(1500) Wild Beasts – Boy King (2016)

De sterk aangezette synthesizers geven op een aantal nummers op Boy King (het vijfde en laatste album dat deze band heeft uitgebracht, want Wild Beasts is inmiddels blijkbaar ontbonden) nog een ietwat hypnotiserende werking. En dat vervormde geluid met die hoge falsetto stem van de zanger werkt soms ook wel. Maar het meerendeel van alle nummers is nogal afstandelijk, met weinig variatie. Maar een paar nummers klinken door de algehele sound nog best wel aantrekkelijk: met hier en daar een prettig basloopje, een goede gitaarriff, een spaarzame gitaarsolo, of een vet synthersizer riedeltje. Dat maakt dit album alleen om deze reden in ieder geval nog net de moeite waard. Boy King, dat een conceptalbum is over masculiniteit, met nummers als Tough GuyAlpha FemaleEat Your Heart Out Adonis, mist echter overtuiging. Get My Bang is een van de betere nummers. Dreamliner klinkt als Antony and the Johnsons. Maar voor de rest begint het allemaal al snel stierlijk te vervelen, en is het hele album eigenlijk gewoon saai. Geproduceerd door John Congleton (AT 1760 – St. Vincent) en uitgebracht door Domino Records (AT 1760 – o.a. Arctic MonkeysFranz FerdinandJulia HolterThe Amazing Snakeheads).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Top 10 Optredens Bands en Artiesten in het Aladdin Theatre for the Performing Arts, Las Vegas

Het Aladdin Theatre for the Performing Arts, dat tegenwoordig The Zappos Theater heet, is een middelgrote gehoorzaal in Planet Hollywood aan de Las Vegas Strip in Las Vegas. De locatie organiseert een verscheidenheid aan evenementen, waaronder liefdadigheidsbijeenkomsten, concerten en awardshows. Het wordt vaak gebruikt voor schoonheidswedstrijden voor Miss Universe, Miss USA en Miss Teen USA. Hoewel de locatie in die vroege jaren oorspronkelijk bekend stond als het Aladdin Hotel, besloten de eigenaren om er een centrum voor podiumkunsten te creeren om de naastliggende weinig gebruikte golfbaan te vervangen. De planning begon in 1969, met concepten die de locatie als een apart gebouw lieten bestaan. In 1972 werd het hotel verkocht aan Sam Diamond, Peter Wevve, Sorkis Wevve en Richard Daly. Het centrum opende op 2 juli 1976 met Neil Diamond, die daarvoor zevenhonderdduizend dollar betaald kreeg voor vijf uitverkochte shows. Tijdens de jaren zeventig en tachtig werd het auditorium een hoofdbestanddeel op de Strip voor veel rock acts. Tijdens de financiële problemen van het hotel in de jaren negentig werd het centrum de belangrijkste inkomstenbron. In 1998 sloot de locatie terwijl het oorspronkelijke Aladdin Hotel implodeerde. Tijdens de renovatie werd de oorspronkelijke structuur van het centrum verwijderd, waardoor de locatie werd opgenomen in het casinogedeelte van het hotel. In 2000 werd de zaal heropend met een optreden van Enrique Iglesias, met een capaciteitsvermindering tot zevenduizend. Vanwege de toevoegingen van de MGM Grand Garden Arena en het Mandalay Bay Events Center, werd de locatie zelden gebruikt door muziekacts. In 2004 haalde de locatie het internationale nieuws toen toeschouwers een concert van Linda Ronstadt verlieten terwijl ze steun betuigden aan filmmaker Michael Moore. In 2010 zag het centrum een heropleving in gebruik, met minstens vijftien concerten per jaar. Het theater was de gastheer van Miss Universe 1991, 1996, 2012, 2015 en 2017, van optochten, verschillende Miss USA verkiezingen, en verschillende Miss America optochten. Het auditorium werd op 28 juni 2012 omgedoopt tot PH Live at Planet Hollywood Resort & Casino. Op 19 december 2013 kreeg het weer een nieuwe naam en heette het The AXIS at Planet Hollywood Resort & Casino. Er werd ook aangekondigd dat het Amerikaanse entertainmentbedrijf Live Nation Entertainment de activiteiten en het beheer van de locatie zou overnemen. Van 2013 tot 2017, was het auditorium de thuisbasis van optredens van Britney Spears. En Justin Timberlake geeft er jaarlijkse een benefietconcert om inkomsten te genereren voor de Shriners Hospitals for Children. In 2011 werd het uitgeroepen tot een van de beste theaters en concertzalen in Las Vegas. De naam van de locatie werd in februari 2018 wederom veranderd in Zappos Theater, als onderdeel van een vijfjarige marketingdeal met online schoenenwinkel Zappos. 

Dit lijstje met bands en artiesten die er voor het eerst hebben opgetreden gaat over de periode van 1976 tot en met 2006, toen het nog bekend stond als het Aladdin Theatre for the Performing Arts. 

  1. (2) The Beach Boys (1978)
  2. (3) Bob Dylan (2005)
  3. (54) Joan Baez (1977)
  4. (83) Jerry Lee Lewis (1994)
  5. (112) Radiohead (1993)
  6. (147) Grateful Dead (1981)
  7. (152) Jethro Tull (1977)
  8. (168) Rush (1981)
  9. (169) Fleetwood Mac (1977)
  10. (172) Pearl Jam (1993)

Posted in Top 10 | Tagged , , , , , | Leave a comment

(1501) Emerson, Lake & Palmer – Black Moon (1992)

Black Moon wordt door veel ELP liefhebbers niet bepaald gezien als hun beste werk. Maar gewoon als slecht, inspiratieloos, vlak, en bepaald niet uitmuntend. De beste jaren van ELP lagen duidelijk in het verleden. Denk bijvoorbeeld aan Tarkus (is de enige LP die ik van ELP heb, en heb ik verder ook alleen maar een verzamel CD). Al in 1979 officieel uit elkaar gegaan, en verscheen in 1978 het laatste album Love Beach; was Black Moon een soort van reunie voor de heren, die zeker belangrijk zijn geweest voor de symfonische rock in de jaren zeventig. Doet ook een beetje aan Asia denken, waar Palmer en Lake (overleden in 2016) beiden ook in hebben gespeeld. Al ben ik nooit echt een superfan van dit trio geweest, je kunt echter best wel mooie dingen ontdekken in dit album. Bombastische rock anthems zoals Black Moon, afgewisseld met rustige ballads, Affairs Of The Heart, geschreven door Geoff Downes (AT 1760 – The BugglesAsia) en Greg Lake (AT 1760 – King Crimson), en Farewel To Arms. In Changing States, kun je de muzikale kwaliteit van de drie horen. Het baswerk van Greg Lake, het toetsenwerk van Keith Emerson en de drums van Carl Palmer. In Changing Bridges trekt Keith Emerson zelfs alle registers open met zijn Yamaha en zijn Moog. En in Close To Home speelt hij prachtig klassiek piano. Misschien is dat nummer wel het hoogtepunt van het hele album. Beter dan die uitgebluste versie van Romeo and Juliet van Sergei Prokofiev. En ook het afsluitende nummer Footprints In The Snow, is een tegenvaller. Toch is Black Moon plezierig om naar te luisteren.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

 Red Hot Chili Peppers – Unlimited Love (2022)

Het laatste album van RHCP verscheen in 2016, maar gelukkig weten de heren nog steeds niet van ophouden. En John Frusicante is ook weer terug, nadat hij in 2009 voor het laatst op een Peppers album te horen was. Dus wat willen we nog meer? Unlimited Love is inmiddels het twaalfde studioalbum. Zonder gitarist Josh Klinghoffer dus, die blijkbaar niet moeilijk leek te doen om zijn plek aan Frusicante weer terug te geven. Misschien is Unlimited Love dan wel niet zo goed als Blood Sugar Sex Magic, Californication of zelfs Stadium Arcadium, maar er staat genoeg op om weer van te genieten. Van de lekkere funky basloopjes van Flea, de gevoelige stem van Anthony Kiedis en de weer ouderwets goede Frusciante. En Chad Smith is een van de beste drummers die er is. Geen discussie over mogelijk. De Peppers weten er met die melodieuze agressie altijd voor te zorgen dat die nummers onder je huid gaan zitten, en ook die zeventien nummers weer op dit album. One Way TrafficBlack SummerAquatic Mouth DanceNot The OneVeronicaThe Heavy WingTangelo. Eigenlijk kan ik alle nummers wel opnoemen. RHCP stelt absoluut niet teleur. Al na een paar luisterbeurten ben je weer verkocht. Unlimited Love is ouderwets goed. Maar ja, ik ben dan ook een grote fan van deze heren, al heb ik dan wel een paar albums niet. Geproduceerd door Rick Rubin (AT 1760 – Red Hot Chili PeppersDanzigSystem Of A DownJacob DylanThe Mars Volta) in zijn eigen befaamde Shangri-La studio in Malibu. Uitgebracht door Warner Brothers.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1502) Passengers – Original Soundtracks 1 (1995)

Laat Bono, The Edge, Adam Clayton, Larry Mullen Jr. en Brian Eno als gelijkwaardige partners samen de studio induiken (Eno heeft wel vaker iets geproduceerd voor U2), en je krijgt iets spannends. Dit album verscheen tussen Zooropa en Pop (wat mij betreft het laatste goede album dat U2 heeft uitgebracht). Original Soundtracks 1 is een wat misleidende titel, want dit zijn haast allemaal (behalve drie) denkbeeldige nummers voor bestaande films. Wat dat betreft is het wel weer origineel bedacht allemaal, in ieder geval voor U2. Het is muziek voor in de trein, schijnt Bono gezegd te hebben over dit album. De meeste nummers zijn soundscapes, die we van Eno wel gewend zijn. Hoewel het hele album misschien lang niet zo interessant is als bijvoorbeeld My Life In The Bush Of Ghosts dat hij met David Byrne gemaakt heeft, staan er best wel een paar goede nummers op. Miss Sarajevo, gezongen door Pavarotti, dat als (kerst)single uitgebracht was, Your Blue RoomElvis Ate America en Ito Okashi, gezongen door de Japanse zangeres Holi, zijn misschien wel de fraaisten. Misschien is dit inderdaad muziek voor als je op reis bent. Maar voor thuis in de huiskamer is dit wel een heel lange zit. Wat niet betekend dat het een slecht album is, verre van dat zelfs. De stem van Bono op een Eno album (wat het natuurlijk niet is, want dit zijn de Passengers) heeft zeker een toegevoegde waarde. Uitgebracht door Island en opgenomen in Westside Studios in Londen en in Hanover in Dublin (jawel) door Howie B (ook co producer van Pop van U2).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , | Leave a comment

 Cafe Wha?, New York City

Café Wha? is een muziekclub op de hoek van MacDougal Street en Minetta Lane in de wijk Greenwich Village in Manhattan, New York City. De club is belangrijk in de geschiedenis van rock en folkmuziek en heeft talloze muzikanten en komieken in hun vroege carrieres laten optreden, waaronder Bob DylanJimi HendrixBruce SpringsteenThe Velvet Underground, Cat Mother & the All Night Newsboys, Kool & the GangPeter, Paul and Mary, Woody Allen, Lenny Bruce, Joan Rivers, Bill Cosby en Richard Pryor. Café Wha? werd in 1959 geopend door Manny Roth (David Lee Roth van Van Halen was een neef van hem), een acteur en veteraan uit de Tweede Wereldoorlog, op 115 MacDougal Street in New York City. De club had een capaciteit van driehonderdvijfentwintig personen. In zijn memoires, Chronicles: Volume One, schreef Bob Dylan dat het een ondergrondse grot was, drankloos, slecht verlicht, laag plafond, als een brede eetkamer met stoelen en tafels. Bob Dylan heeft er opgetreden tijdens een hootenany nacht op 24 januari 1961, het was zijn eerste optreden in New York City. Hij bleef ook nog een paar middagen op de club spelen als reserve mondharmonicaspeler. In 1968 stopte Roth met het runnen van Cafe Wha?, en werd het overgenomen door Menachem Dworman, die het omgedoopt tot Cafe Feenjon, runde tot 1987. In The Feenjon werd toen voornamelijk Israëlische en Midden-Oosterse muziek gespeeld. In 1986 had de zoon van Menachem Dworman, Noam Dworman, het concept van een rockmuziekhuisband in The Feenjon geïntroduceerd die bestond uit de meest getalenteerde artiesten. De band trad een jaar lang op in café Feenjon op woensdag en zondag en werd al snel zo populair dat ze de hele week optraden. In 1987 werd de club overgenomen door Noam Dworman, die de zaal weer veranderde in een rockmuziekformat en de naam weer veranderde in Cafe Wha? Voordat ze deel uitmaakte van het folktrio Peter, Paul and Mary, was Mary Travers serveerster bij Cafe Wha? Op aanraden van volkszanger Richie Havens huurde Roth in 1966 Jimi Hendrix in als terugkerende performer. Aangekondigd als Jimmy James and the Blue Flames, speelde hij vijf sets per nacht, zes avonden per week. Chas Chandler, de bassist van The Animals, ontdekte Hendrix in Cafe Wha? en bracht hem naar Engeland om zijn carrière te promoten. In 1967 speelde de band van en met Bruce Springsteen, The Castiles, twee maanden lang middagsets. Cafe Wha? heeft nog steeds een huisband genaamd The Cafe Wha? House band. De locatie bestaat nog steeds.

Posted in Blog | Tagged , , , , , , | Leave a comment

 Son House – Forever On My Mind (2022)

In maart 2022 verschenen nooit eerder uitgebrachte opnames uit 1964 van een van de belangrijkste artiesten in de geschiedenis van de delta blues. Van de man die (1922-1988) ook wel The Father Of The Folk Blues werd genoemd, die in 1928 in de Parchman Farm gevangenis zat, in 1930 door Charley Patton voor het eerst in zijn leven de studio werd ingetrokken (pas in 1942 voor een tweede keer door producer en muziekarchivaris Alan Lomax), andere bluesmannen als Robert Johnson en Muddy Waters beinvloed heeft, en die pas in 1964 herontdekt werd: in hetzelfde jaar dat hij optrad op het Newport Folk Festival en een jaar later ook op het New York Folk Festival. Het is een werkelijk schitterende CD: alsof je met deze legendarische blues troubadour samen in dezelfde kamer zit en hij zomaar een gitaar pakt en voor je begint te spelen. De CD is kraakhelder opgenomen en is van een fantastische kwaliteit. De intimiteit spat er vanaf. Ronduit betoverend zijn die nummers: Forever On My MindPreachin’ BluesEmpire ExpressDeath LetterThe Way Mother DidPony Blues en Levee Camp Blues staan ook op de CD Son House Library of Congress Recordings 1941-1942. (de enige die ik tot deze van hem had) die ik in mijn 1760 lijst heb staan: maar op deze CD heten die beidde nummers The Pony Blues en Levee Camp Moan. Oorspronkelijk afkomstig van het persoonlijke archief van Dick Waterman (de toenmalige manager van House in de jaren zestig) opnieuw hersteld door Dan Auerbach van The Black Keys, en uitgebracht door Auerbach’s eigen Easy Eye Sound label. Een prachtig document.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1503) Victor – Victor (1996)

Waar moet je beginnen als het over een gitarist moet hebben van wie je je hele leven al een fan bent. Alex Lifeson van Rush bracht zijn eerste (en nog steeds enige) soloalbum uit in 1996, in hetzelfde jaar dat Test For Echo verscheen. Sommige nummers doen zeker aan Rush denken, zoals Promise (tevens zijn er een paar kwinkslagen naar het trio zoals in de titels I Am The SpiritAt The End en Sending Out A Warning), maar het hele album is duidelijk afwijkend van wat hij toen in die tijd met zijn eigen band maakte. En daarom vind ik het nog steeds verfrissend om naar te luisteren. Ook al zijn er dus wat overeenkomsten. Start Today met zangeres Lisa Dalbelllo, doet me met haar hoge zangstem vooral op dat nummer aan Geddy Lee denken, toen die vroeger nog de hoge noten haalde. In ieder geval is duidelijk dat Lifeson zijn muzikale talent op dit album helemaal kwijt kon. En ook wat betreft de lyrics, van de meeste nummers heeft hij ook de teksten geschreven, behalve Victor (waarvan de tekst een gedicht is van W.H. Auden), dat ik het beste nummer van het album vind. En ook mede door At The End (doet aan Robert Fripp denken en tevens aan een nummer op het soloalbum van Robbie Robbertson) en Shut Up Shuttin’ Up, ook een van de betere nummers (Zappa achtig), vind ik dit een zeer geslaagd album (ja beter dan die van Geddy Lee in mijn 1760 lijst). En nu maar wachten totdat ik die nieuwe CD van Lifeson in huis heb gehaald die dit jaar nog is verschenen. Envy Of None blijkt zijn nieuwe band te zijn. Ben zeer benieuwd.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , | Leave a comment

(1504) Pretty Maids – Red, Hot And Heavy (1984)

Red, Hot And Heavy, uit 1984, was het debuutalbum van deze metal/hardrock formatie uit Denemarken. Hebben tot en met 2019 vijftien albums uitgebracht. In 1981 opgericht door gitarist Ken Hammer en zanger John Jacobsen, ooit als een Thin Lizzzy coverband, maar door de komst van zanger Ronnie Atkins (die Jacobsen verving), werd de grens al snel verlegd naar het schrijven van eigen nummers. Little Darling van Thin Lizzy is een van die covers die toch nog op dit album is terechtgekomen. Red, Hot And Heavy is een smakelijke mix van hardrock en melodieuze powermetal. De meezinger en het titelnummer Red, Hot and Heavy is daar een voorbeeld van, en ook Waitin’ For The Time is een afwijkend nummer, maar niet minder goed. Eigenlijk klinkt alles best wel stevig, met krachtige riffs en met de krachtige zang van Ronnie Atkins, en met verassend snelle gitaarsolo’s van Ken Hammer. De boodschap lijkt helder. Met duizelingwekkende vaart headbangend naar de afgrond richting valhalla. Hoewel er een paar wat softere nummers op staan, die aan bands als Europe doen denken, en aan The Tubes (A Place In The Night), ligt de nadruk toch meer op metal. Mede geproduceerd door Amerikaan Billy Cross (ooit werkzaam geweest als sessiemuzikant voor Bob Dylan die o.a. te horen is als gitarist op de albums Street Legal en Live At Budokan), die op twee nummers ook gitaar speelt. Uitgebracht door CBS.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

 De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(458) Supertramp – Breakfast In America

Wie in de jaren zeventig is opgegroeid kent al die nummers wel. SchoolBloody Well RightDreamerCrime Of The CenturyFool’s Overture, A Soapbox OperaGive A Little BitFrom Now OnEven In The Quietest Moments en It’s Raining Again. Deze nummers hoorde je vroeger veel op de radio. Supertramp zit wat symfo betreft voor mij ergens in het midden tussen SagaKansasELO, Marillion,The Alan Parsons ProjectYesGenesisJethro TullPink Floyd en Camel. Hoewel ik heel vroeger maar een LP van ze heb gekocht, Even In The Quietest Moments…, waarop Give A Little Bit en Fool’s Overture staan, was ik toch best wel een fan van deze band. Tot en met Breakfast In America hebben ze prima albums uitgebracht. Ik heb zes studioalbums en een livealbum van Supertramp. Het debuutalbum Supertramp (1970) doet me aan Genesis denken (en niet alleen om de hoes), met nummers als SurelyAubade/And I Am Not Like Other Birds Of Prey en Home Again. Het tweede album Indelibly Stamped (1971) is m’n minst favoriete, hoewel Times Have Changed en Aries (met dwarsfluit) nog wel gaan. Crime Of the Century (1974), met SchoolBloody Well RightAsylumDreamerRudyIf Everyone Was Listening en Crime Of The Century, staat tweede op mijn lijstje. Van Crisis? What Crisis (1975) vind ik alleen A Soapbox OperaAnother Man’s WomanLady en Poor Boy interessant. Some Things Never Change (1997) is een wat jazz- en popachtig album, maar is niet meer de Supertramp waar ik vroeger zo van hield. Er staan geen uitschieters op. You Win I LoseListen To Me Please en Sooner Or Later, vind ik de nog net iets betere nummers. En Paris (1980), het livealbum uit 1980, geeft je een mooi beeld van waarom Supertramp vroeger zo goed was. Breakfast In America (1979) is zonder twijfel echter mijn favoriete album. Dit album is groots om andere redenen. Het heeft een eigen universum en is voor mezelf te vergelijken met albums als Rumours van Fleetwood Mac, Boy van U2, Hotel California van The Eagles, Out Of The Blue van ELO en A Night Of The Opera van Queen. Dat zijn allemaal voorbeelden van albums die van A tot Z helemaal kloppen. The Locigal SongBreakfast In AmericaGoodbye Stranger en Take The Long Way Home, zijn maar een paar voorbeelden daarvan.

Posted in CD Verzameling | Leave a comment

Single Top 75 (Update #23)

Een nieuwe dag en weer een nieuwe update. Vandaag van de albums 1510 tot en met 1514 die in mijn Album Top 1760 staan. Van Mozes and the Firstborn, van het gelijknamige album Mozes And The Firstborn, zijn ooit drie singles uitgebracht: de drie nummers I Got Skills, Gimme Some en Peter Jr.. Ik heb gekozen voor I Got Skills maar die heb ik niet in mijn Single Top 75 gezet. Ik kan dat nummer niet boven Te Heet Gewassen van Roosbeef zetten. Wel vind ik het beter dan Out Of Sight van Tangerine dat een plekje lager staat (ja, ik probeer alle Nederlandse muziek ook een beetje te rangschikken op mijn eigen smaak). Van Suburn van Fuel heb ik voor Jesus Or A Gun gekozen. Op dat album staan vier singles, namelijk Shimmer, Jesus Or A Gun, Bittersweet en Sunburn. En ook dat nummer heeft de top 75 niet gehaald. Jesus Or A Gun en I Got Skills staan momenteel op de plekken 6 en 45 in mijn Tip Cavalcade 250 (ja, ik heb besloten, zo ga ik het noemen, als een soort verwijzing naar de tipparade van De Stichting Nederlandse Top 40). Van Another Green World, Otras Canciones en 100 Year Thing van Brian Eno, Attaque 77 en Chris Stills zijn nooit singles uitgebracht.

I Got Skills / Jesus Or A Gun

en verder…..

EEN WILLEKEURIGE SINGLE TOP 75 AANDACHTVERDIENER

….OF EENTJE DIE ER OORSPRONKELIJK IN HEEFT GESTAAN EN ER UIT IS VERDWENEN

Immer Da Wo Du Bist Bin Ich Nie

van

(1543) Element of Crime – Immer Da Wo Du Bist Bin Ich Nie

Posted in Single Top 75 | Leave a comment