro van Bersuit Vergarabat, Hombre G en Soda Stereo. Deze staan nu in mijn tweede lijst met singles. Van de albums van Zaiko Langa Langa en Man Man (Sans Issue, Life Fantastic) zijn geen singles uitgebracht.

Tuulen Tunto / Hold On / Two

en verder…..

EEN WILLEKEURIGE SINGLE TOP 75 AANDACHTVERDIENER

EENTJE DIE ER OORSPRONKELIJK IN HEEFT GESTAAN EN ER UIT IS VERDWENEN

Walking In The Air

van

(1640) Nightwish – Oceanborn

Posted in Single Top 75 | Leave a comment

De uitklaphoes van de LP #93

No Jacket Required van Phil Collins

Wat toch gezegd moet worden is dat Phil Collins vroeger een meer dan uitstekende drummer was (wegens gezondheidsproblemen is hij daartoe tegenwoordig niet meer in staat als ik het goed heb). En als zanger van het vroegere Genesis heb ik hem ook best hoog zitten. Maar hij is nooit mijn favoriete Genesis lid geweest (Peter Gabriel en Steve Hackett hebben meer mijn voorkeur). Op zijn hoogtepunt van zijn carriere was hij toch een beetje die man die compleet commercieel was geworden, popmuziek maakte voor het grote publiek, met die MTV video’s van hem. Hij verscheen zelfs in Miami Vice. Toch heb ik nooit een echte grote hekel aan deze man gehad (ik heb echt niet voor niets maar liefst zeven CD’s van hem gekocht). Face Vallue vind ik echt geweldig. Door zijn soloalbums was Collins een echte mega grote superster. Hij scoorde heel wat hits. maar die stonden ver weg van het oude Genesis. Toen deze LP in 1985 verscheen (tussen het titelloze Genesis album uit 1983 en zijn laatste twee studioalbums van Genesis uit 1986 en 1991) heb ik hem meteen blind gekocht, ergens toch ook in de hoop dat hij eindelijk meer Brand X achtige muziek zou gaan maken. Maar dat is er nooit van gekomen. Sommige nummers op deze LP vind ik eigenlijk best goed, mede door het gebruik van de blazers van The Phenix Horns, ook wel bekend als de EWF Horns (van Earth, Wind & Fire) op een aantal van deze tracks. Dit zijn eigenlijk de up-tempo nummers: Only you Know And I Know, I Don’t Wanna KnowDon’t Lose My NumberWho Said I Would en Doesn”t Anybody Stay Together Anymore. Leland Sklar (AT 1760 – Jackson BrowneWarren ZevonGene ClarkHall & OatesJames TaylorKinky FriedmanCrosby & NashJoanna NewsomC.P.R.) speelt op deze LP bas, Daryl Stuermer (AT 1760 – Phil Collins) speelt op alle nummers gitaar en op Take Me Home zijn Sting en Peter Gabriel in het achtergrondkoor te horen. Stuermer heeft ook drie nummers op deze LP samen met Collins geschreven. Geproduceerd in Townhouse Studios in Londen (AT 1760 – XTCPhil CollinsPulpAsiaFish) en in The Old Croft in Shalford Surrey, de eigen woning van Collins, door Collins zelf en Hugh Padgham (AT 1760 – Phil CollinsMelissa Etheridge). Uitgebracht door WEA (Warner Brothers).

Posted in LP Verzameling | Leave a comment