Blog (2)

Uitgebrachte Singles van de 1760 albums #27

  • (1625) Edie Brickell and New Bohemians – Shooting Rubberbands At The Stars (What I Am, Circle, Little Miss S)
  • (1626) Chris Letcher – Spectroscope (Geen Singles)
  • (1627) Diana Ross – Diana (Upside Down, I’m Coming Out, My Old Piano)
  • (1628) Merle Haggard – Serving 190 Proof (Heaven Was A Drink Of Wine, I Must Have Done Something Bad, My Own Kind Of Hat, Red Bandana)
  • (1629) Johnny Paycheck – Survivor (Geen Singles)

De uitklaphoes van de LP #32

Royal Bed Bouncer van Kayak

Deze LP heb ik vroeger helemaal grijs gedraaid. Net als See See The Sun, Starlight Dancer, Phantom Of The Night en Merlin. Het zijn de enige LP’s die ik van Kayak heb. Kayak was vroeger voor mijn gevoel echt de Nederlandse Genesis en later ook een beetje door Merlin, de Nederlandse Camel (over deze band gesproken Scherpenzeel is op vier Camel albums te bewonderen). Kayak was vroeger echt een grote band. Als er mensen zijn die denken dat Kayak Ruthles Queen is dan hebben ze het mis. Kayak was veel meer dan dat. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik na Merlin niets meer van ze heb gekocht. Ton Scherpenzeel was Tony Banks, Max Werner, die op deze LP zingt en de mellotron bespeeld, was Peter Gabriel, en werd later als drummer Phil Collins (die eerst drummer was en later ook zanger werd), Pim Koopman was als drummer ook Phil Collins, en Johan Slager (minstens net zo goed als Akkerman van Focus) was Steve Hackett. Zo zag ik het althans. De nummers op Royal Bed Bouncer hebben een hoog meezing gehalte. “remember Noah wrought his ship a long long time ago, it’s blessed that he ever did, no one believed his warnings laughing, schrugging shoulders, asking: is there any need of it” Ze zijn allemaal geschreven door Ton Scherpenzeel. Behalve Patricia Anglaia (met Patricia Paay) dat door Pim Koopman is geschreven. Het zijn allemaal mooie liedjes met een kop en een staart. Chance For A Lifetime, (ik hoor toch echt Firth Of Fifth van Genesis) Royal Bed Bouncer, (You’re So) Bizarre, Is This Your Welcome, Bury The World (technisch gewoon Brain May). Van de LP’s die ik van Kayak heb vind ik deze qua artwerk mijn mooiste LP (maar niet mijn meest dierbare: dat is namelijk See See the Sun, want die LP was de eerste Kayak die ik kocht). Royal Bed Bouncer wordt door de meeste kenners samen met Starlight Dancer denk ik wel als hun beste werk gezien. Royal Bed Bouncer is uitgebracht door Janus Records, een onderdeel van GRT Records, opgenomen in de Intertone studio in Heemsteede, (ALBUM TOP 1760 – Brainbox, Finch). Geproduceerd door Gerrit-Jan Leenders.

Casper Clausen – Better Way (2021)

Solo debuut van de frontman van de Deense indie rock band Efterklang, met elektronische golven, bliebjes, wijd uitgerekte loops en synthesizers. Maar met een rustgevende stem van hoop. Red de wereld is de boodschap. Een waarschuwing. Maar met de verwachting dat het allemaal wel goed zal komen. Het openingsnummer Used To Think doet een beetje aan Kraftwerk denken. En Little Words aan U2. Magisch is het misschien allemaal net niet. Maar wel aardig en soms hypnotiserend. Net voldoende om je in een trance te laten brengen. Beste nummer is wat mij betreft 8 Bit Hitman. Mede gemixed en geproduceerd door Peter Kember, AKA Spacemen 3, AKA Sonic Boom, en uitgebracht in januari door City Slang (ALBUM TOP 1760 – Arcade Fire).

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1902

  • 21 maart: Son House (ALBUM TOP 1760)
  • 21 juni: Skip James (ALBUM TOP 1760)

Groenoordhallen, Leiden, Nederland

De Groenoordhallen lagen in de wijk Groenoord in Leiden en was een complex van hallen voor veemarkten, concerten, sportevenementen en beurzen. De eerste hal die gebouwd werd kwam in 1969 in gebruik als gemeentelijke veehal, en was het onderkomen van de wekelijkse veemarkt. Het complex, dat in de loop der jaren een aantal keren werd uitgebreid, werd in 1996 overgenomen door een recreatiebedrijf. Het complex bestond uit twee multifunctionele hallen, een restaurant en een kleine zaal, die samen onderdak konden bieden aan grote of kleinere evenementen als publieks- of vakbeurzen, concerten, tentamens, sportwedstrijden en (zakelijke) bijeenkomsten. De Van der Werfhal had een oppervlakte van 5800 m². De Groenoordhal telde 7600 m². Die hal stond vooral bekend als concertlocatie, waar in het verleden verschillende grote bands en artiesten hebben opgetreden, zoals Status Quo, Anthrax, Dio, Dire Straits, Fleetwood Mac, Genesis, Golden Earring, Iron Maiden, Kiss, Metallica, Queen, Santana, The Osmonds, The Police en U2. In 1978 startte de Tour de France vanuit de Groenoordhallen. En was er in 2006 een Davis Cup wedstrijd tussen Tsjechië en Nederland. De hallen maakten in 2012 plaats voor de bouw van een nieuwe woonwijk. De sloop ging in januari 2010 van start,[maar pas in 2012 was het karwei voltooid.

De onderstaande bands in mijn 1760 lijst hebben allemaal in de Groenoordhallen opgetreden. Het jaar achter de naam, van in dit geval allemaal bands, is de datum van het eerste of vaak ook enige concert:

  1. (59) Soft Machine (1975)
  2. (132) Queen (1980)
  3. (134) The Police (1982)
  4. (138) Genesis (1978)
  5. (162) Golden Earring (1978)
  6. (167) U2 (1982)
  7. (169) Fleetwood Mac (1994)
  8. (362) Santana (1977)
  9. (374) Talking Heads (1982)
  10. (381) Caravan (1975)

Onderstaande bands in mijn 1760 lijst (en Clapton als soloartiest) staan hier vermeld op volgorde van datum, van ook het eerste en vaak ook enige concert:

Eric Clapton 1977, Herman Brood & His Wild Romance 1980, Def Leppard 1980, Scorpions 1980, Iron Maiden 1980, Kiss 1980, Status Quo 1982, Dire Straits 1985, Queensryche 1988, Metallica 1988, Dio 1990, Testament 1990, Megadeth 1990, Slayer 1990, Anthrax 1990, AC/DC 1990, The Sheer 2004.

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(875) James Taylor – Mud Slide Slim And The Blue Horizon

Ik kan niemand bedenken met een mooiere stem dan die van James Taylor (Paul Simon, Graham Nash en Jackson Browne mogen er natuurlijk ook zijn). En toch heeft James Taylor nooit echt hoog op mijn lijstje met favoriete artiesten gestaan. Het is mezelf ook een raadsel. Want die liedjes van hem zijn echt prachtig. Ik heb eigenlijk heel lang maar twee albums van hem in mijn verzameling gehad. Een verzamelalbum, Greatest Hits uit 1976 en een livealbum, Live uit 1993. Op dat Greatest Hits album staan dan ook hele mooie. Something In The Way She Moves, Carolina In My Mind, Fire And Rain, Sweet Baby James, You’ve Got A Friend en Shower The People. En op dat dertig nummers tellende livealbum, staat ook zo’n beetje alles wat je van Taylor wil horen (Mexico, Millworker, Copperline, Only One, Walking Man, Don’t Let Me Be Lonely Tonight). Blijkbaar is dat lange tijd genoeg voor me geweest om zijn stem af en toe te beluisteren. Ik heb pas later de twee studioalbums October Road en Mud Slide Slim And The Blue Horizon gekocht (en trouwens ook nog een keer dat livealbum van Taylor en Carole King, Live At The Troubadour, uit 2010, die ik voor het gemak ook maar op de bovenstaande foto heb gezet). Dus het gaat tussen deze twee studioalbums. Op Mud Slide Slim, uitgebracht in 1971, staan die heerlijke rustige luisterliedjes van hem zoals Riding On A Railroad, Soldiers, Mud Slide Slim, You Can Close Your Eyes, You’ve Got A Friend en nog een paar meer. Op October Road, uit 2002, staat eigenlijk dezelfde soort muziek van deze man. Van een zanger met die prachtige gevoelige en rustgevende stem. September Grass, October Road, On The 4th Of July en Whenenever You’re Ready. Ik heb eigenlijk nooit het idee dat Taylor zichzelf op deze twee studioalbums met zijn liedjes herhaald. Maar op Mud Slide Slim staat You’ve Got A Friend. En zonder die andere liedjes te kort te doen is Mud Slide Slim daarom mijn iets favorietere album.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #26

  • (1630) Laika and The Cosmonauts – C’mon Do The Laika (Geen Singles)
  • (1631) Aphex Twin – Selected Ambient Works Volume II (Geen Singles)
  • (1632) Ash Ra Temple – Ash Ra Temple (Geen Singles)
  • (1633) Guru Guru – Hinten (Geen Singles)
  • (1634) Sufjan Stevens, Nico Muhly, Bryce Dessner, James Mcalister – Planetarium (Saturn)

De uitklaphoes van de LP #31

Alchemy van Dire Straits

Verscheen als live dubbel LP in 1984. Opgenomen op twee avonden op 22 en 23 juli 1983 in de Hammersmith Odeon in Londen, tijdens de laatste twee concerten van de Love Over Gold tour. De nummers die er op staan zijn van de eerste vier studioalbums Dire Straits, Communique, Making Movies en Love Over Gold. Waarvan ik dat eerste album hun beste vind. En ook Going Home – Theme from Local Here van Knopflers solo album Local Hero staat er op (op het moment van schrijven staat dat nummer nog steeds in mijn Single Top 75). Alchemy was het eerste livealbum van Dire Straits, na dit album zouden er nog drie officiele livealbums van de band verschijnen, inclusief een 20th Anniversary Deluxe editie van Alchemy in 2010. Van die livealbums heb ik alleen Alchemy op LP (en ook op CD). En het is een prima album. Dire Straits was gewoon een uitstekende live band, en ik ben altijd een groot fan van Dire Straits geweest. De opnames van dit album zijn gemaakt zonder overdubs, zijn geen re-recordings en zijn opgenomen inclusief zogenaamde stage buzzes. Het album is opgenomen door Rolling Stones Mobile. Ze zijn gemixed in Air Studios. De nummers die op dit livealbum staan zoals Sultans of Swing, Romeo and Juliet, Expresso Love, Solid Rock en Once Upon a Time in the West behoren absoluut bij mijn favoriete muziek. Naast vaste bandleden Mark Knopfler, Alan Clark, John Illsley, Hal Lindes en Terry Williams, spelen er ook nog een paar extra muzikanten op mee. Mel Collins op saxofoon natuurlijk, Tommy Mandel op keyboards en Joop de Korte op percussie. De versie van de LP die ik heb is uitgebracht door Vertigo/Phonogram. Vertigo was in deze tijd een sublabel van Phonogram. Phonogram beheerde vroeger meerdere labels als Philips, Fontana, Vertigo en Mercury. En in 1994 werd Phonogram Mercury Records.

Kiwi Jr. – Cooler Returns (2021)

Kiwi. Jr. is afkomstig uit Boston, en bestaat uit zanger en gitarist Jeremy Gaudet, drummer Brohan Moore, zanger en gitarist Brian Murphy, bassist Mike Walker (ook bassist van de band Alvvays) en pianist Jay McCarrol. Cooler Returns is hun tweede album. Brachten in 2019 al eerder Football Money uit voor Mint Records. Is te vergelijken met Pavement, The Kooks en Stephen Malkmus. Misschien op het eerste gehoor nogal rammelend en rommelig, en hoewel het is dan wel geen wereldschokkend album is, zijn sommige nummers best wel aardig om naar te luisteren. Maid Marian’s Toast, Highlights of 100, Cooler Returns, Domino, Guilty Party en de bovenstaande video van Waiting In Line zijn een paar van die voorbeelden. Aanstekelijk en geschikt voor elk willekeurig feestje.

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1901

  • 10 juni: Frederick Loewe (ALBUM TOP 1760)
  • 4 augustus: Louis Armstrong (ALBUM TOP 1760)

Concerts For The People Of Kampuchea 1979

De concerten voor dit goede doel werden vier dagen gehouden, van 26 december tot en met 29 december 1979, rondom kerstmis dus. Georganiseerd door UNICEF, Paul McCartney en promotor Harvey Goldsmith (Live Aid, The Prince’s Trust, Roger Waters The Wall in Berlin, The Freddy Mercury Tribute Concert) om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de oorlog in Cambodja. De optredens vonden plaats in de Hammersmith Odeon in Londen. Bands en artiesten die op deze concerten optraden waren The Who, Pretenders, Elvis Costello & The Attractions, Rockpile, Robert Plant, Queen, Ian Dury & The Blockheads, The Specials, The Clash, Paul McCartney & Wings, en op de laatste dag de supergroep Rockestra, dat bestond uit een groot aantal muzikanten van bovengenoemde bands. Het zou het laatste optreden van Wings blijken te zijn, en het optreden van The Who was nadat drummer Keith Moon al in september 1978 overleden was. De geschiedenis van Rockestra gaat iets korter terug. Naar het Wings album Back to the Egg. Ook uit 1979, maar waarvan de opnames al een jaar eerder waren gemaakt in oktober 1978. Op dat studioalbum zijn op het nummer Rockestra Theme o.a. ook John Bonham, Hank Marvin, David Gilmour en Gary Brooker te horen. De concerten voor Kampuchea zijn zowel op LP, video en DVD uitgebracht en er is ook een film van uitgekomen. Promoter Harvey Goldsmith heeft ooit gezegd dat de Concerts For Kampuchea the greatest superstar jam for charity is geweest. Of dit inderdaad zo is moet denk ik maar in het midden gelaten worden.

De onderstaande bands en artiesten zijn in mijn 1760 lijst terug te vinden:

  • (35) Paul McCartney & Wings
  • (38) The Who
  • (56) The Clash
  • (132) Queen
  • (645) Elvis Costello and the Attractions
  • (655) The Pretenders
  • (766) Robert Plant
  • (917) The Specials
  • (918) Ian Dury & The Blockheads

AC/DC – Power Up (2020)

Eigenlijk moet je deze PWR/UP noemen. Het zeventiende studioalbum van de heren uit Australie. En ik moet zeggen het klinkt wel lekker. Precies zoals je verwacht zou kunnen hebben. Opgedragen aan Malcolm Young die in 2017 is overleden. Terug weer zijn zanger Brian Johnson, drummer Phil Rudd en bassist Cliff Williams, die de band voor, tijdens en na hun vorige tournee om verschillende redenen hadden (moeten) verlaten. Maar AC/DC bestaat nog steeds dus. Dankzij Agnus Young die de motor sinds de dood van zijn broer draaiende is blijven houden. Als je die bovenstaande video van deze mannen met die inmiddels doorleefde koppen zo bekijkt, besef je weer eens waar het allemaal om gaat. Leeftijd? Oude mannen? Malcolm Young is dood. Eddy van Halen is dood, George Kooymans is ernstig ziek. Maar For Those About to Rock We Salute You. Dus Power Up en Let There Be Rock. Geproduceerd door Brendon O’Brien (ALBUM TOP 1760 – Stone Temple Pilots, Wolfmother). Deze nieuwe van AC/DC is het perfecte album om 2020 voor mezelf mee af te sluiten. Back To Normal? Back in Black? Misschien wel. Power Up dus.

De Keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(4) The Band – Music From Big Pink

Music From Big Pink was het debuutalbum van The Band. En wat mij betreft mijn favoriete. Maar soms vind ik hun tweede album uit 1969 op z’n minst net zo goed. Want daar staan The Night They Drove Old Dixie Down, Across The Great Divide, Jemima Surrender, Look Out Cleveland, Rag Mama Rag, Up on Cripple Creek en nog een paar andere uitstekende nummers op. Wellicht dat mijn keuze voor Big Pink bepaald wordt door de drie Dylan nummers die er op staan (I Shall Be Released van Dylan zelf en Tears Of Rage van Dylan/Manuel en This Wheel’s On Fire van Dylan/Danko). Ik kan er ook niets aan doen. En de opnamelocaties (The Basement Tapes) en het hele verhaal erachter. Dat maakt Big Pink voor mij net iets bijzonderder. En natuurlijk door To Kingdom Come, In A Station, Caledonia Mission, The Weight, We Can Talk, Chest Fever en een hele mooie versie die ik ken van Long Black Veil. Om misverstanden te voorkomen alle albums van The Band zijn gewoon van uitzonderlijke muzikale kwaliteit. Maar ik heb niet alles van ze. Jericho uit 1993 heb ik niet. High On The Hog uit 1996 heb ik niet. En Jubilation uit 1998 heb ik ook niet. En van alle officiele livealbums (er zijn er negen) heb ik uiteraard dan wel The Last Waltz maar verder alleen Rock Of Ages. Waarom ik die bovenstaande drie studioalbums nooit gekocht heb komt denk ik omdat ik The Last Waltz altijd als afsluiting van hun carriere heb beschouwd. Ook al klopt dat natuurlijk niet. In de muziek van The Band zit een noodzaak. Deze muziek moest worden gecreeerd. Om maar wat te noemen. Stage Fright uit 1970 met The Shape I’m In, Time To Kill, The W.S. Walcott Medicine Show, Daniel And The Sacret Harp. Cahoots uit 1971 met Life Is A Carnival, When I Paint My Masterpiece, Where Do We Go From Here?, 4% Pantomime. Moondog Matinee uit 1973 met de mooie covers Ain’t Got No Home, Promised Land, Mystery Train, The Great Pretender, A Change Is Gonna Come. Northern Lights, Southern Cross uit 1975 met Forbidden Fruit, Ophelia, Acadian Driftwood, It makes No Difference. En Islands uit 1977 met The Saga Of Pepote Rouge en Christmas Must Be Tonight. En dan heb ik het nog niet eens over de muzikanten en de nummers van The Last Waltz gehad. Is gewoon het beste livealbum dat ooit is gemaakt (ben ik vaak van mening). Nou ja Rock of Ages is ook wel aardig.

Kacy & Clayton and Marlon Williams – Plastic Bouquet (2020)

In 2019 verscheen er van neef en nicht Kacy Anderson en Clayton Linthicum uit Canada nog Carrying On, geproduceerd door Wilco frontman Jeff Tweedy (ALBUM TOP 1760 – Joan Shelley, Richard Thompson). Met Plastic Bouquet doen ze het samen met singer-songschrijver en Nieuw-Zeelander Marlon Williams, wellicht bekend van zijn eigen soloalbums en ook als acteur van o.a. A Star Is Born met Lady Gaga. Plastic Bouquet is een prachtig album. Een combinatie van folk en country. Wat je hoort is oude muziek gemaakt door jonge mensen met oude zielen en met stemmen die prachtig samengaan. Die hartverscheurende verhalen vertellen en interessante observaties doen. Met nummers over verloren liefdes, verschoppelingen, zwervers, zonderlingen, verdriet, verval, vergankelijkheid en ouder worden. Over het dagelijkse leven dus met een snik en een traan gezongen. En zonder valse sentimenten. Je hoort het harde dagelijkse leven zoals het is, zonder een noot teveel. En alles behalve saai en vervelend. Met I Wonder Why, Plastic Bouqet, Arahura, Old-Fashioned Man, blijken er allemaal mooie verhalende teksten op dit album te staan. Een meer dan uitstekende prestatie. Uitgebracht door New West Records.

Cordovas – Destiny Hotel (2020)

Als je Hotel California uitgeschopt wordt kan je altijd nog verkassen naar Destiny Hotel. Misschien dat je daar alsnog ook nog creatief van wordt. En in dit geval is dat aardig gelukt. De stem van zanger Joe Firstman, die een paar soloalbums op zijn naam heeft staan en met Destiny Hotel dit derde album van Cordovas uitgebracht heeft, lijkt ook sprekend op die van Joe Walsh. Verder doet de muziek veel denken aan The Band en Grateful Dead (eigenlijk nog meer dan het ook al goede album Nightcap At Witts’ End van Garcia Peoples van dit jaar). Misschien niet in alle nummers. Maar je kunt wel horen waar ze hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Door het hele album heen hoor je instrumenten als piano, viool, mandoline en orgel, en dat geeft een genietbaar americana, countryrock en rootsrock geluid. De stemmen van de andere bandleden passen goed bij elkaar. Jammer alleen is dat Destiny Hotel zo kort duurt. Er hadden wat mij betreft nog wel een paar meer nummers op mogen staan. Zoals bijvoorbeeld I’ma Be Me, dat aan J.J. Cale doet denken. Dit is muziek waar ik vrolijk van wordt. Muziek van vroeger. Het hele album geeft me ook een beetje hetzelfde gevoel als toen ik voor het eerst Hollywood Town Hall van The Jayhawks hoorde. Ook zo’n voortreffelijk album. En de soms aardige overeenkomsten met de hierboven genoemde The Band dus. En dat is een groot compliment. Opgenomen in hun eigen Big Pink in de buurt van Nashville. Goede muziek blijft maar gemaakt worden. Je moet alleen geluk hebben dat je het toevallig te horen krijgt. Mooi is dat.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #25

  • (1635) Johnny Hallyday – La Terre Promise (Hey Lovely Lady, La Terre Promise)
  • (1636) Heroes Del Silencio – El Mar No Cesa (Mar Adentro, Flor Venenosa, Agosto, Fuente Esperanza)
  • (1637) La Oreja De Van Gogh – El Viaje De Copperpot (Cuidate, Paris, La Playa, Pop, Soledad, Mariposa, La Chica Del Gorro Azul, Tu Pelo, Los Amantes Del Circulo Polar)
  • (1638) Korpiklaani – Ukon Wacka (Ukon Wacka, Tequila)
  • (1639) Die Antwoord – Tension (Fok Julle Maaiers, I Fink U Freeky, Baby’s On Fire, Fatty Boom Boom)

De uitklaphoes van de LP #30

Transformer van Lou Reed

Vicious, you hit me with a flower, you do it every hour. Oh it’s such a perfect day, i’m glad i spend it with you. Holly came from Miami, FLA, hitchhiked her way across the USA. Satellite’s gone up to the skies, things like that drive me out of my mind. Just a New York conversation, gossip all the time. Goodnight ladies, ladies goodnight. Die teksten van Reed op Transformer wil ik altijd lezen. Om ze op de een of andere manier te begrijpen. Ook al zijn ze op die LP die ik heb niet afgedrukt. Niet noodzakelijk natuurlijk om dit album niet interessant te vinden. Zoals alles van Reed. The Velvet Underground is dan wel aan me voorbij gegaan (daarvan heb ik niets op LP en op CD heb ik alleen de vijfdelige verzamelbox Peel Slowly and See uit ’95 en The Velvet Underground & Nico). Van Lou Reed als soloartiest heb ik in mijn verzameling wel het een en ander. Zowel op LP als op CD. Berlin staat dan wel in mijn 1760 lijst. Maar Transformer komt er wel bij in de buurt. Deze LP komt uit in 1972, en was zijn tweede album in dat zelfde jaar. Nadat hij een paar maanden eerder Lou Reed had uitgebracht. Ook Ziggy Stardust van Bowie komt uit dat jaar. Want als je het over dit album hebt moet je het ook over Bowie hebben, en ook over Mick Ronson. Transformer is namelijk mede geproduceerd door Bowie en Mick Ronson. Ronson speelt op zowel Ziggy Stardust als op dit album gitaar, en Bowie doet achtergrondzang, keyboards en akoestisch gitaar op Wagon Wheel en Walk On The Wild Side. Verder zijn Herbie Flowers (AT1760 – Camel), John Halsey, Trevor Bolder (AT1760 – Bowie), Ronnie Ross (AT1760 – Julian Cope, Matt Bianco) en Klaus Voorman (AT1760 – John Lennon, George Harrison) op Transformer te horen. Uitgebracht door RCA/Islands Records. Opgenomen in Trident studios in Londen (ALBUM TOP 1760 – David Bowie, U.K., Brand X, Bill Brufford, Cerrone). De foto op de voorkant is gemaakt door Mick Rock die ook o.a, verantwoordelijk is voor iconische albumhoezen als Queen II, Sheer Heart Attack, Coney Island Baby en End of the Century). Meest bekende nummers van Reed zijn wel op dit album te vinden: Walk On The Wild Side, Perfect Day, Satellite of Love en Vicious. Maar toch vind ik Berlin als geheel een beter album.

Hawkwind Light Orchestra – Carnivorous (2020)

Carnivorous (een anagram voor coronavirus) van Hawkwind Light Orchestra is eigenlijk gewoon een nieuw album van Hawkwind. En ja dus, deze band bestaat nog steeds, maar dan onder de huidige naam en nog steeds bestaande uit het Hawkwind trio Magnus Martin, Richard Chatwick en Dave Brock. Het is een conceptalbum over de huidige pandamie. En oorspronkelijk bedoeld als een soloalbum van Dave Brock (dat dan weer wel), die dan ook de meeste mummers voor zijn rekening heeft genomen. Misschien alleen om de titel van het album zou je deze uitgave al als album van het jaar moeten uitroepen. En met nummers als Human Behaviour, Lockdown (Keep Calm) en The Virus, maakt dit argument hiervoor alleen maar sterker. Maar zo simpel is het natuurlijk niet. Is spacerock weer terug? Moeilijk om te zeggen. Maar als je dit album vergelijkt met Hawkwinds Doremi Fasol Latido en andere spacerock albums van Steve Hillage, Muse, Black Mountain en Spiritualized in mijn 1760 lijst, is het gewoon een heel goed album. En sterker nog wellicht, de muziek klinkt als een groots avontuur: het is rijk, afwisselend en creatief. Dyna-Mite, Whose Call Is It Anyway?, Attraction, Forgotten Memories, Square Peg Into A Round Hole en Higher Ground, zijn allemaal nummers die je bij je strot pakken. Als je dit album al zou moeten omschrijven, dan is het een spacerock concept album dat eeuwig zal terugblikken op de covid-19 ramp van vorig jaar, en waar we nu nog steeds inzitten. Een belangrijk album dus. De vergelijking met The Wall van Pink Floyd (ook door de lengte van het album: vijftien nummers, eenenzeventig minuten) komt wat mij betreft ook om de hoek kijken. We zitten niet langer opgesloten tussen de persoonlijke muren van Roger Waters, maar we zitten nu echt letterlijk met z’n allen opgesloten door Carnovorous. Muzikaal is dit echter geen ramp. Want met deze muziek kom je de tijd wel door.

Garcia Peoples – Nightcap At Wits’ End (2020)

Uitgebracht op het Beyond Beyond Is Beyond label. Garcia Peoples bracht in 2020 hun derde album uit. Als opvolger van Cosmic Cash en Natural Facts, uit 2018 en 2019. Psychedelische prog rock uit New Jersey, opgericht door Danny Arakaki, zang, gitaar en mellotron, en Tom Malach, ook zang en gitaar. Soms doet het je aan Pink Floyd uit de jaren zestig denken en soms ook wat korter terug aan My Morning Jacket. De leden van Garcia Peoples die blijkbaar zelf fans van Greatful Dead zijn, laten op dit album mooie nummers horen, zoals One Of A Time, Crown Of Thought, A Reckoning (Genesis) en Shadow. Goede muziek en zo te horen (op al die You Tube filmpjes) een uitstekende jam band. Van Grateful Dead doet het een beetje aan het hele album Terrapin Station denken. Misschien hebben ze wel wat teveel geleend van bovenstaande voorbeelden, maar dat mag wat mij betreft de pret niet echt drukken. Ik persoonlijk ben wel gecharmeerd van dit album, dat wat mij betreft nog net een eigen geluid laat horen. Hopelijk is er een mooie toekomst voor deze band weggelegd. Ze verdienen het in ieder geval wel. Ook al is dit alweer hun derde album. Smaakt dus naar meer.

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind om te vermelden.

1900

  • 2 maart: Kurt Weill
  • 13 juli: George Lewis (ALBUM TOP 1760)
  • 25 november Arthur Schwartz (ALBUM TOP 1760)

Charles Chalmers

Charles Romain Chalmers is een saxofonist, achtergrondzanger, songschrijver en producer. Maar Chalmers is voornamelijk bekend als een veelgevraagd sessiemuzikant. En dat al op een zeer jonge leeftijd. Op zijn negentiende tourde hij met Jerry Lee Lewis en werkte in die tijd ook met Charlie Rich. Kwam toen op een gegeven moment in contact met Bill Black, de voormalige bassist van Elvis Presley. En niet veel later met Willie Mitchell. Chalmers is met zijn saxofoon op het Willie Mitchell album Soul Serenade uit 1968 te horen, en ook op latere albums van Mitchell als arrangeur en achtergrondzanger. Samen met Sandra en Donna Rhodes is Chalmers te horen op het Al Green nummer Let’s Stay Together op het album I Can’t Stop, geproduceerd door Mitchell. Als Rhodes, Chalmers & Rhodes hebben deze drie op veel albums achtergrondzang gedaan. In 1967 kwam zijn eigen instrumentale album Sax & The Single Girl uit voor Chess Records, met vertolkingen van o.a. Satisfaction en A Whiter Shade Of Pale. In Muscle Shoals, Alabama, kwam hij in contact met Jerry Wexler en Tom Dowd. Daar speelde hij saxofoon voor Wilson Pickett. Ook kwam hij in contact met Rick Hall, een producer van Fame Recordings. Chalmers heeft verschillende jaren met Paul Anka in Ceasar’s Palace in Las Vegas opgetreden. Heeft in die periode in een studio in Vegas achtergrondzang ingezongen voor Frank Sinatra. Heeft in Criteria Studios in Miami werk gedaan voor o.a. Andy Gibb, The Bee Gees, John Mellencamp en K.C. and the Sunshine Band. Heeft ook gespeeld met Booker T. and the MG’s, Ann Peebles, Tony Joe White en Liza Minnelli. In 1989 bouwde Chalmers een studio in Branson. Chalmers heeft ook een aantal bekende nummers geschreven, zoals The Clown voor Conway Twitty, One Woman voor Isaac Hayes en It Hurts Me So Much voor Etta James. Als saxofonist is Chalmers ook te horen op Son Of A Preacher Man van Dusty Springfield. Maar misschien is het meest aansprekende voorbeeld van zijn werk dat hij ooit de Album of the Century Award heeft gewonnen met I Never Loved A Man The Way I Love You van Aretha Franklin, voor zijn saxofoon partijen. Charles Chambers is nog steeds eigenaar van Branson Recording & Music Productions, een studio in Branson, Missouri.

Charles Chalmers is op vier albums in mijn 1760 lijst te horen als tenor saxofonist of als achtergrondzanger.

  • (18) Aretha Franklin – I Never Loved A Man The Way I Love You (saxofoon)
  • (164) Wilson Pickett – The Exciting Wilson Pickett (saxofoon)
  • (215) Boz Scaggs – Boz Scaggs (saxofoon)
  • (1112) Al Green – I’m Still In Love With You (arrangeur, achtergrondzang)

De Keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(958) The Verve – Urban Hymns

Ik heb twee albums van The Verve. Urban Hymns, uit 1997, en A Northern Soul, uit 1995. Urban Hymns staat in mijn 1760 om Bittersweet Symphony. En nergens anders om. En er staan nog een paar nummers op die ik tenminste ook nog wel aardig vind, zoals Sonnet, The Drugs Don’t Work, Lucky Man en One Day (behalve One Day zijn die allemaal op single uitgebracht). Maar dat is het dan ook. A Northern Soul , vernoemd naar de Northers Soul beweging uit de jaren zeventig, vind ik eigenlijk helemaal niets. De meeste nummers lijken nogal op elkaar. Ze duren te lang. Zijn saai. Een paar uitzonderingen zijn On Your Own, So It Goes en Drive You Home. Maar Brainstorm Interlude vind ik gewoon irritant. Ik heb sowieso niet zo heel veel met The Verve. Andere britpop bands zoals Pulp, Blur, The La’s, Suede en zelfs Oasis vind ik dat die betere albums hebben gemaakt. Maar Bittersweet Symphony vind ik dan weer wel goed. Alleen om dat nummer staat Urban Hymns op plek 958 in mijn 1760 lijst.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #24

  • (1640) Nightwish – Ocean Born (Sacrament Of Wilderness, Walking In The Air)
  • (1641) Anita Baker – Rapture (Sweet Love, Caught Up In The Rapture, Same Ole Love (365 Days A Year), No One In The World)
  • (1642) Carter The Unstoppable Sex Machine – 30 Something (Anytime Anyplace Anywhere, Bloodsport For All)
  • (1643) Primal Scream – Screamadelica (Loaded, Come Together, Higher Than The Sun, Don’t Fight It Feel It, Movin’ On Up, Damaged)
  • (1644) Against Me! – Transgender Dysphoria Blues (True Trans, Unconditional Love, Osama Bin Laden As The Crucified Christ)

De uitklaphoes van de LP #29

Wish You Were Here van Pink Floyd

Als ik ooit de tekst ” So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain. Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil? Do you think you can tell? had kunnen schrijven. Dan was ik klaar met mijn leven geweest. Als ik er dan ook nog op die manier gitaar had bij kunnen spelen. Dan had ik nooit meer iets anders opgenomen. Maar ja, gelukkig heeft Pink Floyd dat niet gedaan, laten we maar zeggen. Toen ik dit nummer voor het eerst op een fatsoenlijke stereo installatie hoorde, ging er een nieuwe wereld voor me open. Het was een wonder. Een voorbeeld van stereo opname techniek. Zo moest een LP klinken. En niet anders. Pink Floyd was vooral vroeger voor mij groter dan welke symfonische rockband dan ook (zoals progressieve rock vroeger werd genoemd). Groter dan bijvoorbeeld Yes, Genesis, Camel, Jethro Tull, King Crimson of Supertramp. En Wish You Were Here vind ik nog niet eens het beste album van Floyd. Dat is The Dark Side Of The Moon. Daarna komt voor mij The Wall. En daarna denk ik de eerste twee albums The Piper At The Gates Of Dawn en A Saucerful Of Secrets. Wish You Were Here staat ergens in het midden, vind ik zelf. Het openingsnummer Shine On You Crazy Diamonds met die hele lange intro van gitaar en toetsen vind ik ronduit magisch, en als David Gilmour dan eindelijk begint te zingen “Remember when you were young, you shone like the sun” gebeurt er iets met je. Maar misschien moet je daar een Pink Floyd liefhebber voor zijn. Ik weet het niet. Shine On You Crazy Diamond. Ja, Syd Barrett. Wish You Were Here kwam uit in 1975. Als ik deze LP het beste album van Pink Floyd had gevonden, had ik het denk ik in een 1975 lijst boven A Night At The Opera van Queen gezet, maar onder Bob Dylan and the Dead, dat dan weer wel. Welcome my son, welcome to the machine. Where have you been. It’s alright we know where you’ve been.” Ik kan al die teksten van deze LP inmiddels wel dromen. Hoewel ze natuurlijk niet te begrijpen zijn. Wat moet je er achter zoeken? Waar gaan ze over? Neem nog een sigaar. Ik wilde dat je hier was. Blijf schijnen jij gekke diamand. Welkom bij de machine. Wie schrijft zoiets? “Pile on many more layers and i’ll be joining you there” of “And we’ll bask in the shadow of yesterday’s triumph, and sail on the steel breeze.” Dan moet je denk ik wel geniaal zijn. Natuurlijk moet je deze LP met je koptelefoon beluisteren. Wish You Were Here is een meesterwerk. Om het kort samen te vatten. Het is stereo ervaring met intrigerende teksten van Waters en geweldig gitaarwerk van Gilmour, en zeer doelmatig toetsenwerk van Richard Wright. En dan heb ik het nog niet eens over Nick Mason gehad. Laat staan over die albumhoes gemaakt door Hipgnosis. Of zelfs maar over Roy Harper, die op Have A Sigar de leadvocals doet.

Hen Ogledd – Free Humans (2020)

Free Humans is alweer het derde album van Hen Ogledd. Bestaande uit Richard Dawson, Rhodri Davies, Dawn Bothwell en Sally Pilkington. Het tweede album, na Mogic uit 2018, in deze bezetting. Op het eerste album, Bronze, uit 2018, was Pilkington nog niet te horen. Maar waren alle drie wel te bewonderen op Peasant, het album van Dawson uit 2017, in mijn 1760 lijst. Free Humans is een afwisselend album waar een paar echte pareltjes op staan, zoals Farewell, Crimson Star, Flickering Lights, Bwganod en Skinny Dippers. De muziek is soms mysterieus, melodieus, avontuurlijk en experimenteel, soms gezongen door Davies, soms door Dawson en soms door Pilkington. Je hoort eigenlijk van alles door elkaar: pop, rock, experimental, disco en folk. Het is zowel moderne muziek als dat het terug gaat naar de jaren zeventig en tachtig. Eigenlijk is het een album vol met tegenstellingen, waar genoeg evenwicht in zit om geinteresseerd naar te blijven luisteren. Zeer geslaagd dus. Soms hoor je Fairport Convention, soms Pet Shop Boys en soms Robert Wyatt (door de fascinerende falsetto stem van Dawson). Uitgebracht in september 2020 door Domino/Weird World.

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind om te vermelden.

1899

  • 29 april: Duke Ellington (ALBUM TOP 1760)
  • 10 mei: Fred Astair

The Record Plant, New York

The Record Plant heeft een rijke geschiedenis. Het had in feite drie studio’s op drie locaties. In New York, Los Angeles en Sauselito. De studio in Sauselito sloot in 2008. Alleen de studio in Los Angeles is nog steeds actief. Imagine van John Lennon, Born To Run van Springsteen, Remours van Fleetwood Mac, Fear Of Music van Talking Heads, Rust Never Sleeps van Neil Young, of bijvoorbeeld Lodger van David Bowie, zijn allemaal in een van deze drie locaties of alleen gemixed of in het geheel opgenomen. Geopend op 13 maart 1968 op 321 West 44th Street, in New York City, door Gary Kellgren, een geluidstechnicus, en Chris Stone, zijn zakelijk partner. De locatie in New York City was een van de eerste studios die de artiest een thuisgevoel kon geven waar men zich volkomen op het gemak kon voelen, en een soort van huiskamer creerde. Andere studio’s in die tijd waren toen nog nogal klinisch met alleen maar witte muren, fluoriserende lichten en hard houten vloeren. The Record Plant had een 12-track studio. In feite begon in New York alles met producer Tom Wilson (ALBUM TOP 1760 – The Velvet Underground, The Mothers Of Invention, The Blues Project, Sun Ra) die manager Chas Chandler wist te overtuigen om Jimi Hendrix naar The Record Plant te halen. Dit zouden opnames worden voor Electric Ladyland. Niet veel later nam Soft Machine het album The Soft Machine daar op. Om geld binnen te halen verkochten Kellgren en Stone de studio een jaar later alweer aan TeleVision Commmunications om een andere locatie in Los Angeles te kunnen beginnen, en weer later in Sauselito. In 1972 kocht Warner Communications de studio weer van TVC. Vervolgens werden al snel daarna opnames gemixed van Woodstock. In 1970, was een van de opnameruimtes geschikt gemaakt voor quadraphonic (Q Sound). En in ’71 werd een mobiele unit gebruikt om opnames te maken voor Concert for Bangladesh in Madison Square Garden. In 1978 werd deze mobiele unit o.a. gebruikt voor het eerste live concert van MTV, het No Nukes festival, voor Let’s Spend the Night Together van The Stones en Queen Rock Montreal. John Lennon was in The Record Plant in New York bezig met opnames van Walking on Thin Ice op de dag dat hij op straat werd neergeschoten. In 1987 werd The Record Plant in New York verkocht aan George Martin. Niet snel daarna sloot de Plant in The Big Apple zijn deuren voorgoed. In Los Angeles is onderandere Trans Europe Express van Kraftwerk gedeeltelijk opgenomen, The Works van Queen, en in Sausalito (dat al snel een van de beste vier studio’s in de San Francisco Bay Area zou worden) Songs In The Key Of Life van Stevie Wonder, Beautiful Vision van Van Morrison, Rumours van Fleetwood Mac en Thoroughfare Gap van Stephen Stills.

De onderstaande albums zijn enkel en alleen in het geheel in New York City opgenomen:

  • (59) Soft Machine – The Soft Machine
  • (653) Don McLean – American Pie
  • (660) Aerosmith – Toys In The Attic
  • (723) Cyndi Lauper – She’s So Unusual
  • (833) New York Dolls – New York Dolls

De Keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(842) Rollins Band – Weight

Ik heb twee albums van Rollins Band die voor mijn gevoel niet veel van elkaar verschillen. Heb daarom maar voor Weight gekozen. Daar staan iets betere nummers op zoals Disconnect, Fool, Icon Liar en Civilized. Weight heb ik een keer gekocht nadat ik ze een keer op televisie op Pinkpop heb gezien. En daar speelden ze toen nummers van dit album. Dus daar heb ik dan iets mee. Ik vond die Henry Rollins toen wel een cool dude. Heb ik ook met Dave Grohl van Foo Fighters. Maar goed, ik dwaal af. Weight is een lekker agressief album, misschien nog wel meer dan het Damaged album van Black Flag, waar Rollins in zat voordat hij met Rollins Band begon, en die ik op plek 1385 in mijn 1760 lijst heb staan. En Weight is ook veel beter geproduceerd. Come In And Burn, heb ik nog wel een keer gekocht, maar kon me niet echt meer boeien. Maar vind ik wel beter dan dat Black Flag album. Maar ik heb nooit echt de moeite gedaan om daar op video’s naar te gaan kijken. En meer is het eigenlijk niet. Je koopt iets, daarna nog een keer, en dat is het dan ook. Maar Weight vind ik dan weer wel heel goed. Dat zeer beslist.

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #23

  • (1645) Kool & The Gang – Celebrate! (Celebration, Take It To The Top, Jones vs. Jones)
  • (1646) The Jackson 5 – Third Album (I’ll Be There, Mama’s Pearl)
  • (1647) Cerrone – Cerrone 3: Supernature (Supernature, Give Me Love)
  • (1648) The Jacksons – Triumph (Lovely One, This Place Hotel, Can You Feel It, Walk Right Now)
  • (1649) The Delfonics – The Delfonics (Funny Feeling, Didn’t I (Blow Your Mind This Time), Over And Over, Trying To Make A Fool Of Me)

De uitklaphoes van de LP #28

“Heroes” van David Bowie

Wat ik zelf altijd als mijn favoriete nummers van deze LP uit 1977 heb beschouwd, zijn Beauty And the Beast, V-2 Schneider (opgedragen aan Florian Schneider van Kraftwerk), Sons of the Silent Age, Sense Of Doubt, Moss Garden, Neukoln, The Secret Life Of Arabia en Blackout (zo’n beetje eigenlijk de hele LP). En misschien niet eens zozeer “Heroes”. Hoewel dat misschien wel een van zijn meest bekende nummers is. Maar “Heroes” is natuurlijk wel een heel emotioneel nummer. Het is gewoon te goed, om het zo maar uit te drukken. De tekst is onmiskenbaar universeel. Het bevechten van onrecht en windmolens. Dat gaat over idealen en gebroken dromen, over verwijten, verwachtingen en verlies. “Ik zal koning zijn, en jij koningin. Ja, we kunnen ze verslaan. Al heeft het geen zin en is het maar voor een dag. Ja, we kunnen helden zijn.” Ik krijg altijd rillingen als ik intensief naar dit nummer luister. Bowie speelt op een aantal nummers ook verdienstelijk saxofoon, vooral op Neukoln is hij op dreef. Van de drie Berlijn albums is deze niet eens zijn beste. Low en Lodger zijn misschien wel beter, als je het mij vraagt. Bij de muziek op deze LP zul je je nooit thuis voelen, maar toch ga je er steeds weer naar terug. Omdat het veilig is. Er is geen andere plek op de wereld. De muziek is internationaal. Elke plek is eigenlijk beter, maar de muziek van “Heroes” geeft je de ruimte om weer adem te halen. Geproduceerd door Bowie en Tony Visconti. En natuurlijk met Carlos Alomar (te horen op elf Bowie albums), Dennis Davis (op tien albums), George Murray (op acht Bowie albums), Brian Eno en Robert Fripp. Opgenomen bij Hansa in Berlijn. En uitgebracht door RCA.

Afel Bocoum – Afel (2020)

Als ik de laatste jaren iets geleerd heb, dan is het wel om van Afrikaanse muziek te houden. Afrikaanse muziek uit Mali, Nigeria, Zuid-Afrika, Congo en Senegal. Het is muziek dat net zo’n rijke geschiedenis heeft als bijvoorbeeld rock, pop, blues, jazz, soul en country uit voornamelijk de Verenigde Staten. Afel Bocoum maakt op Afel prachtige muziek. Het swingt echt de pan uit. Ik kan hier uren naar luisteren zonder dat het gaat vervelen. En hoewel alles gezongen is in het Frans, Sonrai, Tamasheq en het Fulfulde, en ik er dus niets van versta, vind ik deze muziek net zo wezenlijk als de beste blues uit de jaren vijftig en zestig. En muziek van The Niger Delta is net zo verschillend als dat je verschillende soorten blues hebt. Je kunt de Mississippi rivier rustig vergelijken met The Niger, een van de grootste rivieren van Afrika. En delta blues dus met deze mali blues. Het bedwelmt je en het is betoverend. Ik kan niet anders zeggen. Er doen nogal wat bekende mensen mee aan dit album. Tony Allen, Vin Gordon van The Skatalites, Joan Wasser (As A Police Woman), Mamadou Kelly (net als Bocoum zelf met een Ali Farka Toure verleden) en Garba Toure (Songhoy Blues). Geproduceerd door Damon Albarn, Nick Gold (ALBUM TOP 1760 – Ruben Gonzales, Fatoumata Diawara) en Paul Chandler. Uitgebracht door het World Circuit label (ALBUM TOP 1760 – o.a. Oumou Sangare, Mbongwana Star, Buena Vista Social Club).

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind om te vermelden.

1898

  • 26 september: George Gershwin
  • 18 oktober: Lotte Lenya (ALBUM TOP 1760)
  • 24 december: Baby Dodds (ALBUM TOP 1760)

Andy Wallace

Andy Wallace, geboren in New York, is een producer en engineer. Verhuisde in 1974 naar Los Angeles waar hij zijn eigen studio opende. Dit was geen succes en verhuisde toen weer terug naar New York. Heeft toen wat re-mixes gemaakt voor nummers van Springsteen en Prince, en in de jaren tachtig albums geproduceerd van bijvoorbeeld Slayer en Sepultura. Zijn meest bekende album is waarschijnlijk Grace van Jeff Buckley en het nummer Walk This Way van Run-DMC en Aerosmith. In 1999 heeft hij een Grammy gewonnen voor Best Engineered Album voor The Globe Sessions van Sheryl Crow. Hij is betrokken geweest bij veel albums of als producer, of als mixer of als engineer. Er zijn op z’n minst tachtig miljoen albums verkocht waaraan hij heeft gewerkt. Bekende albums die hij samen met anderen heeft geproduceerd zijn bijvoorbeeld Electric van The Cult, Test For Echo van Rush, There is Nothing Left To Lose van Foo Fighters, Just Enough Education To Perform van Stereophonics, en albums van onderandere Patti Smith, Paul McCartney, Kaiser Chiefs, Guns N’ Roses en Dream Theater. Een aantal albums staan in mijn 1760 lijst waar hij ook mede betrokken bij is geweest. Bij die van Nirvana, Kashmir, Stereophonics, Rage Against The Machine, Slayer, Coheed and Cambria, en nog een aantal meer. Maar daar was hij niet eindverantwoordelijk voor. Dat was of met iemand anders, of alleen als engineer, of als mixer. En soms maar een enkel nummer, en vaak ook als co producer samen met bandleden van de desbetreffende bands.

Albums in mijn 1760 lijst waar hij in z’n eentje als producer verantwoordelijk voor was:

  • (144) Jeff Buckley – Grace
  • (493) Blind Melon – Soup
  • (1005) Skunk Anansi – Post Orgasmic Chill