Prins, De Munnik & Den Tex – De Vertalingen (2022)

De LastMeisje KaneelMooiste DagOuweSpeling Van Het LotHet Wonder Van ZaterdagnachtVerstrikt In Blauw? Enige herkenning? De Pest ErinDagje Uit Naar De Randstad. Inderdaad dit zijn mooie vertalingen van klassiekers die men kent van Neil YoungJoni MitchellBob DylanThe BandTom Waits en Lou Reed. Nadat Kees Prins, Paul de Munnik en JP den Tex al eerder in 2007 samen hadden gewerkt tijdens een theatertournee, waarvan ook de CD is verschenen Op Weg Naar Huis, en ze al eerder meerdere vertaalde bekende werken van bijvoorbeeld ook Tom Waits en America hadden uitgevoerd, komen ze nu met elf herkenbare mooi vertaalde covers van o.a. The WeightCinnamon Girl(Looking For) The Heart Of Saturday Night, Old ManTangled Up In BlueWalk On The Wild Side en The Shape I’m In. Wie ze kent kan ze natuurlijk letterlijk dromen. En nu dus ook in het Nederlands. Dus dit is een buitengewoon interessant album. Zeer geslaagd en met respect en liefde gemaakt. En vooral leuk. Deel 2 mag er wat mij betreft zeker komen. Geproduceerd door Frans Hagenaars in een kroeg op Vlieland in oktober 2021.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1513) Chris Stills – 100 Year Thing (1998)

Het valt moeilijk te ontkennen dat 100 Year Thing hier en daar erg op de muziek lijkt die zijn vader Stephen Stills vroeger maakte. Maar dat is geen Bad Thing, want persoonlijk vind ik dat juist wel mooi. Er zijn meer zonen die in het verleden in de voetsporen van hun vaders getreden zijn. Denk bijvoorbeeld aan Sean Lennon, Jacob Dylan, Ziggy Marley, James Raymond, Seun KutiJeff Buckley of Jason Bonham. En er zijn nog veel meer voorbeelden te bedenken. Er zijn talloze familieverbanden in rock muziek. Chris Stills zal waarschijnlijk niet het makkelijkste pad hebben moeten bewandelen. Net als zijn zus Jen trouwens. Opgegroeid in Frankrijk bij zijn moeder, doet je deze muziek onmiddelijk toch denken alsof hij in Laurel Canyon of Topanga Canyon is opgegroeid, hoewel de muziek niet echt folk rock is maar meer pop rock. Toen 100 Year Thing in ’98 verscheen had hij al een tijdje in New York gewoond, was hij roadie geweest bij CS&N, dus de invloed van zijn vader zal er daarom ook best zijn geweest uiteraard. Zijn stem is net zo mooi als die van zijn vader. CountrysideRattlesnakesIf I Were A Mountain zijn mooie voorbeelden daarvan. In een paar nummers zoals in het openingsnummer 100 Year Thing en in afsluitende Doors To The World doet hij aan Jeff Buckley denken. Met Jim Keltner (AT 1760 – o.a. Randy NewmanBill Withers, RamonesRy CooderTraveling Wilburys) op drums en percussie. Geproduceerd door Ethan Johns (AT 1760 – Laura Marling), zoon van Glyn Johns (AT 1760 – CS&N) in Oceanway Studios (AT 1760 – Red Hot Chili PeppersJohn Hiatt, BeckBlake Mills) in Los Angeles. Uitgebracht door Atlantic Records (AT 1760 – o.a. Champion Jack DupreeAretha FranklinLed Zeppelin, ManassasSolomon Burke en Big Joe Turner).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

(1514) Fuel – Sunburn (1998)

Afkomstig uit Harrisburg, Pennsylvania, was dit het debuutalbum van Fuel. Een band met veel positiewisselingen in de loop van de tijd. Bandlid met de meeste dienstjaren was zanger en gitarist Brett Scallions die in 2020 voor de tweede keer de pijp aan maarten had gegeven. Maar ook bij andere bandleden was het een komen en gaan. Meest interessante nummers zijn ShimmerJesus Of A GunSong For YouIt’s Come To This en de twee bonus tracks King For A Day (het enige nummer met een akoestische gitaar) en Walk The Sky. Ook de teksten zijn fijn om te lezen (the sky was dark this morning, not a bird in the trees, and silence hung suspicious and anxious, like a blanket covered scream). Jaren negentig post grunge dat veel op de radio was te horen. Het heeft de band toen veel naamsbekendheid opgebracht en commercieel was dit album ook een groot succes. Afwisselende gitaarmuziek met snelle en langzame nummers met veel agressie en ook harmonie, waar je geboeid naar luisterd. En als zanger doet Scallions ook doet niet onder voor Eddy Vedder, om maar iemand te noemen. Zelfs in 2022 blijft dit album overeind staan. Zeer overtuigend. Opgenomen in Longview Farms in North Brookfield, Massachusetts (AT 1760 – The J. Geils Band) en geproduceerd door Steve Haigler (o.a. verantwoordelijk voor het mixen van Doolittle van The Pixies). Uitgebracht door Epic (AT 1760 – o.a. Jeff BeckTedNugent, Pearl JamLink Wray en Manic Street Preachers).

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

 De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(790) Depeche Mode – Violator

Ik heb vier studioalbums van Depeche Mode, een klein aantal eigenlijk maar van een band die maar liefst veertien studioalbums van 1981 tot en met 2017 heeft uitgebracht. Ook wat livealbums, videoalbums en compilatiealbums betreft is er van de band heel wat verschenen, maar 101 is het enige livealbum dat ik heb. Van de studioalbums bezit ik alleen Violator, Songs Of Faith And Devotion, Ultra en Exciter. Violator is absoluut het beste album van deze vier en bevat de nummers World In My Eyes, Personal Jesus en Enjoy The Silence. Deze drie nummers vind ik echt geweldig, mede waarschijnlijk ook door die video’s van Anton Corbijn. Deze nummers behoor je heel hard af te spelen, vooral Halo en Waiting For The Night. Depeche Mode heeft op dit album een unieke sound. Het is een soort van kale muziek waar veel lagen omheen zijn gebouwd (minder is meer). Die andere drie albums zijn helaas wat minder catchy en zijn allemaal experimenteler (meer is minder). Ultra en Songs Of Faith And Devotion vind ik de minste van de vier. Alleen Sister Of Night op Ultra kan me bekoren. Exciter is wel weer een aardig album, wat rustiger en dromeriger. The Sweetest ConditionThe Dead Of Night, I Feel LovedEasy TigerFreelove en Goodnight Lovers, kunnen wat mij betreft mijn smaak wel redelijk verdragen. Tenslotte is 101 een prima en opwindend livealbum. Een van de betere die ik ken eigenlijk wel. Daarop staan onderandere de klassiekers Black CelebrationShake The DiseasePeople Are PeopleMaster And Servant en Just Can’t Get Enough. Van deze registratie, opgenomen in The Rose Bowl in Pasadena in Californie, is ook een documentaire gemaakt door D.A. Pennebaker (o.a. bekend van Don’t Look Back van Dylan). Depeche Mode was voor mij vroeger in de jaren tachtig/negentig net zo groot als U2 en Simple Minds. Ook al heb ik in de jaren tachtig nooit iets van ze gekocht. Behalve dan dat livealbum, maar daar stonden al die hits namelijk al op. Die heb ik toen gekocht in 1989.

Posted in CD Verzameling | Leave a comment

Single Top 75 (Update #21)

Nieuw

  • (4) (1522) Telephone Thing – The Fall
  • (18) (1524) Isi – Neu!
  • (72) (1523) The Bones Of You – Elbow

Telephone Thing / Isi / The Bones Of You

EEN WILLEKEURIGE SINGLE TOP 75 AANDACHTVERDIENER

….of eentje die er oorspronkelijk in heeft gestaan en er uit is verdwenen

Posted in Single Top 75 | Leave a comment

 De uitklaphoes van de LP #54

Mirage van Camel

Deze LP verscheen in 1974 en blijkt nog steeds het magnum opus te zijn van deze progressieve rockband uit Guildford, Engeland. Sterker nog: het is een van de beste progrock LP’s die er ooit gemaakt is in de geschiedenis van het genre. Misschien dan wel niet de beste, maar het komt dichtbij albums als 2112, Wish You Were Here, Close To The Edge, Thick As A Brick en Moving Waves, om er maar een paar te noemen. Je kunt goed horen hoe goed Andrew Latimer als gitarist toen was. Een man met een uniek eigen geluid. En voor mij altijd te vergelijken geweest met het spel van Brain May, en niet zo zeer met Steve HackettDavid Gilmour, Martin Barre of Steve Howe. Ik ben altijd een fan geweest van de band. Freefall, Supertwister, EarthriseLady Fantasy (a Encounter, b Smiles For You, c Lady Fantasy) en The White Rider (a Nimrodel, b The Procession c The White Rider), dat over niemand anders gaat dan over Gandalf van Lord Of The Rings (the wizard of them all, came back from his fall, this time wearing white). zijn allemaal hoogtepunten, het is haast muzikale poezie van een tovenaar op een gitaar, en zeker ook op dwarsfluit. Voor mij is Camel altijd een soort van muzikale ontdekkingsreis geweest. Zo rijk aan emoties, ideeen, tempowisselingen en speltechniek. Peter Bardens, Andrew Latimer, Doug Ferguson en Andy Ward, hadden Camel met deze LP definitief naar hetzelfde niveau van andere progrockbands weten te brengen. Het is een klassiek album. Uitgebracht door Deram Records, dat toendertijd eigendom was van Decca. Geproduceerd door David Hitchcock (AT 1760 – Caravan), en ook bekend als producer van Foxtrot van Genesis en een ander album van Camel genaamd The Snow Goose. Misschien had ik dit album van Camel in mijn 1760 lijst moeten zetten. Maar heb uiteindelijk ooit gekozen voor Nude. Waarom? Ja waarom! Goeie vraag.

Posted in LP Verzameling | Leave a comment

(1515) Kim Taylor – I Feel Like A Fading Light (2006)

Kim Taylor is een Amerikaanse singer songschrijver die voornamelijk folk en americana muziek maakt. Heeft tot 2019 negen studioalbums uitgebracht, waaronder een soundtrack voor een film. Ook timmert ze aan de weg als actrice. I Feel Like A Fading Light was haar vierde album uit 2006. Taylor’s fragiele stem klinkt een beetje als die van Norah Jones en Edie Brickell. Maar de muziek op dit album is wat ongrijpbaarder en spannender dan de muziek op de albums van deze twee zangeressen in mijn 1760 lijst. De meeste nummers geven je allemaal een verloren gevoel. Ze zijn wat ongemakkelijk. Het is breekbare muziek. Smaakvol, sfeervol en zoet. Maar hoewel er geen slechte nummers op staan, helaas geen album dat je echt bij zal blijven. Onzichtbaar is misschien een betere omschrijving. Wel leuk genoeg om naar te luisteren. Plek 1515 in mijn album lijst is precies goed voor deze release.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Top 10 Bands en Artiesten die voor het eerst hebben opgetreden in 100 Club, Londen

De 100 Club is een muzieklocatie op 100 Oxford Street, Londen, Engeland, waar het sinds 24 oktober 1942 livemuziek organiseert. Het heette oorspronkelijk de Feldman Swing Club, maar veranderde zijn naam toen de vader van de huidige eigenaar het in 1964 overnam. In 1942 was de locatie nog een restaurant dat Macks heette, dat vanaf vierentwintig oktober elke zondagavond door Robert Feldman werd verhuurd voor 4 pond per nacht om er een jazzclub met swingmuziek te organiseren. De eerste line-up van de Feldman Swing Club die in Melody Maker werd geadverteerd, bestond uit Frank Weir, Kenny Baker en Jimmy Skidmore, met gastartiesten het Feldman Trio, samengesteld uit de kinderen van Feldman, waaronder de toen achtjarige jazzdrummer Victor Feldman. Na de Britse jazz- en beatscene werd de club geassocieerd met punk rock. In september 1976 was de 100 Club gastheer van het eerste internationale punkfestival, een evenement dat hielp om de toen nieuwe punkrockbeweging van de underground naar de mainstream te duwen. Bands die op dit evenement speelden waren onder andere The Sex PistolsSiouxsie and the BansheesThe ClashBuzzcocksThe JamThe Stranglers en The Damned. Verschillende live albums werden opgenomen in de club, waaronder een door The Sex Pistols. Op 31 mei 1982 speelde The Rolling Stones er een onaangekondigde show als opwarmer voor hun Europese tournee, en keerden op 23 februari 1986 weer terug om een tributeshow te spelen voor hun overleden pianist Ian Stewart, een concert dat hun enige live optreden was tussen 1982 en 1989. In september 2010 werd aangekondigd dat de 100 Club eind 2010 zou sluiten vanwege aanhoudende verliezen. Er werd een campagne gelanceerd, de Save The 100 Club, om de locatie open te houden, ondersteund door muzikanten zoals Paul McCartney, en in februari 2011 werd een partnerschap met Nike-dochteronderneming Converse geregeld, waardoor de 100 Club open kon blijven. DEF Digby was de eerste band die in 2012 op de locatie speelde. Recente bands die in 100 Club hebben opgetreden zijn onderandere Alice Cooper, Black MidiThe Specials, Idles, Dr. Feelgood en Sleaford Mods. 

Posted in Top 10 | Tagged , , , , , | Leave a comment

(1516) Los Straitjackets – What’s So Funny About Peace, Love And Los Straitjackets (2017)

De instrumentale en tijdens optredens altijd gemaskerde rockband Los Straitjackets uit Nashville heeft in het verleden een aantal keren met Nick Lowe getourd, waarvan in 2015 en 2020 ook twee livealbums zijn verschenen: Quality Holiday Revue Live en Live At The Haw River Ballroom. Wie beter dan deze mannen konden daarom de vraag beantwoorden hoe al deze Nick Lowe nummers met eigen arrangementen intrumentaal zouden klinken. Daarom, dit album is een mooie hommage aan hem. Natuurlijk verwijzend naar het Lowe nummer (What’s So Funny) About Peace, Love and Understanding (bekend van Elvis Costello) en naar de hoes van Lowe’s debuutalbum Jesus Of Cool. Met een combinatie van surf, rockabilly en garage rock, luisteren we naar Shake And PopHeart Of The CityRaging EyesI Read A Lot, en Half A Boy And Half A Man. Los Straitjackets bewijzen dat op dit goed gelukte album met 13 onvergetelijke Nick Lowe melodieen, hoe leuk al die liedjes eigenlijk zijn. Alleen jammer dat I Love The Sound Of Breaking Glass er niet op staat. En natuurlijk een schande dat ik nooit een Nick Lowe of een Rockpile album heb gekocht. Het is er nooit van gekomen. Ik beken mijn zonde! Geproduceerd door Niel Brockbank (vanaf 1994 Nick Lowe’s vaste producer) en uitgebracht door Yep Rock Records.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

 Voivod – Synchro Anarchy (2022)

Op 11 februari van dit jaar verscheen het vijftiende studioalbum van deze Canadese progressieve en trash metal band, als opvolger van The Wake uit 2018. En wat voor een! De bandleden die bekend staan als Away, Chewy, Snake en Rocky (nieuw in de band sinds het vorige album), hebben namelijk een zeer fijn album afgeleverd. Met onweerstaanbare riffs, afwisselende en rake gitaarsolo’s, en strakke, gevarieerde en duizelingwekkende tempoversnellingen. Hoewel ik dan geen Voivod diehard fan ben, ik heb alleen het Killing Technology album uit 1987, dat ik ook heel goed vind, moet je gewoon constateren dat ook dit album rijk en zeer intens is, dat muzikaal werkelijk alle kanten op gaat. En allemaal goede kanten. Het is op een prettige manier onvoorspelbaar, met veel tegendraads gitaargeweld. Dat meteeen al begint met het openingsnummer ParanormaliumSynchro AnarchyPlanet EatersMind Clock en Holographic Thinking zijn allemaal nummers die muzikaal zeer gedurfd zijn. Sterker nog: het is simpelweg allemaal gewoon niet te weerstaan. Wat een muzikanten, zeg! Voivod heeft een berg beklommen en ze staan trots op de top. Progressive trash metal op z’n best. Uitgebracht door Century Media.

Posted in Nieuw Gekocht | Tagged | Leave a comment

(1517) The Refreshments – Christmas Wishes (The Best Of Rock’n’ Roll X-Mas) (2010)

Christmas Wishes is een compilatiealbum van twee kerstalbums van deze rock and roll band uit Zweden, die voor 1991 nog The King-Cats heette: Rock ‘n’ roll X-Mass uit 2003 en Christmas Spirits uit 2007. Met zowat allemaal eigen nummers en ook nog een aantal nieuwe. Kerst in ieder geval met een hoog Dave Edmunds en een jaren vijftig gehalte, om net als met The Smithereens een geslaagd feestje te vieren en om bij de kerstboom te dansen. Een van de twee zangers doet ook een beetje aan die van The Mavericks denken. Een leuke bijkomstigheid is dat Christmas Must Be Tonight van The Band en Merry X-mas Everybody van Slade er op terug te vinden zijn (wat mij betreft het allerbeste kerstnummer dat er ooit is gemaakt). Andere leuke nummers zijn Christmas WishesThe X-mas RaceWhat A Merry Christmas This Could BeThe Time I Missed You The MostRun Rudolph RunSanta Bring My Baby Back To MeJingle Bell RockI Can’t Have A Merry ChristmasThe Billy Goat en natuurlijk het afsluitende White Christmas. Eigenlijk net iets beter dan die van The Smithereens, al scheelt het niet veel. Ook met deze is een geslaagde kerst verzekerd. Rock ‘n’ roll Christmas zoals het hoort! Met een knipoog.

Posted in Album Top 1760 | Tagged , , , , , , | Leave a comment