Blog (2)

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #32

  • (1600) Vicente Amigo – Ciudad De Las Ideas (Geen Singles)
  • (1601) Christina Branco – Corpo Illuminado (Corpo Illuminado)
  • (1602) Camane – Pelo Dia Dentro (Ela Tinha Uma Amiga)
  • (1603) Mafalda Arnauth – Diario (Para Maria)
  • (1604) Joana Amendoeira – Ao Vivo Em Lisboa (Geen Singles)

De uitklaphoes van de LP #37

Jazz van Queen

Was ik in mijn jeugd gewend geraakt aan nummers als Keep Yourself Alive, Great King Rat, Liar, The Fairy Feller’s Master-Stroke, The March Of The Black Queen, Killer Queen, Now I’m Here, Death On Two Legs, The Prophet’s Song, Tie Your Mother Down, Somebody To Love, We Will Rock You, Spread Your Wings, en natuurlijk het onvermijdelijke Bohemian Rhapsody, kwamen de mannen van Queen in 1978 dus met deze LP op de proppen. Dat was wennen, zeg. Vond de twee singles helemaal geweldig. Maar de LP viel toch wel behoorlijk tegen. Hoewel ik moet zeggen dat ik tegenwoordig best wel met plezier naar deze LP luister. Ik had bij Toppop natuurlijk al die video’s gezien van Bicycle Race (on your marks, get set, go) en Don’t Stop Me Now, met Brian May weer geweldig op zijn gitaar. Toen lag die LP volgens mij nog niet eens in de winkel. Don’t Stop Me Now is een van de vele nummers van Queen waarbij ik altijd de drang heb om mee te zingen (tonight i’m gonna have myself a real good time). Toen ik die LP uiteindelijk in mijn bezit had vond ik vooral die binnenhoes interessant, en was ik vooral onder de indruk van al die instrumenten op die foto. Deze LP is dan wel niet mijn favoriete album van Queen. Hij is in iedergeval beter dan The Game en Hot Space. Mustapha, Fat Bottomed Girls, Let Me Entertain You, Dead On Time, Dreamers Ball, More Of That Jazz, zijn gewoon allemaal goede rock nummers. Uitgebracht door EMI, geproduceerd door Queen en Roy Thomas Baker in Montreux en Nice in Mountain Studios en Bear Studios.

Still Corners – The Last Exit (2021)

Stel je zit in een auto op een weg in een woestijn in Texas met niets anders dan oneindige vergezichten. Met een vooruitzicht waarvan je niet weet waar je aan het einde van de dag aan zal komen. Dan moet je deze dromerige klanken van dit duo (hun vijfde album alweer) aanzetten op je radio. Tessa Murray en Greg Hughes, uit Engeland en de VS, helpen je dan wel om die autorit een beetje te veraangenamen en je in de juiste stemming te brengen. Dreampop, of zoals ze het zelf omschrijven “desert noir”. Want deze dame en heer hebben zelf de inspiratie gevonden tijdens zo’n autorit door een woestijn, om met dit album voor de dag te komen. Muziek ook om op de zetten tijdens een broeierige zomeravond. Het nummer Shifting Dunes doet denken aan muziek van de televisieserie Twin Peaks. Een paar nummers doen denken aan OMD. En het nummer A Kiss Before Dying is gewoon een copie van Wicked Game van Chris Isaak. Sommige nummers zoals Old Arcade klinken wat voorzichtig en fragiel, die met een soort van ingehouden verwondering en twijfeling in de stem van de zangeres. Alsof ze niet weet of ze nu verder moet rijden ofdat ze moet teruggaan en toch maar die afspliting naar links had moeten nemen. Maar misschien is dat wel de charme van het merendeel van de elf nummers. Ik persoonlijk hou wel van dit soort muziek. Het nadeel is misschien alleen dat je je een beetje verloren kunt gaan voelen, vooral dus in een woestijn en je niet meer weet of je ooit aan het overweldigende landschap kunt ontsnappen. Gewoon doorrijden dan maar! Meest interessante nummer is Bad Town. Het album The Last Exit is in eigen beheer uitgebracht op het label Wrecking Light Records.

“It’s of a football match, most delightful to be seen, of twenty-two young rippling lads who played on Salisbury Plains”

The Football Match / Ewan MacColl, A.L. Lloyd, Roy Harris

Nummers van Bands en Muzikanten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in de 1760 lijst zijn terug te vinden

Dire Straits

  • Privat Dancer – Tina Turner
  • The Bug – Mary Chapin Carpenter

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1907

  • 18 april: Miklos Rosza (ALBUM TOP 1760)
  • 8 augustus: Benny Carter (ALBUM TOP 1760)
  • 25 december: Cab Calloway

Mudd Club, New York City

Mudd Club was een locatie op 77 White Street, Lower Manhattan, in New York City, en was geopend van 1978 tot 1983. Op deze locatie werden vooral veel tentoonstellingen, underground en counterculture evenemenenten georganiseerd. Mudd Club was eigendom van het drietal Steve Mass, Diego Cortez en Anya Phillips. In de begintijd functioneerde de club vooral als tegenhanger van bijvoorbeeld het veel populairdere Studio 54, en werd daarom dan ook vaak anti-studio 54 genoemd. In Mudd Club kwam in die tijd vooral het wat elitairdere publiek. Artiesten als Lou Reed, David Bowie, Andy Warhol, Grace Jones, Madonna, Mick Jagger, Marianne Faithfull, Debbie Harry, David Byrne, Jeff Koons, John Belushi, Allan Ginsberg, William S. Burroughs en Nico, kwamen er geregeld als gasten. Er traden ook heel wat new wave bands op zoals DNA, Zero Cool, The Contortions, Tuxedomoon en Gray. Talking Heads liet er tijdens een optreden voor het eerst een aantal nummers horen van hun nieuwe album Fear Of Music. The Cramps hebben er opgetreden, The League of Gentlemen, The Psychedelic Furs en Lee “Scratch” Perry, Zes maanden na de opening werd Mudd Club genoemd in het tijdschrift Peoples. De naam van de locatie staat vermeld in een aantal teksten van een aantal nummers. In Life During Wartime van Talking Heads (this ain’t no Mudd Club), in The Return of Jackie and Judy van The Ramones (Jackie is a punk, Judy is a runt, they went down to the Mudd Club), en op Frank Zappa’s album You Are What You Is staat zelfs een nummer dat Mudd Club heet. Mass opende in 2001 een andere locatie van Mudd Club in Berlijn. In 2007 werd er in New York City op het voormalige gebouw een plakette geplaatst ter herinnering aan de locatie.

Bands en artiesten in mijn 1760 lijst die eenmalig of voor het eerst in Mudd Club hebben opgetreden:

  • (57) Captain Beefheart & His Magic Band (1980)
  • (128) Frank Zappa (1980)
  • (148) R.E.M. (1981)
  • (167) U2 (1980)
  • (374) Talking Heads (1979)
  • (405) Au Pairs (1982)
  • (523) Judas Priest (1979)
  • (549) Marianne Faithfull (????)
  • (693) George Clinton (1980)
  • (770) Joe Jackson (1979)
  • (777) B-52’s (1978)
  • (856) Sonic Youth (1982)
  • (1139) John Cale (1982)
  • (1171) Swans (1982)
  • (1385) Black Flag (1981)
  • (1522) The Fall (1981)
  • (1741) Allen Ginsberg (????)

“Come all you rounders, if you want to hear, the story of a brave engineer”

Casey Jones / Pete Seeger

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(374) Talking Heads – 77

Heb gekozen voor hun debuutalbum uit 1977, maar waarom weet ik eigenlijk niet. Ik vind Fear Of Music en Remain in Light minstens net zo goed. Waarschijnlijk zal het wel door Psycho Killer komen (qu’est-ce que c’est? fa-fa-fa-fa, fa-fa-fa-fa-fa-fa). Of door The Book I Read en Pulled Up. Toen ik vroeger alleen nog maar LP’s kocht (in een lang vervlogen tijd toen het leven nog overzichtelijk was) vond ik alles van Talking Heads interessant. The Book I Read vond ik op z’n minst intrigerend omdat het een nummer is over het lezen van boeken. Iets wat ik vroeger ook nogal vaak deed. De manier waarop de gitaren gebruikt worden door David Byrne en Jerry Harrison heeft me altijd bevallen. Strak, hypnotiserend, hoekerig, swingend, maar ook melodieus. Als je naar die officiele video van Psycho Killer kijkt, lijkt het of je naar Silence Of The Lambs kijkt of One Hour Photo met Robin Williams. Het geeft je een ongemakkelijk en beklemmend gevoel en ben je wat mij betreft meteen verkocht. Muziek en kunst moet je immers raken. Die andere twee studioalbums die ik van Talking Heads op CD heb, Fear Of Music en Remain In Light, zijn dus ook meer dan uitstekend. I Zimbra, Mind, Air, Paper, Cities, Air, Heaven (is echt prachtig), Electric Guitar, Drugs, en natuurlijk Life During Wartime (this ain’t no Mudd Club, or C.B.G.B i ain’t got no time for that now), op Fear of Music. En hoewel Once In A Lifetime (misschien wel mijn meest favoriete nummer van de Heads) op Remain In Light staat, is het toch mijn minst favoriete album van deze drie, maar is deze nog steeds stukken beter dan die andere LP’s die ik van de Heads heb en die ik nooit op CD gekocht heb (Little Creatures, True Stories, Speaking In Tongues en Naked). Op o.a. Born Under Punches, Crosseyed And Painless, The Great Curve, Houses In Motion en Listening Wind zijn Adrian Belew en Brian Eno ook te bewonderen. Je kunt vooral op dit album horen dan Byrne goed geluisterd heeft naar de Afrobeat van Fela Kuti. Die andere twee CD’s die ik ook nog heb, tellen in mijn oordeel natuurlijk niet mee. Stop Making Sense is een livealbum en 12 x 12 Original Remixes is een verzamel CD. En die vind ik ronduit verschrikkelijk.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #31

  • (1605) Jorge Fernando – Velho Fado (Geen Singles)
  • (1606) Los Fabulosos Cadilacs – Fabulosos Calavera (Surfer Calavera, El Muerto, Calaveras Y Diablitos)
  • (1607) Freudiana – Freudiana (Freudiana, Little Hans)
  • (1608) Crowded House – Woodfrace (Chocolate Cake, Fall At Your Feet, It’s Only Natural, Weather With You, Four Seasons In One Day)
  • (1609) Mary Black – Babes In The Wood (Babes In The Wood, Still Believing)

“Blues with a feelin’, that’s what i have today”

Blues With A Feelin’ / Little Walter

De uitklaphoes van de LP #36

…Nothing Like the Sun van Sting

Was in mijn jeugd natuurlijk zwaar fan van The Police, een van de beste trio’s die er bestaan hebben. En dus ook van Sting. Maar heb alleen van Sting vroeger veel gekocht. De man was uitermate productief kun je wel stellen. The Police was in der jaren tachtig natuurlijk De Band waar het om ging. Muziek van The Police verkocht als een razende. En ook Sting zelf als soloartiest deed het commercieel uitermate goed. Zijn debuut The Dream Of The Blue Turtles is wat mij betreft een heel goed album. En Sting is voor mij zo’n artiest die zich wist te vernieuwen. Als iemand die niet voor het grote geld ging om de muziek van The Police uit te melken. Kwaliteit blijft dan vanzelf naar boven drijven. En dan ben ik dus geinteresseerd. Voor mezelf is Sting te vergelijken met mensen als Peter Gabriel (Genesis), Paul Weller (o.a. The Jam), Mark Knopfler (Dire Straits) en David Sylvian (Japan). Ik weet nog goed toen The Dream Of The Blue Turtles verscheen. Het was absoluut een verassend album. Zijn tweede LP …Nothing Like The Sun deed er niet veel voor onder (de EP …Nada Como El Sol waar vier nummer van …Nothing Like the Sun in het Spaans op staan heb ik ooit ook gekocht). Maar is niet zo goed als als zijn debuut, en ook niet als bijvoorbeeld The Soul Cages, zijn derde album uit 1991, maar die ik al niet meer op LP heb. Uitgebracht alweer in 1987. The Lazarus Heart, They Dance Alone, Englishman In New York (luister naar die drumbreak op 2:27), History Will Teach Us Nothing en Fragile. …Nothing Like The Sun is een dubbel LP. Er doet een vracht aan gastmuzikanten aan mee. Manu Katche (ALBUM TOP 1760 – Peter Gabriel, Robbie Robbertson, Richard Wright, Loreena McKennitt), Hiram Bullock (AT1760 – Billy Joel, The Blues Brothers), Kenny Kirkland (AT 1760 – Sting) Clapton (AT1760 – George Harrison, Stephen Stills, Phil Collins), Mark Knopfler, Andy Summers, Branford Marsalis (AT1760 – Sting, Rob Wasserman), Janis Pendarvis (AT1760 – Sting), Gil Evans, Ruben Blades (AT1760 – Los Fabulosos Cadillacs) en Annie Lennox (AT 1760 – Howard Shore). Behalve door Sting zelf, is deze LP geproduceerd door Hugh Padgham (AT1760 – Phil Collins, Melissa Etheridge, Bryan Loren en Neil Dorfsman (o.a. producer van Money For Nothing van Dire Straits. De LP is uitgebracht door A&M, staan er op de binnenhoezen teksten in het Duits afgedrukt (ich trinke keinen kaffee, ich nehme tee, meine lieben) en is het geproduceerd in een van de Air Studios (ALBUM TOP 1760 – Jeff Beck, Roxy Music, Kate Bush, La Oreja de van Gogh, Adam and the Ants) namelijk in die op Montserrat.

James Yorkston & The Second Hand Orchestra – The Wide, Wide River (2021)

Al in januari van dit jaar verschenen, is dit album van de Schotse singer/songwriter James Yorkston, voor mij een verrassende. Jammer eigenlijk dat er maar acht nummers op staan. Ella Mary Leather, To Soothe Her Wee Bit Sorrows, Choices Like Wide Rivers, Struggle, There is No Upside, A Doplet Forms, A Very Old Fashioned Blues en We Test The Beams. Yorkston is al een tijdje actief. The Wide, Wide River is alweer zijn tiende. Heeft al een aantal andere samenwerkingen op zijn naam staan, en is ook bekend als schrijver (in 2016 verscheen zijn debuutroman Three Craws). Nadat hij zijn vorige album The Route to the Harmonium uit 2019, nog helemaal alleen in zijn thuisstudio had opgenomen, heeft hij deze gedaan met het Zweedse collectief Second Hand Orchestra, waarvan Peter Moren, op dit album achtergrondzang en gitaar, ook bekend is van de band Peter Bjorn and John. Door zijn aanpak voor dit album (is opgenomen na twee studiosessies nadat deze Zweden de nummers pas vlak van tevoren hadden gehoord) klinkt alles heel spontaan, ingetogen en intiem. Het doet een beetje denken aan Will Oldham aka Bonny “Prince” Billy. Als je er zo naar luisterd kun je je verloren voelen. En daar voel je je niet gemakkelijk bij. Een soort van prettige ongemakkelijkheid wat mij betreft, want voor mij het wezen van goede muziek. Want door het beluisteren van deze nummers – Yorkston zelf blijkbaar als bewonderaar van Bert Jansch, Martin Carthy en John Martin – kun je af en toe wel horen waar hij alles vandaan haalt. Yorkston is een verhalenverteller. Een mooi album dus. Uitgebracht door Domino Records.

“I was born by a river in this little old tent”

A Change Is Gonna Come / Otis Redding

Nummers van Bands en Muzikanten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in de 1760 lijst zijn terug te vinden

ABBA

  • Damme Damme Damme – Attaque 77

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden,

1906

  • 3 juni: Josephine Baker

Desert Trip 2016

Desert Trip was een zesdaags muziekfestival, gehouden op de Empire Polo Club in het plaatsje Indio, in de Coachella Valley, Californie (vlak bij Palm Desert, bekend om de palm desert scene) dat werd gehouden op 7, 8, 9, 14, 15 en 16 oktober 2016. Het werd georganiseerd door hetzelfde bedrijf dat ook elk jaar het Coachella Valley Music and Arts Festival organiseerd. En was al binnen vierentwintig uur helemaal uitverkocht. Er zijn iets van 150.000 bezoekers op af gekomen. Dit festival kreeg al snel de bijnaam Oldchella, wegens de leeftijden van de optredende muzikanten. En dat waren niet de minsten. Bob Dylan, The Rolling Stones, Neil Young, Paul McCartney, The Who en Roger Waters. Om juist deze artiesten bij elkaar te kunnen brengen was dus een prestatie van formaat. Nooit eerder hadden deze muzikanten namelijk allemaal gezamelijk op hetzelfde festival opgetreden. Dylan en McCartney hadden zelfs nog nooit op het zelfde affiche gestaan. Dat men rustig kan stellen dat dit niet de minsten waren is dus nogal zwak uitgedrukt. Het was ronduit uniek. “Designed for the baby boomer generation” en “To have the opportunity to hear them all at one place” dekt dus aardig de lading. Waarschijnlijk zal het voor veel bezoekers een road trip naar hun eigen verleden zijn geweest. Om nooit meer mee te maken misschien? Wie zal het zeggen.

Al deze artiesten staan uiteraard allemaal in mijn 1760 lijst:

  • (3) Bob Dylan
  • (38) The Who
  • (65) Neil Young
  • (174) The Rolling Stones
  • (602) Roger Waters
  • (1043) Paul McCartney

“Oh this ship is made of paper. Alone, alone i sail the seven seas”

Ships On The Ocean / Junior Wells & The Chicago Blues Band

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(441) Donald Fagen – The Nightfly

Met Walter Becker heeft Fagen jarenlang Steely Dan gevormd. Op CD en LP heb ik zo’n beetje alles van Steely Dan. Van Fagen zelf heb ik zijn eerste twee albums. The Nightfly en Kamakiriad. Alleen The Nightfly heb ik ook als LP gekocht. Het zijn beide voortreffelijke albums. Maar The Nightfly uit 1982, zijn solodebuut is beter. Het kwam twee jaar na Gaucho uit toen Fagen en Becker voorlopig een punt hadden gezet achter Steely Dan. The Nightfly heeft een uniek geluid. Is perfect geproduceerd. Eigenlijk bevalt me alles aan The Nightfly en mag in geen enkele collectie ontbreken. Het is een samensmelting van pop en jazz. Het is eigenlijk een soort van cool jazzpop of zoiets. Of het nu gaat over New Frontier, Maxine, The Goodbye Look of Ruby Baby: ik kan altijd uren luisteren naar deze perfecte nummers. Kamakiriad, zijn tweede soloalbum uit 1993, dat elf jaar later dus verscheen, is precies even goed. Maar daar heb ik een mindere band mee. Misschien omdat ik elf jaar lang geleefd heb met alleen maar het bestaan van The Nightfly. Ik denk dat dat het is. The Nightfly zit in mijn systeem. Maar vreemd genoeg lijkt Kamakiriad eigenlijk meer op Steely Dan dan The Nightfly doet of deed. Misschien ook wel omdat Walter Becker op alle nummers op dit album meedoet en ze zelfs een nummer samen hebben geschreven, namelijk Snowbound. Net als op de albums van Steely Dan als op die van Fagen zelf spelen er alleen maar top sessiemuzikanten mee. Dat zijn er teveel om op te noemen. Op Kamakiriad spelen onderandere Lou Marini, Alan Rubin (The Bluesbrothers), Randy Brecker, Amy Helm (dochter van Levon Helm van The Band), Brenda King en Curtis King. En op The Nightfly Michael Brecker, Randy Brecker Michael Omartian, James Gadson, Ed Green, Steve Jordan, Steve Kahn, Lesley Miller, Marcus Miller, Greg Phillinganes, Valerie Simpson (van Ashford & Simpson) en Jeff Porcaro. Het neusje van de zalm dus. Over een tijdje zal ik The Nightfly een keer op deze website ook als LP bespreken. Dan zal ik aangeven op welke andere 1760 albums deze muzikanten allemaal nog meer hebben gespeeld. Want dat zijn er echt heel veel.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #30

  • (1610) Majek Fashek – Rainmaker (Geen Singles)
  • (1611) I Am Oak – On Claws (On Trees And Birds And Fire)
  • (1612) Jerry Garcia – Garcia Plays Dylan (Geen Singles)
  • (1613) Caesar – No Rest For The Alonely (I Took It Home, Situations Complications, Before My Head Explodes)
  • (1614) Po’ Girl – Follow Your Bliss (Geen Singles)

“Some people, some people crave for chicken, and some crave for porterhouse steak”

Junker Blues / Champion Jack Dupree

De uitklaphoes van de LP #35

Tales From Topographic Oceans van Yes

Ik denk niet dat dit dubbelalbum bij veel Yes fans hoog op veel lijstjes zal staan van hun favoriete Yes LP’s. De muziek is nogal ingewikkeld, de nummers zijn veel te lang (zelfs voor deze band), en de muziek is meer jazz fusion dan symfo, voor mijn gevoel. Tales From Topographic Oceans vescheen in 1973, een jaar na Close To The Edge, en een jaar voor Relayer in 1974. Het is een beetje hoogdravend allemaal met complexe compositiestructuren en te experimenteel. Bill Brufford doet op dit album voor het eerst niet mee en is vervangen door Alan White. Voor mij is het altijd (ik denk dat dit album voor mij op de negende plek van alle eenentwintig studioalbums komt – en ja dus, Yes heeft slechtere albums gemaakt) een van die LP’s/CD’s geweest waar ik soms met gemengde gevoelens naar luister. Waarom? Ik denk onderandere door de teksten. Juist omdat je daar helemaal niets van begrijpt. Het is nogal vaag allemaal. Ik ben met Yes opgegroeid en heb in mijn jeugd heel wat LP’s van deze band gekocht. Er staan maar vier nummers op dit dubbelalbum. En niet alles is dus goed. Maar er zitten wel passages in met prachtige melodieen. In alle vier de nummers: In The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn), The Remembering (High The Memory), The Ancient (Giants Under The Sun) en Ritual (Nous Sommes Du Soleil). The Ancient (Giants Under The Sun) vind ik zelf het mooiste nummer, met een uitblinkende Steve Howe op akoestisch gitaar. Howe heeft deze gitaarpartijen zelf ooit eens beschreven als Stravinsky achtige folk. Opgenomen in Morgan Studios in Londen (ALBUM TOP 1760 – Egg, The Cure, UFO). Uitgebracht door Atlantic Records. Album art is van Roger Dean. En de LP is uiteraard geproduceerd door de vaste huisproducer van Yes, Eddy Offord.

Wardruna – Kvitravn (2021)

Wie van games houdt zoals Valheim en Assassin’s Creed Valhalla en van series als Vikings en Ragnarok van History Channel en Netflix, is deze muziek precies iets waarvan je dan ook gaat houden. Wardruna maakt Noorse folk gebasseerd op mythologische Noorse runen. De eerste drie albums (het drieluik Runaljod Gap Var Ginnunga, Runaljod Yggdrasil en Runaljod Ragnarok uit 2009, 2013 en en 2016) gingen daar voornamelijk dan ook over. Kvitravn, het vijfde album alweer, moet je iets breder zien. Het is een epische reis terug naar het verleden van tovernarij, geesten, natuur, roofdieren, besneeuwde bergen, vikingen, goden, zwaarden, bloed, eer en kracht. Met het gebruik van instrumenten als roetharp, loog, bronzen lur en geitenhoorn, gaat er een hele nieuwe wereld voor je open. Opgericht door Einar Selvik en Gaahl (beiden ooit lid van Gorgoroth) en Lindy Fay Hella. Maar met de Scandinavische metal in mijn 1760 lijst heeft het verder niets te naken. Eerder heeft het overeenkomsten met Mari Boine, Annbjork Lien, ook uit Noorwegen, of met het Finse Troka en het IJslandse Sigur Ros. Met nummers als Skugge, Munin, Kvit Hjort, Gra, Ni en Kvitravn is het hele album vooral atmosferisch waarin veel diepgang verborgen zit. Echt een prachtplaat. Het is een zoektocht naar de krochten van je eigen ziel. Uitgebracht door Sony/Columbia.

“John Henry drove steel on the Southern, he drove steel on the C&O”

John Henry / Browny McGhee & Sonny Terry

Nummers van Bands en Muzikanten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in de 1760 lijst zijn terug te vinden

Prince

  • Manic Monday – The Bangles
  • When You Were Mine – Cyndi Lauper

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden

1905

  • 15 februari: Harold Arlen (ALBUM TOP 1760)
  • 19 november: Tommy Dorsey

“Little flowers bloomin’, the little birds keep a-singin’ tune”

Little Rain / Jimmy Reed

Bob Glaub

Bob Glaub, geboren in 1952, is een Amerikaanse bassist en sessiemuzikant. Begon zijn carriere met zijn bijdrage aan het uit 1973 afkomstige album Keep me Comin’ van Jesse Ed Davis. Vanaf dat moment heeft hij op meerdere albums (tegen de honderd) als bassist bijdrages geleverd. Van in ieder geval vanaf 1975 op een album van Rod Stewart. The Pretender van Jackson Browne, It Begins Again van Dusty Springfield, Bad Girls van Donna Summer, Bella Donna van Stevie Nicks, The Future van Leonard Cohen, Blue Moon Swamp van John Forgerty, Speeding Time van Carole King, Raised On Radio van Journey en Empire Burlesque van Bob Dylan, zijn maar een paar voorbeelden daarvan. In 1978 werd hij lid van de band van Jackson Browne die hij in 1989 verliet. Hij heeft maar liefst op zes albums van Browne meegespeeld. En ook op albums van Warren Zevon was hij erg actief, speelde op vijf albums van Zevon. Van 1980 tot 2000 speelde hij in de liveband van Linda Ronstadt. In 1999 is er een Lakland basgitaar op de markt gebracht: The Lakland Bob Claub Signature Model.

Op de onderstaande albums in mijn ALBUM TOP 1760 speelde Bob Glaub als sessiemuzikant basgitaar:

  • (159) Warren Zevon – Exitable Boy
  • (171) Steve Miller Band – Book Of Dreams
  • (658) Don Henley – The End Of Innocence
  • (732) Jim Morrison & The Doors – American Prayer
  • (1028) Ron Sexsmith – Forever Endeavour
  • (1567) Mary Chapin Carpenter – Come On Come On

“The Sun rises in the east, and i declare it sets way over in the west”

In The Evening (When The Sun Goes Down) / Big Bill Broonzy

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(893) Oasis – (What’s The Story) Morning Glory?

Ik heb maar drie CD’s van Oasis. Ben eigenlijk nooit zo’n fan geweest van deze band. Maar besef wel dat Oasis belangrijk is geweest, en misschien ook niet alleen om de verkoopcijfers. Maar ik heb vaak niet begrepen waarom ze zoveel aandacht in de muziekpers kregen. Ik vind de muziek namelijk nogal eentonig, vlak en saai. Ze hebben me nooit zo geraakt. Definitely Maybe, What’s The Story) Morning Glory en Be Here Now uit ’94, ’95 en ’97, zijn wat dan ook de enige drie albums van Oasis die ik ooit heb gekocht. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze een hype waren om de ruzies. Hun gedweep met The Beatles. De zelfverheerlijking alsof de Gallagher broers de nieuwe Lennon en McCartney waren. De constante manier om de aandacht vast te houden dat niets met muziek te maken had. En dan haak ik af. Van al die nummers die op die drie albums staan (in totaal zijn dat er vijfendertig) vind ik er maar twee goed: Wonderwall en Don’t Look Back In Anger. En die staan dus op What’s The Story) Morning Glory. Meer kan ik er niet van maken. Alleen dankzij deze twee nummers staan ze dan ook nog vrij hoog in een top tien met britpop albums die ik heb.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #29

  • (1615) Julien Clerc – Niagara (Ce N’est Rien, Niagara)
  • (1616) Michel Sardou – Les Lacs Du Connemara (Etre Une Femme, Les Lacs Du Connemara, Musica)
  • (1617) Brigitte Fontaine & Areski Belkacem – L ‘Incendie (Geen Singles)
  • (1618) Juliette Greco – Quon Est Bien: La Valse Brune (Moet ik nog uitzoeken)
  • (1619) Roscoe Mitchell – Sound Songs (Geen Singles)

“I got to keep movin’, i’ve got to keep movin”

Hellhound On My Trail / Robert Johnson

De uitklaphoes van de LP #34

Eldorado van ELO

In 1977 heb ik Out Of The Blue gekocht. Daar was toen geen ontsnappen aan. Dat moest. Wat ik toen van ELO te horen kreeg had ik nog nooit eerder gehoord. Was fenomenaal. Om de waarheid te zeggen had ik natuurlijk wel eens iets over ELO in OOR, NME, Melody Maker, Hitkrant, Popfoto en Muziek Expres gelezen, en ik zal het heus ook wel bij Topop voorbij hebben zien komen, maar dacht toen waarschijnlijk dat het een soort van James Last achtige muziek was. Out Of The Blue was een ontdekking dus. Mr. Blue Sky was voor mij net zo’n muzikaal wonder als Bohemian Rhapsody van Queen. Pas daarna heb ik nog een keer uit nieuwschierigheid Eldorado gekocht. Persoonlijk vind ik die natuurlijk minder dan Out Of The Blue. Maar ook Eldorado is meer dan een verbazingwekkend album. Eldorado was de vierde LP van ELO en de eerste met een echt orkest. Het is een conceptalbum (over iemand die over een fantasiewereld droomt of zoiets). Eldorado Overture, Can’t Get It Out Of My Head, Boy Blue, Loredo Tornado, Poor Boy, Eldorado Finale en Eldorado Instrumental Medley zijn allemaal juweeltjes, en allemaal uiteraard uit het brein van Jeff Lynne. Natuurlijk lijkt de muziek van ELO nogal op The Beatles. But who cares. Eldorado klinkt als een groots avontuur, als een versmelting van rock of pop met klassieke muziek. En ook als een echte symfonie, hoewel soms wel een beetje bombastisch. Uitgebracht door Jet Records/BMG, en opgenomen in De Lane Lea Studios in Soho, Londen (ALBUM TOP 1760 – Wishbone Ash). En de hoes is een foto uit The Wizzard of Oz. Het schijnt dat Sharon Arden AKA Sharon Osbourne daar iets mee te maken heeft gehad.

Sleaford Mods – Spare Ribs (2021)

Afkomstig uit Nottingham is Sleaford Mods al een hele tijd actief. Spare Ribs is alweer het elfde studioalbum. En ik moet zeggen dit is verbazingwekkend goed. Met dit album heb ik hetzelfde gevoel als dat ik met Nevermind van Nirvana had toen dat uitkwam. Je wilt lezen waar ze het over hebben, je wil het begrijpen. Of beter gezegd: je begrijpt meteen waar ze het over hebben. Want dit album gaat over de dagelijkse werkelijkheid. Over een soort van gevangenis waar geen ontsnappen uit mogelijk is, en dat we allemaal accepteren. De muziek op dit album is vrij kaal en minimalistisch. De teksten zijn sarcastisch, kritisch, rauw en humoristisch, De zanger doet me ook een beetje aan Ian Dury denken. Het is een soort van mengeling van rap, punk, spoken word en sprechgezang (spreekkoor dat in de operawereld word gebruikt). Dat ik in ieder geval prettig vind om naar te luisteren. Dit album klinkt als een noodzakelijk kwaad. Dat gemaakt moest worden. Het gaat niet alleen over de problemen van de werkende klasse, maar over eigenlijk alles wat er mis is in het hedendaagse Groot-Brittannie. Werkeloosheid, brexit en covid, Het gaat over fakers, wankers, cunts, influencers, isolated coffee drinkers en little clever shithouse fivers: over mensen met macht die nergens verantwoordelijkheid voor nemen, en die alweer weg zijn voordat je het in de gaten hebt.. Het grijpt je naar je keel. Ik kan geen zwakke nummers ontdekken. Zoals het bovenstaande nummer in deze video Mork n Mindy. Maar ook Shortcummings, Nudge It en Elocution. Gewoon geniaal allemaal. Spare Ribs kan wel eens hoge ogen gaan gooien als album van het jaar in 2021. En het is in ieder geval beter dan Eton Alive, dat ik in 2019 gekocht heb. Uitgebracht door Rough Trade.

“Back in 1927 i had a little farm and i called that heaven”

Talking Dust Bowl Blues / Woody Guthrie

Nummers van Bands en Muzikanten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in de 1760 lijst zijn terug te vinden

Muddy Waters

  • I Got My Mojo Working – The Paul Butterfield Blues Band
  • Louisiana Blues – John Renbourn
  • Two Trains Running – The Blues Project

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden

1904

  • 29 februari: Jimmy Dorsey
  • 1 maart: Glenn Miller (ALBUM TOP 1760)
  • 21 maart: Fats Waller
  • 26 mei: George Formby
  • 21 augustus: Count Basie (ALBUM TOP 1760)
  • 21 november: Coleman Hawkins (ALBUM TOP 1760)

“Maybellene, why can’t you be true?”

Maybellene / Chuck Berry

Wally Heider Studios, San Francisco

Heeft bestaan tussen 1969 en 1980. Opgericht door Wally Heider. Is in 1978 verkocht aan Filmways. In 1980 is het daarna wederom doorverkocht, en heette toen Hyde Street Studios. Begin 1969 opende Heider Wally Heider’s Studio op 245 Hyde Street, in San Francisco, in een gebouw dat eerder door 20th Century Fox was gebruikt. Heider was eerder werkzaam geweest als assistent en mixer bij United Western Recorders in Hollywood, CA, onder Bill Putnam, bekend als “The Father of Modern Recording” voor zijn technische innovaties,  en bezat en runde al een onafhankelijke opnamestudio en opname-opstelling op afstand genaamd Wally Heider Recording, in Hollywood, Californië, wat een van de meest succesvolle studios ter wereld was. In 1967, was Heider al betrokken bij live-opnames op het Monterey Pop Festival. Heider zag de behoefte van muzikanten die betrokken waren bij de ontluikende San Francisco Sound om hun eigen goed uitgeruste en bemande opnamestudio dicht bij huis te hebben. De studio’s werden gebouwd door Dave Mancini, die later zijn eigen studio bouwde in de San Fernando Valley. Heider bouwde vier studio’s – A, B, C en D. Studio B werd echter nooit afgebouwd. Studio C werd als eerste afgebouwd. De afmetingen waren vergelijkbaar met Heider’s Studio 3 in Hollywood. Op verzoek van Grateful Dead waren de atelierdeuren bedekt met airbrushed schilderijen. Studio’s A en D werden een paar maanden later operationeel. Volgens kenners die later de studiogeschiedenis voor Hyde Street Studios onderzochten, was de eerste release uit studio C  Jefferson Airplane’s Volunteers. Tussen 1969 en 1970 volgden vele andere spraakmakende muzikanten, zoals Harry Nilsson, Crosby Stills Nash & Young en de Steve Miller BandCreedence Clearwater Revival nam verschillende albums op in die studio en noemde hun plaat Cosmo’s Factory, naar de “fabriek” in Studio C (Cosmo’s Factory was CCR’s repetitieruimte). Studio D was een exacte replica van Heider’s Hollywood Studio 3. CBS Records had een huurcontract voor een jaar om gebruik te mogen maken voor Studio D. Er zijn een aantal abums in mijn 1760 lijst die gedeeltelijk in Heiders studio in San Francisco maar ook in andere studios zijn opgenomen, zoals No Other van Gene Clark (The Village Recorder), Abraxas van Santana (Pacific Recording) Crazy Horse van Crazy Horse (Sunset Sound Recorders), Stephen Stills van Stephen Stills (Island Studios, Record Plant), If I Could Only Remember My Name van David Crosby en Rumours van Fleetwood Mac (Record Plant is Sausalito en Los Angeles, Criteria, Davlen Sound), maar ook gedeeltelijk in Wally Heiders Studios in Los Angeles, zoals GP van Gram Parsons en Songs For Beginners van Graham Nash (CBS Studios). Deja Vu van CSN&Y is opgenomen in zowel LA (studio 3) en San Francisco (studio C).

Alleen het onderstaande album in mijn 1760 lijst is enkel en alleen in San Francisco opgenomen:

  • (388) New Riders of the Purple Sage – New Riders Of The Purple Sage

“Come all ye rolling minstrels, and together we will try”

Come All Ye / Fairport Convention

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(1577) ZZ Top – Rhythmeen

Ik heb het album Eliminator uit 1983 helaas niet op CD gekocht, maar heb wel de LP. Als ik dat wel had gedaan dan had ik zeker voor dat album gekozen. Met nummers als Legs, Gimme All Your Lovin’, Sharp Dressed Man en TV Dinners kun je immers moeilijk stil blijven zitten. De video’s die bij deze nummers horen zijn kleine speelfilmpjes die bij de jaren tachtig horen. Het heeft deze band commercieel veel goed gedaan, want dankzij dit album is dit Texaanse trio doorgebroken bij het grote publiek. Ze horen bij MTV waarmee ik ben opgegroeid in de jaren tachtig. Het album Rhythmeen, uit 1996, was echter een terugkeer naar de blues. De keuze, als daar al sprake van is, gaat dan ook nog het meest tussen Fandango! en Rhythmeen. Want hoewel Tush, Blue Jean Blues en ook een mooie liveversie van Jailhouse Rock op dit album staan, valt ook die automatisch af, omdat ongeveer de helft van dit album uit liveopnames bestaat (wat eigenlijk maar drie nummers zijn: waaronder een medley van meer dan negen minuten met nummers van Willy Dixon en John Lee Hooker). One Foot In The Blues en Greatest Hits zijn twee verzamelalbums, de een met allemaal blues nummers en de andere met hun grootste hits (met vier nummers van Eliminator – vandaar dat ik dat album dus nooit op CD gekocht heb). Rhythmeen is dus het enige reguliere album dat ik van ZZ Top heb. Moeilijker of makkelijker is het dus niet.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #28

  • (1620) White Lies – Ritual (Bigger Than Us, Strangers, Holy Ghost, The Power & The Glory)
  • (1621) Roger Taylor – Happiness? (Nazis 1994)
  • (1622) Maria Muldaur – Heart Of Mine: Love Songs Of Bob Dylan (Geen Singles)
  • (1623) Styx – Cornerstone (Babe, Why Me, Boat On The River, Borrowed Time, Lights)
  • (1624) Jon & Vangelis – Short Stories (I Hear You Now)

“I pulled into Nazareth, was feelin’ about half past dead”

The Weight / The Band

De uitklaphoes van de LP #33

Rickie Lee Jones van Rickie Lee Jones

Van Rickie Lee Jones heb ik twee LP’s en vijf CD’s. Die twee LP’s die ik heb zijn Rickie Lee Jones en Pirates, haar eerste twee dus uit 1979 en 1981. Deze LP staat in mijn 1760 lijst op plek 903. Vooral door haar debuutalbum heb ik haar altijd een beetje als de vrouwelijke Tom Waits beschouwd, vooral door de nummers Easy Money en Danny’s All Star Joint, ook al doet dat haar natuurlijk geen recht. Want Rickie Lee Jones is beslist een traditionele singer songwriter, eentje van de betere die ik ken. Muzikaal misschien niet te vergelijken met Joan Baez en Joni Mitchell, maar wel qua grootsheid. Van alle zangeressen die ik ken is er volgens mij niemand die zo’n verbluffend debuutalbum afleverde als zij. Op deze LP zingt Jones kwetsbare, eerlijke, vrolijke en trieste liedjes met uitstekende teksten, en muzikaal van een heel hoog niveau. Het zijn ook niet de minsten die hun medewerking verleend hebben aan dit debuut. Randy Newman, Michael McDonald van The Doobie Brothers (ALBUM TOP 1760 – Christopher Cross), Steve Gadd (ALBUM TOP 1760 – Paul Simon, Al Di Meola, Stanley Clark, BB King and Eric Clapton), Jeff Pocaro (ALBUM TOP 1760 – Warren Zevon, Steely Dan, Donald Fagen, Lowell George, Don Henley, Michael Jackson), Tom Scott (ALBUM TOP 1760 – Jan & Dean, Van Dyke Parks, Hall & Oates) en Red Callender (ALBUM TOP 1760 – Mel Torme, Sam Cooke). De muziek is te omschrijven als jazz pop en is te vergelijken met andere jazz pop albums van Steely Dan, Donald Fagen, Sting, Paolo Conte en Caro Emerald in mijn 1760 lijst. De LP is geproduceerd door Lenny Waronker (ALBUM TOP 1760 – Van Dyke Parks) en Russ Titelman (ALBUM TOP 1760 – Little Feat). Beiden zijn ze ook gezamelijk verantwoordelijk voor de productie van het album van Randy Newman in mijn 1760 lijst. Opgenomen in de Warner Brothers Recording Studios en Burbank Studios, in Burbank, Californie. Uitgebracht door Warner Brothers.

Axel Flovent – You Stay By The Sea (2021)

Ik heb nu een aantal keren geluisterd naar deze CD van Axel Flovent You Stay By The Sea. Maar ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. De beste man komt uit IJsland, heeft al een paar EP’s op zijn naam staan, en You Stay By The Sea is zijn debuutalbum. Maar het is bepaald niet de spannendste muziek uit dat land. Misschien dat hij mee kan doen voor IJsland voor het Eurovisie Songfestival. Voor mij is het te braaf, te saai en te gladjes.

“Well, they’ll stone ya when you’re trying to be so good”

Rainy Day Woman #12 & 35 / Bob Dylan

Nummers van Bands en Muzikanten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in de 1760 lijst zijn terug te vinden

John Lee Hooker

  • Boogie Chillen – Van Morrison & Linda Gail Lewis
  • Boom Boom – Rufus Thomas
  • I’m Mad Again – The Animals
  • King Of The World – Cuby & The Blizzards
  • New Boogie Chillun – George Thorogood & The Destroyers
  • No Shoes – Cuby & The Blizzards
  • When My First Wife Left Me – R.L. Burnside

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1903

  • 3 mei: Bing Crosby (ALBUM TOP 1760)
  • 26 mei: Bob Hope
  • 16 oktober: Big Joe Williams (ALBUM TOP 1760)

“We come on the sloop John B, my grandfather and me. Around Nassau town we did roam”

Sloop John B. / The Beach Boys

Bob Weinstock

Weinstock was zowel producent als oprichter van Prestige Records. Geboren in 1928 en opgegroeid in Manhattan, begon Weinstock een bedrijf dat jazzplaten verkocht via krantenadvertenties in het muziektijdschrift Record Changer. Op twintigjarige leeftijd huurde hij een plek in het Jazz Record Center op 47th Street in New York, en richtte in 1949 het platenlabel New Jazz op dat later Prestige Records zou gaan heten. Lenny Tristano zou de eerste artiest worden die opnames met hem zou maken. Een van de eerste financiele successen was een opname van King Pleasure. Hij werkte veel samen met Rudy Van Gelder. Weinstock zou zo’n vijfenzeventig sessies per jaar opnemen, van wie de artiesten geen of nauwelijks repetitietijd zouden krijgen, waardoor de opnames van Weinstock zogezegd uniek zijn geworden. Weinstock had de Miles Davis Quintet twee dagen tot zijn beschikking van welke sessies vier albums gemaakt zouden worden: Cookin’ with The Miles Davis Quintet, Relaxin’ with The Miles Davis Quintet, Workin’ with The Miles Davis Quintet en Steamin’ with The Miles Davis Quintet. Weinstock is in drieentwintig jaar voor meer dan duizend opnames verantwoordelijk geweest. In 1971 verkocht hij Prestige Records aan Fantasy. Weinstock is in 2006 overleden.

Bij de onderstaande albums in mijn 1760 lijst was Weinstock als producer verantwoordelijk. Het album Thelonious Monk And Sonny Rollins is een compilatiealbum en is mede geproduceerd door Ira Gitler.

  • (242) Miles Davis and Milt Jackson – Quintet/Sextet
  • (248) Thelonious Monk and Sonny Rollins – Thelonious Monk And Sonny Rollins
  • (278) Lee Konitz – Subconscious-Lee
  • (290) Mose Allison – Local Color
  • (326) Red Garland Trio – Groovy

“It was twenty years ago today. Sergeant Pepper taught the band to play.”

Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band / The Beatles

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(755) Manfred Mann’s Earth Band – Watch

Het verschil tussen de beide CD’s zit hem in ieder geval niet in de twee Dylan covers. Op Solar Fire, uit 1973, staat Father of Day, Father of Night, en op Watch, uit 1978, staat Mighty Quinn (live opgenomen tijdens Pinkpop 1977). Twee prima covers. Maar vergeleken met Watch vind ik Solar Fire iets experimenteler. Niet dat daar iets mis mee is. Op Watch staan nummers met wat meer structuur. Is melodieuzer en evenwichtiger. Hebben een groot meezinggehalte. Circles, Drowning On Dry Land/Fish Soup, Chicago Institute, California, Davy’s on the Road Again (John Simon/Robbie Robertson, en ook live opgenomen tijdens Pinkpop). Maar ik moet zeggen als ik alleen Solar Fire in mijn verzameling had gehad, dat ik dit album ook hoog in mijn lijstje had gezet. Pluto The Dog is een onweerstaanbaar nummer door het blaffen van een hond (Pluto) en door het gebruik van een orgel en een mellotron door Mann. Earth, the Circle Part 1 klinkt ook lekker door de zang van gitarist Mick Rodgers. Solar Fire is te vergelijken met Nightingales & Bombers (waar trouwens ook een Dylan cover op staat: Quit Your Lowdown) , die ik alleen op LP heb. Het is prima symfonische rock (zoals we dat vroeger noemden). Solar Fire is een goed album. Maar Watch is wat mij betreft een klassiek album. Maar misschien komt het ook omdat ik Mighty Quinn een iets betere versie vind dan Father of Day, Father of Night. Hoewel, soms twijfel ik dan weer.

Uitgebrachte Singles van de 1760 albums #27

  • (1625) Edie Brickell and New Bohemians – Shooting Rubberbands At The Stars (What I Am, Circle, Little Miss S)
  • (1626) Chris Letcher – Spectroscope (Geen Singles)
  • (1627) Diana Ross – Diana (Upside Down, I’m Coming Out, My Old Piano)
  • (1628) Merle Haggard – Serving 190 Proof (Heaven Was A Drink Of Wine, I Must Have Done Something Bad, My Own Kind Of Hat, Red Bandana)
  • (1629) Johnny Paycheck – Survivor (Geen Singles)

De uitklaphoes van de LP #32

Royal Bed Bouncer van Kayak

Deze LP heb ik vroeger helemaal grijs gedraaid. Net als See See The Sun, Starlight Dancer, Phantom Of The Night en Merlin. Het zijn de enige LP’s die ik van Kayak heb. Kayak was vroeger voor mijn gevoel echt de Nederlandse Genesis en later ook een beetje door Merlin, de Nederlandse Camel (over deze band gesproken Scherpenzeel is op vier Camel albums te bewonderen). Kayak was vroeger echt een grote band. Als er mensen zijn die denken dat Kayak Ruthles Queen is dan hebben ze het mis. Kayak was veel meer dan dat. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik na Merlin niets meer van ze heb gekocht. Ton Scherpenzeel was Tony Banks, Max Werner, die op deze LP zingt en de mellotron bespeeld, was Peter Gabriel, en werd later als drummer Phil Collins (die eerst drummer was en later ook zanger werd), Pim Koopman was als drummer ook Phil Collins, en Johan Slager (minstens net zo goed als Akkerman van Focus) was Steve Hackett. Zo zag ik het althans. De nummers op Royal Bed Bouncer hebben een hoog meezing gehalte. “remember Noah wrought his ship a long long time ago, it’s blessed that he ever did, no one believed his warnings laughing, schrugging shoulders, asking: is there any need of it” Ze zijn allemaal geschreven door Ton Scherpenzeel. Behalve Patricia Anglaia (met Patricia Paay) dat door Pim Koopman is geschreven. Het zijn allemaal mooie liedjes met een kop en een staart. Chance For A Lifetime, (ik hoor toch echt Firth Of Fifth van Genesis) Royal Bed Bouncer, (You’re So) Bizarre, Is This Your Welcome, Bury The World (technisch gewoon Brain May). Van de LP’s die ik van Kayak heb vind ik deze qua artwerk mijn mooiste LP (maar niet mijn meest dierbare: dat is namelijk See See the Sun, want die LP was de eerste Kayak die ik kocht). Royal Bed Bouncer wordt door de meeste kenners samen met Starlight Dancer denk ik wel als hun beste werk gezien. Royal Bed Bouncer is uitgebracht door Janus Records, een onderdeel van GRT Records, opgenomen in de Intertone studio in Heemsteede, (ALBUM TOP 1760 – Brainbox, Finch). Geproduceerd door Gerrit-Jan Leenders.

Casper Clausen – Better Way (2021)

Solo debuut van de frontman van de Deense indie rock band Efterklang, met elektronische golven, bliebjes, wijd uitgerekte loops en synthesizers. Maar met een rustgevende stem van hoop. Red de wereld is de boodschap. Een waarschuwing. Maar met de verwachting dat het allemaal wel goed zal komen. Het openingsnummer Used To Think doet een beetje aan Kraftwerk denken. En Little Words aan U2. Magisch is het misschien allemaal net niet. Maar wel aardig en soms hypnotiserend. Net voldoende om je in een trance te laten brengen. Beste nummer is wat mij betreft 8 Bit Hitman. Mede gemixed en geproduceerd door Peter Kember, AKA Spacemen 3, AKA Sonic Boom, en uitgebracht in januari door City Slang (ALBUM TOP 1760 – Arcade Fire).

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1902

  • 21 maart: Son House (ALBUM TOP 1760)
  • 21 juni: Skip James (ALBUM TOP 1760)

Groenoordhallen, Leiden, Nederland

De Groenoordhallen lagen in de wijk Groenoord in Leiden en was een complex van hallen voor veemarkten, concerten, sportevenementen en beurzen. De eerste hal die gebouwd werd kwam in 1969 in gebruik als gemeentelijke veehal, en was het onderkomen van de wekelijkse veemarkt. Het complex, dat in de loop der jaren een aantal keren werd uitgebreid, werd in 1996 overgenomen door een recreatiebedrijf. Het complex bestond uit twee multifunctionele hallen, een restaurant en een kleine zaal, die samen onderdak konden bieden aan grote of kleinere evenementen als publieks- of vakbeurzen, concerten, tentamens, sportwedstrijden en (zakelijke) bijeenkomsten. De Van der Werfhal had een oppervlakte van 5800 m². De Groenoordhal telde 7600 m². Die hal stond vooral bekend als concertlocatie, waar in het verleden verschillende grote bands en artiesten hebben opgetreden, zoals Status Quo, Anthrax, Dio, Dire Straits, Fleetwood Mac, Genesis, Golden Earring, Iron Maiden, Kiss, Metallica, Queen, Santana, The Osmonds, The Police en U2. In 1978 startte de Tour de France vanuit de Groenoordhallen. En was er in 2006 een Davis Cup wedstrijd tussen Tsjechië en Nederland. De hallen maakten in 2012 plaats voor de bouw van een nieuwe woonwijk. De sloop ging in januari 2010 van start,[maar pas in 2012 was het karwei voltooid.

De onderstaande bands in mijn 1760 lijst hebben allemaal in de Groenoordhallen opgetreden. Het jaar achter de naam, van in dit geval allemaal bands, is de datum van het eerste of vaak ook enige concert:

  1. (59) Soft Machine (1975)
  2. (132) Queen (1980)
  3. (134) The Police (1982)
  4. (138) Genesis (1978)
  5. (162) Golden Earring (1978)
  6. (167) U2 (1982)
  7. (169) Fleetwood Mac (1994)
  8. (362) Santana (1977)
  9. (374) Talking Heads (1982)
  10. (381) Caravan (1975)

Onderstaande bands in mijn 1760 lijst (en Clapton als soloartiest) staan hier vermeld op volgorde van datum, van ook het eerste en vaak ook enige concert:

Eric Clapton 1977, Herman Brood & His Wild Romance 1980, Def Leppard 1980, Scorpions 1980, Iron Maiden 1980, Kiss 1980, Status Quo 1982, Dire Straits 1985, Queensryche 1988, Metallica 1988, Dio 1990, Testament 1990, Megadeth 1990, Slayer 1990, Anthrax 1990, AC/DC 1990, The Sheer 2004.

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(875) James Taylor – Mud Slide Slim And The Blue Horizon

Ik kan niemand bedenken met een mooiere stem dan die van James Taylor (Paul Simon, Graham Nash en Jackson Browne mogen er natuurlijk ook zijn). En toch heeft James Taylor nooit echt hoog op mijn lijstje met favoriete artiesten gestaan. Het is mezelf ook een raadsel. Want die liedjes van hem zijn echt prachtig. Ik heb eigenlijk heel lang maar twee albums van hem in mijn verzameling gehad. Een verzamelalbum, Greatest Hits uit 1976 en een livealbum, Live uit 1993. Op dat Greatest Hits album staan dan ook hele mooie. Something In The Way She Moves, Carolina In My Mind, Fire And Rain, Sweet Baby James, You’ve Got A Friend en Shower The People. En op dat dertig nummers tellende livealbum, staat ook zo’n beetje alles wat je van Taylor wil horen (Mexico, Millworker, Copperline, Only One, Walking Man, Don’t Let Me Be Lonely Tonight). Blijkbaar is dat lange tijd genoeg voor me geweest om zijn stem af en toe te beluisteren. Ik heb pas later de twee studioalbums October Road en Mud Slide Slim And The Blue Horizon gekocht (en trouwens ook nog een keer dat livealbum van Taylor en Carole King, Live At The Troubadour, uit 2010, die ik voor het gemak ook maar op de bovenstaande foto heb gezet). Dus het gaat tussen deze twee studioalbums. Op Mud Slide Slim, uitgebracht in 1971, staan die heerlijke rustige luisterliedjes van hem zoals Riding On A Railroad, Soldiers, Mud Slide Slim, You Can Close Your Eyes, You’ve Got A Friend en nog een paar meer. Op October Road, uit 2002, staat eigenlijk dezelfde soort muziek van deze man. Van een zanger met die prachtige gevoelige en rustgevende stem. September Grass, October Road, On The 4th Of July en Whenenever You’re Ready. Ik heb eigenlijk nooit het idee dat Taylor zichzelf op deze twee studioalbums met zijn liedjes herhaald. Maar op Mud Slide Slim staat You’ve Got A Friend. En zonder die andere liedjes te kort te doen is Mud Slide Slim daarom mijn iets favorietere album.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #26

  • (1630) Laika and The Cosmonauts – C’mon Do The Laika (Geen Singles)
  • (1631) Aphex Twin – Selected Ambient Works Volume II (Geen Singles)
  • (1632) Ash Ra Temple – Ash Ra Temple (Geen Singles)
  • (1633) Guru Guru – Hinten (Geen Singles)
  • (1634) Sufjan Stevens, Nico Muhly, Bryce Dessner, James Mcalister – Planetarium (Saturn)

De uitklaphoes van de LP #31

Alchemy van Dire Straits

Verscheen als live dubbel LP in 1984. Opgenomen op twee avonden op 22 en 23 juli 1983 in de Hammersmith Odeon in Londen, tijdens de laatste twee concerten van de Love Over Gold tour. De nummers die er op staan zijn van de eerste vier studioalbums Dire Straits, Communique, Making Movies en Love Over Gold. Waarvan ik dat eerste album hun beste vind. En ook Going Home – Theme from Local Here van Knopflers solo album Local Hero staat er op (op het moment van schrijven staat dat nummer nog steeds in mijn Single Top 75). Alchemy was het eerste livealbum van Dire Straits, na dit album zouden er nog drie officiele livealbums van de band verschijnen, inclusief een 20th Anniversary Deluxe editie van Alchemy in 2010. Van die livealbums heb ik alleen Alchemy op LP (en ook op CD). En het is een prima album. Dire Straits was gewoon een uitstekende live band, en ik ben altijd een groot fan van Dire Straits geweest. De opnames van dit album zijn gemaakt zonder overdubs, zijn geen re-recordings en zijn opgenomen inclusief zogenaamde stage buzzes. Het album is opgenomen door Rolling Stones Mobile. Ze zijn gemixed in Air Studios. De nummers die op dit livealbum staan zoals Sultans of Swing, Romeo and Juliet, Expresso Love, Solid Rock en Once Upon a Time in the West behoren absoluut bij mijn favoriete muziek. Naast vaste bandleden Mark Knopfler, Alan Clark, John Illsley, Hal Lindes en Terry Williams, spelen er ook nog een paar extra muzikanten op mee. Mel Collins op saxofoon natuurlijk, Tommy Mandel op keyboards en Joop de Korte op percussie. De versie van de LP die ik heb is uitgebracht door Vertigo/Phonogram. Vertigo was in deze tijd een sublabel van Phonogram. Phonogram beheerde vroeger meerdere labels als Philips, Fontana, Vertigo en Mercury. En in 1994 werd Phonogram Mercury Records.

Kiwi Jr. – Cooler Returns (2021)

Kiwi. Jr. is afkomstig uit Boston, en bestaat uit zanger en gitarist Jeremy Gaudet, drummer Brohan Moore, zanger en gitarist Brian Murphy, bassist Mike Walker (ook bassist van de band Alvvays) en pianist Jay McCarrol. Cooler Returns is hun tweede album. Brachten in 2019 al eerder Football Money uit voor Mint Records. Is te vergelijken met Pavement, The Kooks en Stephen Malkmus. Misschien op het eerste gehoor nogal rammelend en rommelig, en hoewel het is dan wel geen wereldschokkend album is, zijn sommige nummers best wel aardig om naar te luisteren. Maid Marian’s Toast, Highlights of 100, Cooler Returns, Domino, Guilty Party en de bovenstaande video van Waiting In Line zijn een paar van die voorbeelden. Aanstekelijk en geschikt voor elk willekeurig feestje.

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1901

  • 10 juni: Frederick Loewe (ALBUM TOP 1760)
  • 4 augustus: Louis Armstrong (ALBUM TOP 1760)

Concerts For The People Of Kampuchea 1979

De concerten voor dit goede doel werden vier dagen gehouden, van 26 december tot en met 29 december 1979, rondom kerstmis dus. Georganiseerd door UNICEF, Paul McCartney en promotor Harvey Goldsmith (Live Aid, The Prince’s Trust, Roger Waters The Wall in Berlin, The Freddy Mercury Tribute Concert) om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de oorlog in Cambodja. De optredens vonden plaats in de Hammersmith Odeon in Londen. Bands en artiesten die op deze concerten optraden waren The Who, Pretenders, Elvis Costello & The Attractions, Rockpile, Robert Plant, Queen, Ian Dury & The Blockheads, The Specials, The Clash, Paul McCartney & Wings, en op de laatste dag de supergroep Rockestra, dat bestond uit een groot aantal muzikanten van bovengenoemde bands. Het zou het laatste optreden van Wings blijken te zijn, en het optreden van The Who was nadat drummer Keith Moon al in september 1978 overleden was. De geschiedenis van Rockestra gaat iets korter terug. Naar het Wings album Back to the Egg. Ook uit 1979, maar waarvan de opnames al een jaar eerder waren gemaakt in oktober 1978. Op dat studioalbum zijn op het nummer Rockestra Theme o.a. ook John Bonham, Hank Marvin, David Gilmour en Gary Brooker te horen. De concerten voor Kampuchea zijn zowel op LP, video en DVD uitgebracht en er is ook een film van uitgekomen. Promoter Harvey Goldsmith heeft ooit gezegd dat de Concerts For Kampuchea the greatest superstar jam for charity is geweest. Of dit inderdaad zo is moet denk ik maar in het midden gelaten worden.

De onderstaande bands en artiesten zijn in mijn 1760 lijst terug te vinden:

  • (35) Paul McCartney & Wings
  • (38) The Who
  • (56) The Clash
  • (132) Queen
  • (645) Elvis Costello and the Attractions
  • (655) The Pretenders
  • (766) Robert Plant
  • (917) The Specials
  • (918) Ian Dury & The Blockheads

AC/DC – Power Up (2020)

Eigenlijk moet je deze PWR/UP noemen. Het zeventiende studioalbum van de heren uit Australie. En ik moet zeggen het klinkt wel lekker. Precies zoals je verwacht zou kunnen hebben. Opgedragen aan Malcolm Young die in 2017 is overleden. Terug weer zijn zanger Brian Johnson, drummer Phil Rudd en bassist Cliff Williams, die de band voor, tijdens en na hun vorige tournee om verschillende redenen hadden (moeten) verlaten. Maar AC/DC bestaat nog steeds dus. Dankzij Agnus Young die de motor sinds de dood van zijn broer draaiende is blijven houden. Als je die bovenstaande video van deze mannen met die inmiddels doorleefde koppen zo bekijkt, besef je weer eens waar het allemaal om gaat. Leeftijd? Oude mannen? Malcolm Young is dood. Eddy van Halen is dood, George Kooymans is ernstig ziek. Maar For Those About to Rock We Salute You. Dus Power Up en Let There Be Rock. Geproduceerd door Brendon O’Brien (ALBUM TOP 1760 – Stone Temple Pilots, Wolfmother). Deze nieuwe van AC/DC is het perfecte album om 2020 voor mezelf mee af te sluiten. Back To Normal? Back in Black? Misschien wel. Power Up dus.

De Keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(4) The Band – Music From Big Pink

Music From Big Pink was het debuutalbum van The Band. En wat mij betreft mijn favoriete. Maar soms vind ik hun tweede album uit 1969 op z’n minst net zo goed. Want daar staan The Night They Drove Old Dixie Down, Across The Great Divide, Jemima Surrender, Look Out Cleveland, Rag Mama Rag, Up on Cripple Creek en nog een paar andere uitstekende nummers op. Wellicht dat mijn keuze voor Big Pink bepaald wordt door de drie Dylan nummers die er op staan (I Shall Be Released van Dylan zelf en Tears Of Rage van Dylan/Manuel en This Wheel’s On Fire van Dylan/Danko). Ik kan er ook niets aan doen. En de opnamelocaties (The Basement Tapes) en het hele verhaal erachter. Dat maakt Big Pink voor mij net iets bijzonderder. En natuurlijk door To Kingdom Come, In A Station, Caledonia Mission, The Weight, We Can Talk, Chest Fever en een hele mooie versie die ik ken van Long Black Veil. Om misverstanden te voorkomen alle albums van The Band zijn gewoon van uitzonderlijke muzikale kwaliteit. Maar ik heb niet alles van ze. Jericho uit 1993 heb ik niet. High On The Hog uit 1996 heb ik niet. En Jubilation uit 1998 heb ik ook niet. En van alle officiele livealbums (er zijn er negen) heb ik uiteraard dan wel The Last Waltz maar verder alleen Rock Of Ages. Waarom ik die bovenstaande drie studioalbums nooit gekocht heb komt denk ik omdat ik The Last Waltz altijd als afsluiting van hun carriere heb beschouwd. Ook al klopt dat natuurlijk niet. In de muziek van The Band zit een noodzaak. Deze muziek moest worden gecreeerd. Om maar wat te noemen. Stage Fright uit 1970 met The Shape I’m In, Time To Kill, The W.S. Walcott Medicine Show, Daniel And The Sacret Harp. Cahoots uit 1971 met Life Is A Carnival, When I Paint My Masterpiece, Where Do We Go From Here?, 4% Pantomime. Moondog Matinee uit 1973 met de mooie covers Ain’t Got No Home, Promised Land, Mystery Train, The Great Pretender, A Change Is Gonna Come. Northern Lights, Southern Cross uit 1975 met Forbidden Fruit, Ophelia, Acadian Driftwood, It makes No Difference. En Islands uit 1977 met The Saga Of Pepote Rouge en Christmas Must Be Tonight. En dan heb ik het nog niet eens over de muzikanten en de nummers van The Last Waltz gehad. Is gewoon het beste livealbum dat ooit is gemaakt (ben ik vaak van mening). Nou ja Rock of Ages is ook wel aardig.

Kacy & Clayton and Marlon Williams – Plastic Bouquet (2020)

In 2019 verscheen er van neef en nicht Kacy Anderson en Clayton Linthicum uit Canada nog Carrying On, geproduceerd door Wilco frontman Jeff Tweedy (ALBUM TOP 1760 – Joan Shelley, Richard Thompson). Met Plastic Bouquet doen ze het samen met singer-songschrijver en Nieuw-Zeelander Marlon Williams, wellicht bekend van zijn eigen soloalbums en ook als acteur van o.a. A Star Is Born met Lady Gaga. Plastic Bouquet is een prachtig album. Een combinatie van folk en country. Wat je hoort is oude muziek gemaakt door jonge mensen met oude zielen en met stemmen die prachtig samengaan. Die hartverscheurende verhalen vertellen en interessante observaties doen. Met nummers over verloren liefdes, verschoppelingen, zwervers, zonderlingen, verdriet, verval, vergankelijkheid en ouder worden. Over het dagelijkse leven dus met een snik en een traan gezongen. En zonder valse sentimenten. Je hoort het harde dagelijkse leven zoals het is, zonder een noot teveel. En alles behalve saai en vervelend. Met I Wonder Why, Plastic Bouqet, Arahura, Old-Fashioned Man, blijken er allemaal mooie verhalende teksten op dit album te staan. Een meer dan uitstekende prestatie. Uitgebracht door New West Records.

Cordovas – Destiny Hotel (2020)

Als je Hotel California uitgeschopt wordt kan je altijd nog verkassen naar Destiny Hotel. Misschien dat je daar alsnog ook nog creatief van wordt. En in dit geval is dat aardig gelukt. De stem van zanger Joe Firstman, die een paar soloalbums op zijn naam heeft staan en met Destiny Hotel dit derde album van Cordovas uitgebracht heeft, lijkt ook sprekend op die van Joe Walsh. Verder doet de muziek veel denken aan The Band en Grateful Dead (eigenlijk nog meer dan het ook al goede album Nightcap At Witts’ End van Garcia Peoples van dit jaar). Misschien niet in alle nummers. Maar je kunt wel horen waar ze hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Door het hele album heen hoor je instrumenten als piano, viool, mandoline en orgel, en dat geeft een genietbaar americana, countryrock en rootsrock geluid. De stemmen van de andere bandleden passen goed bij elkaar. Jammer alleen is dat Destiny Hotel zo kort duurt. Er hadden wat mij betreft nog wel een paar meer nummers op mogen staan. Zoals bijvoorbeeld I’ma Be Me, dat aan J.J. Cale doet denken. Dit is muziek waar ik vrolijk van wordt. Muziek van vroeger. Het hele album geeft me ook een beetje hetzelfde gevoel als toen ik voor het eerst Hollywood Town Hall van The Jayhawks hoorde. Ook zo’n voortreffelijk album. En de soms aardige overeenkomsten met de hierboven genoemde The Band dus. En dat is een groot compliment. Opgenomen in hun eigen Big Pink in de buurt van Nashville. Goede muziek blijft maar gemaakt worden. Je moet alleen geluk hebben dat je het toevallig te horen krijgt. Mooi is dat.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #25

  • (1635) Johnny Hallyday – La Terre Promise (Hey Lovely Lady, La Terre Promise)
  • (1636) Heroes Del Silencio – El Mar No Cesa (Mar Adentro, Flor Venenosa, Agosto, Fuente Esperanza)
  • (1637) La Oreja De Van Gogh – El Viaje De Copperpot (Cuidate, Paris, La Playa, Pop, Soledad, Mariposa, La Chica Del Gorro Azul, Tu Pelo, Los Amantes Del Circulo Polar)
  • (1638) Korpiklaani – Ukon Wacka (Ukon Wacka, Tequila)
  • (1639) Die Antwoord – Tension (Fok Julle Maaiers, I Fink U Freeky, Baby’s On Fire, Fatty Boom Boom)

De uitklaphoes van de LP #30

Transformer van Lou Reed

Vicious, you hit me with a flower, you do it every hour. Oh it’s such a perfect day, i’m glad i spend it with you. Holly came from Miami, FLA, hitchhiked her way across the USA. Satellite’s gone up to the skies, things like that drive me out of my mind. Just a New York conversation, gossip all the time. Goodnight ladies, ladies goodnight. Die teksten van Reed op Transformer wil ik altijd lezen. Om ze op de een of andere manier te begrijpen. Ook al zijn ze op die LP die ik heb niet afgedrukt. Niet noodzakelijk natuurlijk om dit album niet interessant te vinden. Zoals alles van Reed. The Velvet Underground is dan wel aan me voorbij gegaan (daarvan heb ik niets op LP en op CD heb ik alleen de vijfdelige verzamelbox Peel Slowly and See uit ’95 en The Velvet Underground & Nico). Van Lou Reed als soloartiest heb ik in mijn verzameling wel het een en ander. Zowel op LP als op CD. Berlin staat dan wel in mijn 1760 lijst. Maar Transformer komt er wel bij in de buurt. Deze LP komt uit in 1972, en was zijn tweede album in dat zelfde jaar. Nadat hij een paar maanden eerder Lou Reed had uitgebracht. Ook Ziggy Stardust van Bowie komt uit dat jaar. Want als je het over dit album hebt moet je het ook over Bowie hebben, en ook over Mick Ronson. Transformer is namelijk mede geproduceerd door Bowie en Mick Ronson. Ronson speelt op zowel Ziggy Stardust als op dit album gitaar, en Bowie doet achtergrondzang, keyboards en akoestisch gitaar op Wagon Wheel en Walk On The Wild Side. Verder zijn Herbie Flowers (AT1760 – Camel), John Halsey, Trevor Bolder (AT1760 – Bowie), Ronnie Ross (AT1760 – Julian Cope, Matt Bianco) en Klaus Voorman (AT1760 – John Lennon, George Harrison) op Transformer te horen. Uitgebracht door RCA/Islands Records. Opgenomen in Trident studios in Londen (ALBUM TOP 1760 – David Bowie, U.K., Brand X, Bill Brufford, Cerrone). De foto op de voorkant is gemaakt door Mick Rock die ook o.a, verantwoordelijk is voor iconische albumhoezen als Queen II, Sheer Heart Attack, Coney Island Baby en End of the Century). Meest bekende nummers van Reed zijn wel op dit album te vinden: Walk On The Wild Side, Perfect Day, Satellite of Love en Vicious. Maar toch vind ik Berlin als geheel een beter album.

Hawkwind Light Orchestra – Carnivorous (2020)

Carnivorous (een anagram voor coronavirus) van Hawkwind Light Orchestra is eigenlijk gewoon een nieuw album van Hawkwind. En ja dus, deze band bestaat nog steeds, maar dan onder de huidige naam en nog steeds bestaande uit het Hawkwind trio Magnus Martin, Richard Chatwick en Dave Brock. Het is een conceptalbum over de huidige pandamie. En oorspronkelijk bedoeld als een soloalbum van Dave Brock (dat dan weer wel), die dan ook de meeste mummers voor zijn rekening heeft genomen. Misschien alleen om de titel van het album zou je deze uitgave al als album van het jaar moeten uitroepen. En met nummers als Human Behaviour, Lockdown (Keep Calm) en The Virus, maakt dit argument hiervoor alleen maar sterker. Maar zo simpel is het natuurlijk niet. Is spacerock weer terug? Moeilijk om te zeggen. Maar als je dit album vergelijkt met Hawkwinds Doremi Fasol Latido en andere spacerock albums van Steve Hillage, Muse, Black Mountain en Spiritualized in mijn 1760 lijst, is het gewoon een heel goed album. En sterker nog wellicht, de muziek klinkt als een groots avontuur: het is rijk, afwisselend en creatief. Dyna-Mite, Whose Call Is It Anyway?, Attraction, Forgotten Memories, Square Peg Into A Round Hole en Higher Ground, zijn allemaal nummers die je bij je strot pakken. Als je dit album al zou moeten omschrijven, dan is het een spacerock concept album dat eeuwig zal terugblikken op de covid-19 ramp van vorig jaar, en waar we nu nog steeds inzitten. Een belangrijk album dus. De vergelijking met The Wall van Pink Floyd (ook door de lengte van het album: vijftien nummers, eenenzeventig minuten) komt wat mij betreft ook om de hoek kijken. We zitten niet langer opgesloten tussen de persoonlijke muren van Roger Waters, maar we zitten nu echt letterlijk met z’n allen opgesloten door Carnovorous. Muzikaal is dit echter geen ramp. Want met deze muziek kom je de tijd wel door.

Garcia Peoples – Nightcap At Wits’ End (2020)

Uitgebracht op het Beyond Beyond Is Beyond label. Garcia Peoples bracht in 2020 hun derde album uit. Als opvolger van Cosmic Cash en Natural Facts, uit 2018 en 2019. Psychedelische prog rock uit New Jersey, opgericht door Danny Arakaki, zang, gitaar en mellotron, en Tom Malach, ook zang en gitaar. Soms doet het je aan Pink Floyd uit de jaren zestig denken en soms ook wat korter terug aan My Morning Jacket. De leden van Garcia Peoples die blijkbaar zelf fans van Greatful Dead zijn, laten op dit album mooie nummers horen, zoals One Of A Time, Crown Of Thought, A Reckoning (Genesis) en Shadow. Goede muziek en zo te horen (op al die You Tube filmpjes) een uitstekende jam band. Van Grateful Dead doet het een beetje aan het hele album Terrapin Station denken. Misschien hebben ze wel wat teveel geleend van bovenstaande voorbeelden, maar dat mag wat mij betreft de pret niet echt drukken. Ik persoonlijk ben wel gecharmeerd van dit album, dat wat mij betreft nog net een eigen geluid laat horen. Hopelijk is er een mooie toekomst voor deze band weggelegd. Ze verdienen het in ieder geval wel. Ook al is dit alweer hun derde album. Smaakt dus naar meer.

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind om te vermelden.

1900

  • 2 maart: Kurt Weill
  • 13 juli: George Lewis (ALBUM TOP 1760)
  • 25 november Arthur Schwartz (ALBUM TOP 1760)

Charles Chalmers

Charles Romain Chalmers is een saxofonist, achtergrondzanger, songschrijver en producer. Maar Chalmers is voornamelijk bekend als een veelgevraagd sessiemuzikant. En dat al op een zeer jonge leeftijd. Op zijn negentiende tourde hij met Jerry Lee Lewis en werkte in die tijd ook met Charlie Rich. Kwam toen op een gegeven moment in contact met Bill Black, de voormalige bassist van Elvis Presley. En niet veel later met Willie Mitchell. Chalmers is met zijn saxofoon op het Willie Mitchell album Soul Serenade uit 1968 te horen, en ook op latere albums van Mitchell als arrangeur en achtergrondzanger. Samen met Sandra en Donna Rhodes is Chalmers te horen op het Al Green nummer Let’s Stay Together op het album I Can’t Stop, geproduceerd door Mitchell. Als Rhodes, Chalmers & Rhodes hebben deze drie op veel albums achtergrondzang gedaan. In 1967 kwam zijn eigen instrumentale album Sax & The Single Girl uit voor Chess Records, met vertolkingen van o.a. Satisfaction en A Whiter Shade Of Pale. In Muscle Shoals, Alabama, kwam hij in contact met Jerry Wexler en Tom Dowd. Daar speelde hij saxofoon voor Wilson Pickett. Ook kwam hij in contact met Rick Hall, een producer van Fame Recordings. Chalmers heeft verschillende jaren met Paul Anka in Ceasar’s Palace in Las Vegas opgetreden. Heeft in die periode in een studio in Vegas achtergrondzang ingezongen voor Frank Sinatra. Heeft in Criteria Studios in Miami werk gedaan voor o.a. Andy Gibb, The Bee Gees, John Mellencamp en K.C. and the Sunshine Band. Heeft ook gespeeld met Booker T. and the MG’s, Ann Peebles, Tony Joe White en Liza Minnelli. In 1989 bouwde Chalmers een studio in Branson. Chalmers heeft ook een aantal bekende nummers geschreven, zoals The Clown voor Conway Twitty, One Woman voor Isaac Hayes en It Hurts Me So Much voor Etta James. Als saxofonist is Chalmers ook te horen op Son Of A Preacher Man van Dusty Springfield. Maar misschien is het meest aansprekende voorbeeld van zijn werk dat hij ooit de Album of the Century Award heeft gewonnen met I Never Loved A Man The Way I Love You van Aretha Franklin, voor zijn saxofoon partijen. Charles Chambers is nog steeds eigenaar van Branson Recording & Music Productions, een studio in Branson, Missouri.

Charles Chalmers is op vier albums in mijn 1760 lijst te horen als tenor saxofonist of als achtergrondzanger.

  • (18) Aretha Franklin – I Never Loved A Man The Way I Love You (saxofoon)
  • (164) Wilson Pickett – The Exciting Wilson Pickett (saxofoon)
  • (215) Boz Scaggs – Boz Scaggs (saxofoon)
  • (1112) Al Green – I’m Still In Love With You (arrangeur, achtergrondzang)

De Keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(958) The Verve – Urban Hymns

Ik heb twee albums van The Verve. Urban Hymns, uit 1997, en A Northern Soul, uit 1995. Urban Hymns staat in mijn 1760 om Bittersweet Symphony. En nergens anders om. En er staan nog een paar nummers op die ik tenminste ook nog wel aardig vind, zoals Sonnet, The Drugs Don’t Work, Lucky Man en One Day (behalve One Day zijn die allemaal op single uitgebracht). Maar dat is het dan ook. A Northern Soul , vernoemd naar de Northers Soul beweging uit de jaren zeventig, vind ik eigenlijk helemaal niets. De meeste nummers lijken nogal op elkaar. Ze duren te lang. Zijn saai. Een paar uitzonderingen zijn On Your Own, So It Goes en Drive You Home. Maar Brainstorm Interlude vind ik gewoon irritant. Ik heb sowieso niet zo heel veel met The Verve. Andere britpop bands zoals Pulp, Blur, The La’s, Suede en zelfs Oasis vind ik dat die betere albums hebben gemaakt. Maar Bittersweet Symphony vind ik dan weer wel goed. Alleen om dat nummer staat Urban Hymns op plek 958 in mijn 1760 lijst.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #24

  • (1640) Nightwish – Ocean Born (Sacrament Of Wilderness, Walking In The Air)
  • (1641) Anita Baker – Rapture (Sweet Love, Caught Up In The Rapture, Same Ole Love (365 Days A Year), No One In The World)
  • (1642) Carter The Unstoppable Sex Machine – 30 Something (Anytime Anyplace Anywhere, Bloodsport For All)
  • (1643) Primal Scream – Screamadelica (Loaded, Come Together, Higher Than The Sun, Don’t Fight It Feel It, Movin’ On Up, Damaged)
  • (1644) Against Me! – Transgender Dysphoria Blues (True Trans, Unconditional Love, Osama Bin Laden As The Crucified Christ)

De uitklaphoes van de LP #29

Wish You Were Here van Pink Floyd

Als ik ooit de tekst ” So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain. Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil? Do you think you can tell? had kunnen schrijven. Dan was ik klaar met mijn leven geweest. Als ik er dan ook nog op die manier gitaar had bij kunnen spelen. Dan had ik nooit meer iets anders opgenomen. Maar ja, gelukkig heeft Pink Floyd dat niet gedaan, laten we maar zeggen. Toen ik dit nummer voor het eerst op een fatsoenlijke stereo installatie hoorde, ging er een nieuwe wereld voor me open. Het was een wonder. Een voorbeeld van stereo opname techniek. Zo moest een LP klinken. En niet anders. Pink Floyd was vooral vroeger voor mij groter dan welke symfonische rockband dan ook (zoals progressieve rock vroeger werd genoemd). Groter dan bijvoorbeeld Yes, Genesis, Camel, Jethro Tull, King Crimson of Supertramp. En Wish You Were Here vind ik nog niet eens het beste album van Floyd. Dat is The Dark Side Of The Moon. Daarna komt voor mij The Wall. En daarna denk ik de eerste twee albums The Piper At The Gates Of Dawn en A Saucerful Of Secrets. Wish You Were Here staat ergens in het midden, vind ik zelf. Het openingsnummer Shine On You Crazy Diamonds met die hele lange intro van gitaar en toetsen vind ik ronduit magisch, en als David Gilmour dan eindelijk begint te zingen “Remember when you were young, you shone like the sun” gebeurt er iets met je. Maar misschien moet je daar een Pink Floyd liefhebber voor zijn. Ik weet het niet. Shine On You Crazy Diamond. Ja, Syd Barrett. Wish You Were Here kwam uit in 1975. Als ik deze LP het beste album van Pink Floyd had gevonden, had ik het denk ik in een 1975 lijst boven A Night At The Opera van Queen gezet, maar onder Bob Dylan and the Dead, dat dan weer wel. Welcome my son, welcome to the machine. Where have you been. It’s alright we know where you’ve been.” Ik kan al die teksten van deze LP inmiddels wel dromen. Hoewel ze natuurlijk niet te begrijpen zijn. Wat moet je er achter zoeken? Waar gaan ze over? Neem nog een sigaar. Ik wilde dat je hier was. Blijf schijnen jij gekke diamand. Welkom bij de machine. Wie schrijft zoiets? “Pile on many more layers and i’ll be joining you there” of “And we’ll bask in the shadow of yesterday’s triumph, and sail on the steel breeze.” Dan moet je denk ik wel geniaal zijn. Natuurlijk moet je deze LP met je koptelefoon beluisteren. Wish You Were Here is een meesterwerk. Om het kort samen te vatten. Het is stereo ervaring met intrigerende teksten van Waters en geweldig gitaarwerk van Gilmour, en zeer doelmatig toetsenwerk van Richard Wright. En dan heb ik het nog niet eens over Nick Mason gehad. Laat staan over die albumhoes gemaakt door Hipgnosis. Of zelfs maar over Roy Harper, die op Have A Sigar de leadvocals doet.

Hen Ogledd – Free Humans (2020)

Free Humans is alweer het derde album van Hen Ogledd. Bestaande uit Richard Dawson, Rhodri Davies, Dawn Bothwell en Sally Pilkington. Het tweede album, na Mogic uit 2018, in deze bezetting. Op het eerste album, Bronze, uit 2018, was Pilkington nog niet te horen. Maar waren alle drie wel te bewonderen op Peasant, het album van Dawson uit 2017, in mijn 1760 lijst. Free Humans is een afwisselend album waar een paar echte pareltjes op staan, zoals Farewell, Crimson Star, Flickering Lights, Bwganod en Skinny Dippers. De muziek is soms mysterieus, melodieus, avontuurlijk en experimenteel, soms gezongen door Davies, soms door Dawson en soms door Pilkington. Je hoort eigenlijk van alles door elkaar: pop, rock, experimental, disco en folk. Het is zowel moderne muziek als dat het terug gaat naar de jaren zeventig en tachtig. Eigenlijk is het een album vol met tegenstellingen, waar genoeg evenwicht in zit om geinteresseerd naar te blijven luisteren. Zeer geslaagd dus. Soms hoor je Fairport Convention, soms Pet Shop Boys en soms Robert Wyatt (door de fascinerende falsetto stem van Dawson). Uitgebracht in september 2020 door Domino/Weird World.

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind om te vermelden.

1899

  • 29 april: Duke Ellington (ALBUM TOP 1760)
  • 10 mei: Fred Astair

The Record Plant, New York

The Record Plant heeft een rijke geschiedenis. Het had in feite drie studio’s op drie locaties. In New York, Los Angeles en Sauselito. De studio in Sauselito sloot in 2008. Alleen de studio in Los Angeles is nog steeds actief. Imagine van John Lennon, Born To Run van Springsteen, Remours van Fleetwood Mac, Fear Of Music van Talking Heads, Rust Never Sleeps van Neil Young, of bijvoorbeeld Lodger van David Bowie, zijn allemaal in een van deze drie locaties of alleen gemixed of in het geheel opgenomen. Geopend op 13 maart 1968 op 321 West 44th Street, in New York City, door Gary Kellgren, een geluidstechnicus, en Chris Stone, zijn zakelijk partner. De locatie in New York City was een van de eerste studios die de artiest een thuisgevoel kon geven waar men zich volkomen op het gemak kon voelen, en een soort van huiskamer creerde. Andere studio’s in die tijd waren toen nog nogal klinisch met alleen maar witte muren, fluoriserende lichten en hard houten vloeren. The Record Plant had een 12-track studio. In feite begon in New York alles met producer Tom Wilson (ALBUM TOP 1760 – The Velvet Underground, The Mothers Of Invention, The Blues Project, Sun Ra) die manager Chas Chandler wist te overtuigen om Jimi Hendrix naar The Record Plant te halen. Dit zouden opnames worden voor Electric Ladyland. Niet veel later nam Soft Machine het album The Soft Machine daar op. Om geld binnen te halen verkochten Kellgren en Stone de studio een jaar later alweer aan TeleVision Commmunications om een andere locatie in Los Angeles te kunnen beginnen, en weer later in Sauselito. In 1972 kocht Warner Communications de studio weer van TVC. Vervolgens werden al snel daarna opnames gemixed van Woodstock. In 1970, was een van de opnameruimtes geschikt gemaakt voor quadraphonic (Q Sound). En in ’71 werd een mobiele unit gebruikt om opnames te maken voor Concert for Bangladesh in Madison Square Garden. In 1978 werd deze mobiele unit o.a. gebruikt voor het eerste live concert van MTV, het No Nukes festival, voor Let’s Spend the Night Together van The Stones en Queen Rock Montreal. John Lennon was in The Record Plant in New York bezig met opnames van Walking on Thin Ice op de dag dat hij op straat werd neergeschoten. In 1987 werd The Record Plant in New York verkocht aan George Martin. Niet snel daarna sloot de Plant in The Big Apple zijn deuren voorgoed. In Los Angeles is onderandere Trans Europe Express van Kraftwerk gedeeltelijk opgenomen, The Works van Queen, en in Sausalito (dat al snel een van de beste vier studio’s in de San Francisco Bay Area zou worden) Songs In The Key Of Life van Stevie Wonder, Beautiful Vision van Van Morrison, Rumours van Fleetwood Mac en Thoroughfare Gap van Stephen Stills.

De onderstaande albums zijn enkel en alleen in het geheel in New York City opgenomen:

  • (59) Soft Machine – The Soft Machine
  • (653) Don McLean – American Pie
  • (660) Aerosmith – Toys In The Attic
  • (723) Cyndi Lauper – She’s So Unusual
  • (833) New York Dolls – New York Dolls

De Keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(842) Rollins Band – Weight

Ik heb twee albums van Rollins Band die voor mijn gevoel niet veel van elkaar verschillen. Heb daarom maar voor Weight gekozen. Daar staan iets betere nummers op zoals Disconnect, Fool, Icon Liar en Civilized. Weight heb ik een keer gekocht nadat ik ze een keer op televisie op Pinkpop heb gezien. En daar speelden ze toen nummers van dit album. Dus daar heb ik dan iets mee. Ik vond die Henry Rollins toen wel een cool dude. Heb ik ook met Dave Grohl van Foo Fighters. Maar goed, ik dwaal af. Weight is een lekker agressief album, misschien nog wel meer dan het Damaged album van Black Flag, waar Rollins in zat voordat hij met Rollins Band begon, en die ik op plek 1385 in mijn 1760 lijst heb staan. En Weight is ook veel beter geproduceerd. Come In And Burn, heb ik nog wel een keer gekocht, maar kon me niet echt meer boeien. Maar vind ik wel beter dan dat Black Flag album. Maar ik heb nooit echt de moeite gedaan om daar op video’s naar te gaan kijken. En meer is het eigenlijk niet. Je koopt iets, daarna nog een keer, en dat is het dan ook. Maar Weight vind ik dan weer wel heel goed. Dat zeer beslist.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #23

  • (1645) Kool & The Gang – Celebrate! (Celebration, Take It To The Top, Jones vs. Jones)
  • (1646) The Jackson 5 – Third Album (I’ll Be There, Mama’s Pearl)
  • (1647) Cerrone – Cerrone 3: Supernature (Supernature, Give Me Love)
  • (1648) The Jacksons – Triumph (Lovely One, This Place Hotel, Can You Feel It, Walk Right Now)
  • (1649) The Delfonics – The Delfonics (Funny Feeling, Didn’t I (Blow Your Mind This Time), Over And Over, Trying To Make A Fool Of Me)

De uitklaphoes van de LP #28

“Heroes” van David Bowie

Wat ik zelf altijd als mijn favoriete nummers van deze LP uit 1977 heb beschouwd, zijn Beauty And the Beast, V-2 Schneider (opgedragen aan Florian Schneider van Kraftwerk), Sons of the Silent Age, Sense Of Doubt, Moss Garden, Neukoln, The Secret Life Of Arabia en Blackout (zo’n beetje eigenlijk de hele LP). En misschien niet eens zozeer “Heroes”. Hoewel dat misschien wel een van zijn meest bekende nummers is. Maar “Heroes” is natuurlijk wel een heel emotioneel nummer. Het is gewoon te goed, om het zo maar uit te drukken. De tekst is onmiskenbaar universeel. Het bevechten van onrecht en windmolens. Dat gaat over idealen en gebroken dromen, over verwijten, verwachtingen en verlies. “Ik zal koning zijn, en jij koningin. Ja, we kunnen ze verslaan. Al heeft het geen zin en is het maar voor een dag. Ja, we kunnen helden zijn.” Ik krijg altijd rillingen als ik intensief naar dit nummer luister. Bowie speelt op een aantal nummers ook verdienstelijk saxofoon, vooral op Neukoln is hij op dreef. Van de drie Berlijn albums is deze niet eens zijn beste. Low en Lodger zijn misschien wel beter, als je het mij vraagt. Bij de muziek op deze LP zul je je nooit thuis voelen, maar toch ga je er steeds weer naar terug. Omdat het veilig is. Er is geen andere plek op de wereld. De muziek is internationaal. Elke plek is eigenlijk beter, maar de muziek van “Heroes” geeft je de ruimte om weer adem te halen. Geproduceerd door Bowie en Tony Visconti. En natuurlijk met Carlos Alomar (te horen op elf Bowie albums), Dennis Davis (op tien albums), George Murray (op acht Bowie albums), Brian Eno en Robert Fripp. Opgenomen bij Hansa in Berlijn. En uitgebracht door RCA.

Afel Bocoum – Afel (2020)

Als ik de laatste jaren iets geleerd heb, dan is het wel om van Afrikaanse muziek te houden. Afrikaanse muziek uit Mali, Nigeria, Zuid-Afrika, Congo en Senegal. Het is muziek dat net zo’n rijke geschiedenis heeft als bijvoorbeeld rock, pop, blues, jazz, soul en country uit voornamelijk de Verenigde Staten. Afel Bocoum maakt op Afel prachtige muziek. Het swingt echt de pan uit. Ik kan hier uren naar luisteren zonder dat het gaat vervelen. En hoewel alles gezongen is in het Frans, Sonrai, Tamasheq en het Fulfulde, en ik er dus niets van versta, vind ik deze muziek net zo wezenlijk als de beste blues uit de jaren vijftig en zestig. En muziek van The Niger Delta is net zo verschillend als dat je verschillende soorten blues hebt. Je kunt de Mississippi rivier rustig vergelijken met The Niger, een van de grootste rivieren van Afrika. En delta blues dus met deze mali blues. Het bedwelmt je en het is betoverend. Ik kan niet anders zeggen. Er doen nogal wat bekende mensen mee aan dit album. Tony Allen, Vin Gordon van The Skatalites, Joan Wasser (As A Police Woman), Mamadou Kelly (net als Bocoum zelf met een Ali Farka Toure verleden) en Garba Toure (Songhoy Blues). Geproduceerd door Damon Albarn, Nick Gold (ALBUM TOP 1760 – Ruben Gonzales, Fatoumata Diawara) en Paul Chandler. Uitgebracht door het World Circuit label (ALBUM TOP 1760 – o.a. Oumou Sangare, Mbongwana Star, Buena Vista Social Club).

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind om te vermelden.

1898

  • 26 september: George Gershwin
  • 18 oktober: Lotte Lenya (ALBUM TOP 1760)
  • 24 december: Baby Dodds (ALBUM TOP 1760)

Andy Wallace

Andy Wallace, geboren in New York, is een producer en engineer. Verhuisde in 1974 naar Los Angeles waar hij zijn eigen studio opende. Dit was geen succes en verhuisde toen weer terug naar New York. Heeft toen wat re-mixes gemaakt voor nummers van Springsteen en Prince, en in de jaren tachtig albums geproduceerd van bijvoorbeeld Slayer en Sepultura. Zijn meest bekende album is waarschijnlijk Grace van Jeff Buckley en het nummer Walk This Way van Run-DMC en Aerosmith. In 1999 heeft hij een Grammy gewonnen voor Best Engineered Album voor The Globe Sessions van Sheryl Crow. Hij is betrokken geweest bij veel albums of als producer, of als mixer of als engineer. Er zijn op z’n minst tachtig miljoen albums verkocht waaraan hij heeft gewerkt. Bekende albums die hij samen met anderen heeft geproduceerd zijn bijvoorbeeld Electric van The Cult, Test For Echo van Rush, There is Nothing Left To Lose van Foo Fighters, Just Enough Education To Perform van Stereophonics, en albums van onderandere Patti Smith, Paul McCartney, Kaiser Chiefs, Guns N’ Roses en Dream Theater. Een aantal albums staan in mijn 1760 lijst waar hij ook mede betrokken bij is geweest. Bij die van Nirvana, Kashmir, Stereophonics, Rage Against The Machine, Slayer, Coheed and Cambria, en nog een aantal meer. Maar daar was hij niet eindverantwoordelijk voor. Dat was of met iemand anders, of alleen als engineer, of als mixer. En soms maar een enkel nummer, en vaak ook als co producer samen met bandleden van de desbetreffende bands.

Albums in mijn 1760 lijst waar hij in z’n eentje als producer verantwoordelijk voor was:

  • (144) Jeff Buckley – Grace
  • (493) Blind Melon – Soup
  • (1005) Skunk Anansi – Post Orgasmic Chill