NIEUW ER IN
| (16) Iemand Als Jij – Huub van der Lubbe |
| (25) Influencia – Charlie Garcia |
VERDWENEN UIT DE 250 TIP CAVALCADE
| Dave – Cheech & Chong |
| Paul – Die Arzte |
| Da Um Mergulho – Xutos & Pontapes |
Old Ways van Neil Young
Als vroegere LP verzamelaar van Neil Young mocht deze natuurlijk niet ontbreken om te hebben. Old Ways is zijn vijftiende studioalbum uit 1985. Een van zijn country albums, en een die in het verlengde ligt van Comes A Time uit 1978 (dat ik in mijn album top 1760 heb staan). Opgenomen met zijn muzikale vrienden Ben Keith, Tim Drummond, Karl T. Himmel, Spooner Oldham en Rufus Thibodeaux, die allemaal eerder al Young hadden begeleid op Comes A Time. Ook zijn Willie Nelson en Waylon Jennings te horen op een paar nummers. De nummers Old Ways, Depression Blues (later terecht gekomen op de verzamelaar Lucky Thirteen), California Sunset, My Boy, Are There Any More Real Cowboys? en Silver And Gold (terecht gekomen op het gelijknamige album uit 2000) stammen allemaal uit deze sessies. Veel van de nummers op het album weerspiegelen een gevoel van tevredenheid met het gezinsleven. Once An Angel is een eerbetoon aan zijn toenmalige vrouw, Pegi, terwijl My Boy een ode is aan zijn zoon Zeke. The Wayward Wind is een cover van een Gogi Grant nummer uit 1955 dat Young zich uit zijn jeugd herinnert in Ontario, in een versie van Frankie Laine. Bound For Glory is een ballad die het verhaal vertelt over een affaire tussen een vrachtwagenchauffeur en een lifter. De samenwerking met Willie Nelson en Youngs duik in de boerengemeenschap zou een blijvende impact hebben op de interesse van hem in de financiele situatie van kleinschalige familieboeren. Hij zou daarom in deze periode samen met Nelson en John Mellencamp Farm Aid oprichten en in de daaropvolgende decennia bijna elk jaar benefietconcerten geven.
Charlie Daniels, een van de beste violisten in het americana genre, kennen we (mensen van mijn leeftijd althans) in Nederland natuurlijk van The Devil Went Down To Georgia dat hier vier weken in de Top 40 stond. Dat was in 1979. De man heeft ontelbare albums uitgebracht met in de VS vele hits. In 1980 speelde Daniels zichzelf in de film Urban Cowboy, met John Travolta in de hoofdrol. Daarna speelde hij in nog veel meer films. Dit coveralbum is van korter geleden, uit 2014. Het zou zijn eennalaatste album worden: Daniels overleed in 2020. Off The Grid is zeker geen onverdienstelijk album. Meer eigenlijk een heel bijzondere. Nog voordat hij met zijn eigen band zelf bekend werd, speelde hij mee als gitarist op drie Dylan albums, op Nashville Skyline, Self Portrait en New Morning. Als muzikant onder zijn eigen naam. met zijn band uiteraard, geeft hij daarom met dit album op zijn eigen wijze een eerbetoon aan zijn voormalige werkgever. Er staan een paar mooie versies op van Tangled Up In Blue, Gotta Serve Somebody, Country Pie, Hard Rain’s A-Gonna Fall en Quinn The Eskimo (The Mighty Quin), allen gespeeld met een southern twist. Wat mij betreft een overtuigend album met mooie Dylan liedjes, waarop blijkt dat Daniels door zijn ervaring met Dylan zelf, deze uitvoeringen naar een hoger niveau brengt. En blijkt zelf ook een verhalen verteller te zijn, met goede muzikanten uiteraard om zich heen.
Het debuutalbum van Tracy Bonham, The Burdens Of Being Upright, trok bij het verschijnen ervan veel aandacht. Ze maakte deel uit van een golf van vrouwelijke singer-songschrijvers die begin en halverwege de jaren negentig bekendheid verwierven, zoals onderandere Alanis Morissette, PJ Harvey, Joan Osborne, Tori Amos en Fiona Apple. Het album verkocht commercieel goed en leverde haar twee Grammy nominaties op, naast een gouden certificering door de Recording Industry Association of America (RIAA). De leadsingle van het album, Mother Mother, dat veel gedraaid werd op de radio, stond in juni 1996 bovenaan de Billboard Alternative Airplay hitlijst. Ze was de laatste vrouwelijke soloartiest die deze hitlijst aanvoerde tot Lorde in 2013. Van de tweede single, The One, ook een kleine hit, verschenen twee verschillende muziekvideo’s kort op MTV en VH1. De derde en laatste single, Sharks Can’t Sleep, wist echter niet in de Amerikaanse hitlijsten te komen, hoewel het haar hoogst genoteerde single in het Verenigd Koninkrijk worden zou. Het album, dat ik toen gekocht heb nadat ik haar in 1997 op televisie op Pink Pop had gezien, is een solide pakkend geheel, met liedjes die je mee wil zingen. Radiovriendelijke rock nummers met een lekkere gitaarsound zoals Every Breath, Mother Mother, 30 Seconds (doet aan Nirvana denken), Navy Bean en Kisses. Uitgebracht door Island Records.
DIVISIE B
WEDSTRIJDEN RONDE 9
| 27/11/25 (B3) Contrast In Tonen – (B8) FC Akkoord 2-3 |
| 01/12/25 (B6) Fijnbesnaarde Vrienden – (B7) Sport En Spel Is Tactiek 7-3 |
| 01/12/25 (B5) Notenkrakers – (B4) De Versterkers 2-3 |
| Contrast In Tonen 2 Greg Leisz 1, Mary Chapin Carpenter 1 FC Akkoord 3 Paul Niehaus 1, Ronnie Wood 2 |
| Fijnbesnaarde Vrienden 7 Ry Cooder 3, Brian Setzer 1, Anne Soldaat 1, John Harold Arnold Bramwell 1, Jack Poels 1 Sport En Spel Is Tactiek 3 David Grisman 2, Derek Trucks 1 |
| Notenkrakers 2 Ian Bairnson 2 De Versterkers 3 The Edge 2, Greg Lake 1 |
Stand Divisie B (01/12/25)
| (B6) Fijnbesnaarde Vrienden | 9 | 9 | 0 | 0 || 27 | 44-27 (+17) |
| (B2) De Gouden Plectrums | 9 | 7 | 0 | 2 || 21 | 38-25 (+13) |
| (B9) Live Is Altijd Beter | 9 | 7 | 0 | 2 || 21 | 39-30 (+9) |
| (B1) True Royalty | 9 | 5 | 0 | 4 || 15 | 32-29 (+3) |
| (B4) De Versterkers | 9 | 4 | 1 | 4 || 13 | 22-22 (0) |
| (B7) Sport En Spel Is Tactiek | 9 | 3 | 2 | 4 || 11 | 28-34 (-6) |
| (B8) FC Akkoord | 9 | 2 | 3 | 4 || 9 | 23-25 (-2) |
| (B5) Notenkrakers | 9 | 2 | 1 | 6 || 7 | 22-31 (-9) |
| (B10) Soms Ook Akoestisch | 9 | 2 | 0 | 6 || 6 | 24-32 (-8) |
| (B3) Contrast In Tonen | 9 | 0 | 1 | 8 || 1 | 16-33 (-17) |
Ryan Lee West, geboren in Leicester, bekend onder zijn artiestennaam Rival Consoles, is een Britse elektronische muzikant, die in Londen woont. Hij leerde gitaar spelen in zijn jeugd, maar stapte later over op elektronica en studeerde muziektechnologie aan The Montfort University. Aanvankelijk gebruikte hij de artiestennaam Aparatec en bracht in 2007 een EP met materiaal onder die naam uit. Zijn eerste release als Rival Consoles werd later in 2007 uitgebracht. De stijl van Rival Consoles is een combinatie van ambient, shoegaze, minimalistische techno en cinematica, vaak gemaakt met pendalen en analoge synthezisers. West heeft ook muziek gecomponeerd voor hedendaagse dans, zoals voor Alexander Whitley’s Overflow en heeft muziek gemaakt voor een aflevering van Netflix’ Black Mirror (Striking Vipers). Landscape From Memory is zijn negende studioalbum. Het bestaat uit veertien nummers van elk twee tot vijf minuten. Het laat een melancholische sfeer horen zonder sentimenteel te worden. Misschien lijkt het album echter net iets te lang te duren, waarbij een paar van de langzamere, minder spannende nummers overbodig lijken. Dat wil echter niet zeggen dat alles hetzelfde klinkt. De beste nummers van het album zijn dan wel weer OK. Het nummer Recovery werd gebruikt in een televisiereclame uit 2020 voor Blue Dragon Foods. Uitgebracht door Erased Tapes Records.
In Mexico-Stad verwijst vecindad naar woningen die aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw zijn gebouwd. Deze woonwijken zijn nog steeds bewoond en delen een of meer grote terrassen en gemeenschappelijke ruimtes zoals toiletten en wasfaciliteiten. Maldita Vecindad y Los Hijos del Quinto Patio (in het Nederlands vertaald als de verdoemde buurt en de zonen van de vijfde wijk), is een band die in 1985 in Mexico-Stad werd opgericht. Ze zijn pioniers van rock en espanol en een van de meest invloedrijke rockbands in Mexico. Hun tweede album El Circo was een commercieel succes. Het album verkocht meer dan achthonderdduizend exemplaren (een record destijds). In 1991, tijdens hun eerste Amerikaanse tournee, speelden ze met bands en artiesten als INXS, Bob Dylan, Leonard Cohen, Sonic Youth, Madness, Faith No More en Jane’s Addiction. In 1992 werden ze vaak vergeleken met andere grote bands zoals Mano Negra en Los Fabulosos Cadillacs. Het laatste studioalbum dat ze opnamen was in 2009, genaamd Circulaire Colectivo. Sindsdien heeft de band samengewerkt met andere groepen en heeft men deelgenomen aan tribuutalbums voor Jose Jose en Tigres del Norte. Het geluid van de band omvat vele stijlen, waaronder ska, rock en traditionele Cubaanse stijlen zoals de bolero en cuban son. Roco, de zanger van de band, kleedt zich op een manier die doet denken aan de pachuco’s. Op het album staan Kumbala, Tono en Pachuco die als singles zijn verschenen.
Het Isle of Wight Festival is een Brits muziekfestival dat jaarlijks plaatsvindt in Newport op het Isle of Wight, Engeland. Het was oorspronkelijk een counterculture evenement dat werd gehouden van 1968 tot 1970. Daarna is het met een gat van tweeendertig jaar vanaf 2002 tot op heden een jaarlijks terugkerend festival gebleken. Behalve in 2020 toen het werd geannuleerd vanwege de COVID 19 pandemie. Het evenement van 1970 was verreweg het grootste van deze vroege edities met de meeste bezoekers (schattingen tussen de 600.000 en 700.000). Dat leidde ertoe dat het locale parlement van het eiland een artikel toevoegde aan de Isle of Wight County Council Act 1971, waardoor nachtelijke openluchtbijeenkomsten van meer dan vijfduizend mensen op het eiland zonder speciale vergunning van de raad werden verboden. Tot de line-up van 1970 van meer dan vijftig artiesten behoorden onderandere Jimi Hendrix, Miles Davis, The Doors, The Who, Lighthouse, Ten Years After, Terry Reid, Emerson, Lake & Palmer, Joni Mitchell, The Moody Blues, Melanie, Donovan, Joan Baez, Gilberto Gil, Free, Chicago, Richie Havens, John Sebastian, Leonard Cohen, Jethro Tull, Taste en Tiny Tim. De oorspronkelijke evenementen (1968, 1969, 1970) werden gepromoot en georganiseerd door de broers Foulk (Ron en Ray Foulk) onder de vlag van hun bedrijf Fiery Creations Limited, en hun jongere broer Bill Foulk. De locaties waren respectievelijk Ford Farm (bij Godshill), Wootton en Afton Down. Op de editie van 1969, elf dagen na de sluiting van Woodstock, waren Bob Dylan en The Band te zien. Dit was Dylans eerste betaalde optreden sinds zijn motorongeluk zo’n drie jaar eerder. Dat vond plaats toen velen zich nog afvroegen of hij ooit nog zou optreden. Volgers van over de hele wereld trokken naar het eiland voor dit optreden. Naar schatting waren er toen 150.000 tot 250.000 aanwezigen. De meest bekende editie was echter die van 1970 omdat die op film werd vastgelegd door een filmploeg onder leiding van regisseur Murray Lerner. Lerner gebruikte materiaal van het festival in de film Message to Love, die in 1996 in de bioscoop werd uitgebracht en later op dvd verscheen.
Een top 10 van bands en artiesten in mijn 1760 lijst die op het Isle of Wight hebben opgetreden:
De-Loused In The Comatorium is het debuut studioalbum van de Amerikaanse progressieve rockband The Mars Volta, uitgebracht in 2003. Gebaseerd op een kort verhaal geschreven door leadzanger Cedric Bixler-Zavala en soundtechicus Jeremy Ward, is dit conceptalbum een uur durend verhaal over Cerpin Taxt, een man die in een weeklange coma raakt na een overdosis morfine en rattengif. Het verhaal van Cerpin Taxt verwijst naar de dood van kunstenaar Julio Venegas (1972-1996) uit El Paso, Texas, en vriend van Bixler-Zavala. Mede geproduceerd door Rick Rubin (AT 1760 – Public Enemy) en gitarist Omar Rodriguez-Lopez, is dit het enige studioalbum van de band nog met oprichter Jeremy Ward, die een maand voor de release van het album dood werd aangetroffen door een schijnbare heroïne overdosis. Na het vertrek van bassiste Eva Gardner (die vanaf 2o21 weer terug zou keren), die op de vroege demo’s en EP van de band nog te horen was, speelden Flea en John Frusciante van The Red Hot Chili Peppers, Lenny Castro (bekend van zijn percussiewerk op de nummers Africa en Tears In Heven van Toto en Clapton) en bassist Justin Meldal-Johnsen (AT 1760 – Beck, Charlotte Gainsbourg) mee op een aantal nummers op het album. Alle teksten zijn geschreven door Cedric Bixler-Zavala met hulp van Jeremy Ward en alle muziek is gecomponeerd door Omar Rodriguez-Lopez. Opgenomen in The Mansion in Laurel Canyon, een studio in eigendom van Rubin. De coverillustratie is van Storm Thorgerson.
