James Yorkston & The Second Hand Orchestra – The Wide, Wide River (2021)

De bovenstaande video van het nummer Ella Mary Leather is afkomstig van het album The Wide, Wide River van de Schot James Yorkston en zijn samenwerking met het Zweetse collectief The Second Hand Orchestra. Dit album, in januari al verschenen heeft goede kritieken gekregen. En terecht. Yorkston die ook schrijver is van een debuutroman, komt op dit album met prachtige teksten als “Ella Mary Leather, i have spend my life like some classical shepherd” en “Robert’s in the sinbin, he’s got a very old-fashioned blues” Opgenomen in twee verschillende studio’s in Stockholm. En het artwerk van de CD is verzorgd door John Broadley. Echt heel mooi. Uitgebracht door Domino Records.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Top 10 Artiesten die in Topanga Canyon hebben gewoond

Topanga Canyon ligt ingesloten in de Santa Monica Mountains in Californie, en staat bekend als een Boheemse enclave die in het verleden veel kunstenaars, muzikanten en filmmakers heeft aangetrokken. Men moet deze canyon niet verwarren met Laurel Canyon, dat eigenlijk net zo’n markante muziekgeschiedenis heeft (of eigenlijk misschien nog wel meer) als Topanga Canyon. De canyon was al in de jaren twintig van de vorige eeuw door de vele heuvels en het rustieke landschap al aantrekkelijk voor vele Hollywoodsterren. Een van de artiesten die naar dit gedeelte in Californie trok was Woody Guthrie, al in 1952. Taj Mahal, Joni Mitchell, Stephen Stills, Gram Parsons, Van Morrison, Billy Preston, Jim Morrison, John Densmore, Marvin Gaye en Lowell George hebben er allemaal gewoond. De aantrekkingskracht moet enorm zijn geweest. Vaak gaf het deze artiesten de mogelijkheid om te ontsnappen aan de hectiek van hun dagelijkse bestaan. Bob Hite van Canned Heat heeft er gewoond. Alan Wilson, ook van Canned Heat, is er dood aangetroffen. Neil Young had er een huis waar hij een groot gedeelte van After the Goldrush heeft opgenomen. De hoesfoto van Everybody Knows This Is Nowhere van Young is genomen ergens in dit gebied. Roadhouse Blues van The Doors schijnt te zijn geschreven nadat Jim Morrison een keer over Topanga Canyon Boulevard was gereden. Andere artiesten die er hebben gewoond of misschien nog steeds een huis hebben, en ook in mijn 1760 lijst staan, zijn Mick Fleetwood, The Flying Burrito Brothers, Richard Hayward (Little Feat), Don Felder (Eagles), John Helliwell (Supertramp), Chris Robinson (Black Crowes), Adam Jones (Tool), Colin Hay (Men at Work), Linda Ronstadt, Alice Cooper en Devendra Banhart.

Posted in Top 10 | Leave a comment

Roosbeef – Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met je Praten (2008)

Dit album uit 2008 was het debuut van deze band voor Excelsior Records. En is zeer aangenaam om naar te luisteren. Zangeres Roos Rebergen overtuigd met haar stem, en met de door haar geschreven haast literaire teksten. Die zijn vaak zeer origineel en moet je vaak nog een keer beluisteren voordat je er iets van begrijpt. Voor mezelf is dat vaak een reden om iets interessant te vinden of soms ook niet. En in dit geval dus wel. Met aardige nummers als Onder Invloed, Jongen Gaat Het Leger In, Volle Magen, Zomer en Boerderij. Opgenomen in twee studios in Belgie en Nederland, waaronder in de SSE Studio in Weesp.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Desert Trip 2016

Als je vandaag anno 2021 (de corona maatregelen niet meegerekend) in de krant zou lezen dat er over een maand een festival plaats zou vinden waarop Dylan, Paul McCartney, de Stones, Neil Young, The Who en Roger Waters zouden optreden, zou je denken dat dit een grote grap zal zijn. Wat ik me er nog van herinner is dat het toen in 2016 ook iets ongelooflijks was. McCartney, Dylan, Young, Mick Jagger, Roger Waters, die backstage met elkaar een praatje maken? Wow! Ik weet dan wel niet of ze elkaar ook allemaal echt gezien hebben, Want ze waren daar namelijk op zes verschillende dagen, van 7 tot en met 16 oktober 2016 in het plaatstje Indio, Californie. Op 7 en 14 oktober Dylan en de Stones, op 8 en 15 oktober Young en McCartney, en op 9 en 16 oktober The Who en Roger Waters. Met recht lijkt me dit inderdaad echt een Desert Trip te zijn geweest. Zal waarschijnlijk tegenwoordig nooit meer plaats kunnen vinden helaas.

Posted in Blog | Tagged | Leave a comment

Tangarine – Seek & Sigh (2013)

De twee broers uit Lelystad debuteerden met dit album voor Excelsior Records. Hebben na deze nog drie albums uitgebracht, waaronder There And Back in 2016, dat ze in Tucson Arizona hebben opgenomen. Deze jongens hebben absoluut mijn waardering, werken hard en maken mooie liedjes. Seek & Sigh, uit 2013 is een prima plaat. Het is voornamelijk folkpop met hier een daar een snuifje country en psichedelica. Met mooie stemmen die mooi bij elkaar passen van deze tweeling. En wat ik ook nog kwijt wil is dat deze CD, die ik als jewelcase heb gekocht, een van de mooist vormgegegeven CD’s is die ik heb. Het is eigenlijk meer een boekje, of door die mooie teksten die er in staan afgedrukt, meer een dichtbundel, dan een muziekdrager. En de voorkant van dit boekje is trouwens een foto die gemaakt is door Tim Knol. Hoe vaker je naar deze CD luisterd hoe beter hij wordt. Is wat mij betreft een Nederlands Klassiek album.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , | Leave a comment

Alison Krauss & Union Station – Lonely Runs Both Ways (2004)

Dit album heeft zijn momenten. Het is dan wel geen puur bluegrass album, maar wat er aan bluegrass op staat maakt het meer dan goed. Het country gedeelte van dit album valt dan ook wel niet tegen, en Krauss heeft beslist ook een mooie stem, maar soms zit het tegen het zoetzappige aan en klinkt alles, wat die country nummers betreft, een beetje te emotioneel voor m’n gevoel. Neemt niet weg dat dit een aardig album is van deze zangeres en van deze meer dan uitstekende band. Hoogtepunten zijn Rain Please Go Away, Unionhouse Branch en het Woody Guthrie nummer Pastures Of Plenty.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , | Leave a comment

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(441) Donald Fagen – The Nightfly

Ik hoef denk ik niet te verklaren waarom The Nightfly van Donald Fagen een absoluut meesterwerk is. Als je er een paar keer naar luisterd dan kom je daar vanzelf achter. Het is een perfect album om op te zetten als je om een uur of twee in de nacht uit de kroeg thuis nog een afzakkertje wil nemen. Het is ook het perfecte album als je in een audiowinkel wil horen hoe de geluidsboxen klinken. Er staat geen enkel zwak nummer op, en kan moeiteloos vergeleken worden met andere Steely Dan albums. Na Pretzel Logic en Can’t Buy a Thrill, is het denk ik mijn derde favoriete album van Fagen met en zonder Walter Becker. Kamakiriad staat echter ook hoog in dit lijstje. Ik vind dit album zeker beter dan drie andere Dan albums die ik heb. Trans-Island Skyway, Countermoon, Springtime, Snowbound, Teahouse On The Tracks, hebben allemaal beslist ook dat typische Steely Dan geluid. Ik denk dat ik het album Gaucho van Steely Dan al ergens een keer in de jaren tachtig gekocht heb. Ben sindsdien altijd een groot fan geweest van deze twee heren. Helaas is Walter Becker in 2017 al overleden.

Posted in Blog, CD Verzameling | Leave a comment

Single Top 75 (Update 2)

Vandaag alweer de tweede update van de vijfenzeventig in het verleden verschenen singles van mijn 1760 albums. Nieuw deze keer zijn twee Franstalige nummers Etre Une Femme en Ce N’est Rien van Michel Sardou en Julien Clerc. Verdwenen voor de eerste keer zijn twee nummers van Willy Moon en Lauryn Hill, namelijk Railroad Track en (Doo Wop) That Thing.

  • 37 (1616) Etre Une Femme – Michel Sardou
  • 39 (1615) Ce N’est Rien – Julien Clerc
Posted in Single Top 75 | Leave a comment

De uitklaphoes van de LP #35

Tales From Topographic Oceans van Yes

Is denk ik niet het beste album van Yes, maar zeer zeker ook niet het slechtste. Is denk ik altijd een beetje een buitenbeentje geweest in het oeuvre van deze band. Misschien omdat het een dubbelalbum is en er maar vier nummers op staan. En wat mij betreft nogal experimenteel. Steeds weer als ik naar die vier nummers luister denk ik had dat niet wat korter gekunt, maar steeds weer denk ik dan ook weer wat een genialiteit is dit toch. Het is haast muzikale kunst. Misschien dat dit album, dat uitkwam na een van hun meesterwerken, Close To The Edge, voor veel Yes fans een beetje tegenviel: het is denk ik wel beter dan Relayer, dat een jaar later uitkwam. En dit album is wat mij betreft ook beter dan alles wat na Big Generater uitkam na 1987. En met mooi artwerk van Roger Dean natuurlijk.

Posted in Blog, LP Verzameling | Leave a comment