Dry Cleaning – New Long Leg (2021)

Deze muziek brengt je weer terug naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. New Long Leg is het debuutalbum van het Londense Dry Cleaning, Een zeer interessant post punk album. De band die bestaat uit gitarist Tom Dowse, bassist Lewis Maynard, drummer Nick Buxton en zangeres Florence Shaw, belopen wat mij betreft het pad van memory lane. Je moet automatisch denken aan The Sound, met name die nummers waar een lekkere basgroove in zitten zoals in Scratchcard LanyardLeafy en Every Day Carry, aan Joy Division, en zelfs een beetje aan het gitaarspel van Robert Fripp. Is een van de betere CD’s (die ikzelf uiteraard gekocht heb en die ik tot nu toe heb beluisterd) die dit jaar is verschenen.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Top 10 1996

In deze top tien van 1996 staan albums die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden van plek 624 tot en met 1059. Beste album van dit jaar vind ik Brotherhood Of Stars van Carlos Nunez, een celtic folk album, dat eerder ook onder de naam A Irmandade Das Estrelas is uitgebracht. Deze Spanjaard staat ook wel bekend als de Jimi Hendrix van de bagpipes. Misschien vreemd genoeg (in ieder geval voor mezelf) vind ik dit album beter dan bijvoorbeeld Beautiful Freak, How Long Must This Be Going On, Placebo en Now I Got Worry, van Eels, Van Morrison, Placebo en The Jon Spencer Blues Explosion. Misschien dat dit wel komt omdat het me veel aan de muziek van Ry Cooder doet denken, en die ook op twee nummers op dit album meedoet trouwens, net als Paddy Moloney en The Chieftains. Allemaal muzikanten die ik hoog heb zitten. Een na beste album in dit lijstje is wat mij betreft Bringing Down The Horse van The Wallflowers, de oude band van Jakob Dylan.

Posted in Top 10 | Leave a comment

Middle Kids – Today We’re The Greatest (2021)

Middle Kids komt uit Sydney, Australie. Hebben met Today We’re The Greatest een leuke CD afgeleverd, als opvolger van hun debuut uit 2018: Lost Friends. De muziek op dit album klinkt nogal onschuldig, braaf, zachtaardig en lief. En dat is best wel aangenaam om te horen. Maar dat is het dan ook. De muzikanten van Middle Kids lijken geen vernieuwende muziek te maken. Maar dat hoefd ook niet. Muziek hoef niet altijd schokkerend te zijn. Het hoefd niet altijd problemen te benoemen of perfect te zijn, of juist niet. Er staan geen echt slechte nummers op. Het is een beetje risicoloze muziek waar je niet echt onderste boven van zult raken, maar waarbij je je toch goed kunt voelen. En dat is knap gedaan.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Labyrinth – Trevor Jones (1986)

Als Bowie fan zou je dit album makkelijk als een Bowie album kunnen beschouwen (hij heeft vijf van de twaalf nummers geschreven speciaal voor deze soundtrack), maar dit is weldegelijk een Trevor Jones album. Je zou deze Zuid-Afrikaan echt te kort doen als je dat zou nalaten. Jones heeft heel wat filmscores op zijn naam en is een van de grote componisten van deze en de vorige eeuw (o.a. Mississippi Burning, The Last of the Mohicans, In the Name of the Father en Notting Hill). Deze is echter van de poppenfilm van Jim Henson, van wie hij ook de muziek van die andere film van hem, The Dark Crystal, heeft gecomponeerd. Ik heb iets van twintig filmsoundtracks in mijn 1760 lijst, maar alleen twee daarvan vind ik muzikaal minder interessant (over de inhoudelijke kant van de films zelf heb ik weer een andere mening). Om eerlijk te zijn staat er op dit album van Jones zelf niet iets bijzonders, sorry maar ik kan het er niet in ontdekken. Misschien dat alleen de nummers Home At Last en Sarah wel aardig zijn. Nee, alleen die van Bowie zijn interessant: UndergroundMagic DanceChilly DownAs The World Falls Down en Within You.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , | Leave a comment

Cryptosis – Bionic Swarm (2021)

Cryptosis is een progressive trash metal band uit Enschede, ontstaan uit de vorige band Distillator, waarvan al eerder twee albums zijn uitgebracht: Revolutionary Cells in 2015 en Summoning The Malicious in 2017. Door verandering van stijl, van trash metal naar progressive trash, heeft men besloten onder een ander bandnaam dit debuut Boinic Swarm uit te brengen. Ze zijn als het ware gewoon weer opnieuw begonnen. Het doet me een beetje denken aan Voivod (staat op plek 746 in mijn 1760 lijst) maar door de zang van Laurens Houvast, klinkt het eigenlijk veel beter. Hij is ook een zeer goede gitarist moet ik zeggen. Er gaat een enorm power uit van deze muziek. Het gaat werkelijk sneller dan snel. Samen met bassist Frank te Riet en drummer Marco Prij, kun je eigenlijk nauwelijks geloven dat dit trio gewoon uit Overijssel komt. Ja, ik hou van Dylan, folk, country, blues, jazz, en noem maar op, mijn muzieksmaak is zeer breed, maar ik ben ook een liefhebber van dit soort enerverende klanken, voor mezelf altijd een prima manier om m’n energie in terug te vinden.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

Martin Birch

Martin Birch was een Britse soundengineer en rock- en heavy metalproducer, die vooral bekend was vanwege zijn werk als producent van albums van Britse rockbands als Deep Purple en Iron Maiden. Ooit al eind jaren zestig begonnen samen te werken met Jeff Beck en Peter Green’s Fleetwood Mac, heeft Birch in zijn latere carriere verder zowat alle Deep Purple gerelateerde projecten als Rainbow, Paice, Ashton & Lord, Whitesnake, Roger Glover of Jon Lord geproduceerd, maar ook voor andere groepen gewerkt als Wishbone Ash, Black Sabbath, The Michael Schenker Group, Wayne County & the Electric Chairs en Blue Oyster Cult. Birch was o.a, betrokken bij de Deep Purple albums Come Taste The Band (co-producer), Made In Japan (engineering) Iron Maiden’s albums Killers en Number Of The Beast en het Black Sabbath album Heaven And Hell. Op het album Mystery to Me (1973) van Fleetwood Mac speelt hij akoestisch gitaar. In 1992 trok Birch zich terug, na zijn werk aan het album Fear of the Dark van Iron Maiden. Het nummer Hard Lovin’ Man van het Deep Purple album Deep Purple in Rock (staat wel in mijn 1760 lijst maar daarop was hij alleen als soundengineer werkzaam) is opgedragen aan Martin Birch. Birch speelde een gastrol in de videoclip van het nummer Holy Smoke van Iron Maiden. Birch stierf op 9 augustus 2020 op 71-jarige leeftijd.

Birch heeft de onderstaande albums in mijn 1760 lijst geproduceerd:

  • (1048) Iron Maiden – Killers
  • (1086) Rainbow – Ritchie Blackmore’s Rainbow (co-producer)
  • (1091) Whitesnake – Slide It In
  • (1095) Blue Oyster Cult – Fire Of Unknown Origin
Posted in Blog | Tagged | Leave a comment

Bob Dylan – 1970 (2021)

Deze 3CD bevat maar liefst 74 unreleased outtakes en drie uur pure magie (als men een Dylan fan is tenminste). Het uitbrengen van deze oorspronkelijke vijftig jaar oude opnamesessies (tussen 3 maart en 12 augustus 1970) van Self Potrait en New Morning zijn enkel en alleen bedoeld om de copyrights niet te laten verlopen, en zijn dus uitgebracht als Columbia’s 50th Anniversary Collection Copyright Extension Series (niet de verwarren met Dylan’s eigen Bootleg Series). Maar toch krijgen we er veel moois voor terug. 1970 kreeg dus uiteindelijk een officiële release in februari 2021, ook uiteraard om de overweldigende vraag van de vele fans te beantwoorden. Het meest interessante aan dit album is natuurlijk de aanwezigheid van George Harrison die op negen van de opnames aanwezig is als zanger en gitarist (Time Passes SlowlyMama You Been On My MindI Met Him On A SundayDa Doo Ron RonOne Too Many MorningsAll I have To Do Is DreamGates Of EdenMatchboxYour True LoveIt Ain’t Me Babe). Ik heb heel wat albums van Dylan, en deze is een welkome aanvulling.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged , | Leave a comment

Rabih Abou-Khalil – Blue Camel (1992)

Abou-Khalil, geboren in Beiroet in Libanon, verhuisde in 1978 naar Duitsland, studeerde daar klassieke fluit, en heeft sindsdien meer dan twintig albums op zijn naam staan. Zijn laatste album, Hungry People, verscheen in 2012. Deze, Blue Camel uit 1992, is een betoverend jazz fusion album. Abou-Khalil, zelf een oed speler (een snaarinstrument en een voorloper van de luit en vooral gebruikt in het Midden Oosten) laat op dit album een prettige mix van moderne jazz en traditionele Arabische muziek horen. Bijgestaan door de andere absolute hoofdrolspelers Kenny Wheeler (ALBUM TOP 1760 – Bill BruffordDavid Sylvian) op flugelhoorn en trompet, Charlie Mariano (AT1760 – Herbert Gronemeyer) op altsaxofoon en Steve Swallow (AT1760 – The Art Farmer Quartet) op bas. 

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

The Wingdale Community Singers – The Wingdale Community Singers (2005)

Of ze nog bestaan, ik zou het eigenlijk niet weten. Maar volgens mij niet. The Wingdale Community Singers uit Brooklyn hebben maar drie albums gemaakt. Dit debuutalbum kwam uit in 2005. Na dit album volgden nog Spirit Duplicator in 2009 en Night, Sleep, Death in 2013. Ik vind het nog steeds een fijne CD om naar te luisteren. David Grubbs, Hannah Marcus, & Rick Moody perform an album of faux-traditional folk classics with explosions of modernism, staat er op een sticker op de voorkant van de CD. En dat dekt inderdaad ook wel de lading. Je hoort een soort mix van americana en country folk. Het is muziek om je verloren bij te voelen. Alsof je dust bowl vluchtelingen hoort die ergens onderweg gestopt zijn om met wild vreemden een half uurtje muziek te maken, haast in de geest van Woody Guthrie en The Carter Family.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment