Derde Blog Pagina (01-01-2022 – 31-12-2022)

Prins, De Munnik & Den Tex – De Vertalingen (2022)

De Last, Meisje Kaneel, Mooiste Dag, Ouwe, Speling Van Het Lot, Het Wonder Van Zaterdagnacht, Verstrikt In Blauw? Enige herkenning? De Pest Erin. Dagje Uit Naar De Randstad. Inderdaad dit zijn mooie vertalingen van klassiekers die men kent van Neil Young, Joni Mitchell, Bob Dylan, The Band, Tom Waits en Lou Reed. Nadat Kees Prins, Paul de Munnik en JP den Tex al eerder in 2007 samen hadden gewerkt tijdens een theatertournee, waarvan ook de CD is verschenen Op Weg Naar Huis, en ze al eerder meerdere vertaalde bekende werken van bijvoorbeeld ook Tom Waits en America hadden uitgevoerd, komen ze nu met elf herkenbare mooi vertaalde covers van o.a. The Weight, Cinnamon Girl, (Looking For) The Heart Of Saturday Night, Old Man, Tangled Up In Blue, Walk On The Wild Side en The Shape I’m In. Wie ze kent kan ze natuurlijk letterlijk dromen. En nu dus ook in het Nederlands. Dus dit is een buitengewoon interessant album. Zeer geslaagd en met respect en liefde gemaakt. En vooral leuk. Deel 2 mag er wat mij betreft zeker komen. Geproduceerd door Frans Hagenaars in een kroeg op Vlieland in oktober 2021.

*******************************

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(790) Depeche Mode – Violator

Ik heb vier studioalbums van Depeche Mode, een klein aantal eigenlijk maar van een band die maar liefst veertien studioalbums van 1981 tot en met 2017 heeft uitgebracht. Ook wat livealbums, videoalbums en compilatiealbums betreft is er van de band heel wat verschenen, maar 101 is het enige livealbum dat ik heb. Van de studioalbums bezit ik alleen Violator, Songs Of Faith And Devotion, Ultra en Exciter. Violator is absoluut het beste album van deze vier en bevat de nummers World In My Eyes, Personal Jesus en Enjoy The Silence. Deze drie nummers vind ik echt geweldig, mede waarschijnlijk ook door die video’s van Anton Corbijn. Deze nummers behoor je heel hard af te spelen, vooral Halo en Waiting For The Night. Depeche Mode heeft op dit album een unieke sound. Het is een soort van kale muziek waar veel lagen omheen zijn gebouwd (minder is meer). Die andere drie albums zijn helaas wat minder catchy en zijn allemaal experimenteler (meer is minder). Ultra en Songs Of Faith And Devotion vind ik de minste van de vier. Alleen Sister Of Night op Ultra kan me bekoren. Exciter is wel weer een aardig album, wat rustiger en dromeriger. The Sweetest Condition, The Dead Of Night, I Feel Loved, Easy Tiger, Freelove en Goodnight Lovers, kunnen wat mij betreft mijn smaak wel redelijk verdragen. Tenslotte is 101 een prima en opwindend livealbum. Een van de betere die ik ken eigenlijk wel. Daarop staan onderandere de klassiekers Black Celebration, Shake The Disease, People Are People, Master And Servant en Just Can’t Get Enough. Van deze registratie, opgenomen in The Rose Bowl in Pasadena in Californie, is ook een documentaire gemaakt door D.A. Pennebaker (o.a. bekend van Don’t Look Back van Dylan). Depeche Mode was voor mij vroeger in de jaren tachtig/negentig net zo groot als U2 en Simple Minds. Ook al heb ik in de jaren tachtig nooit iets van ze gekocht. Behalve dan dat livealbum, maar daar stonden al die hits namelijk al op. Die heb ik toen gekocht in 1989.

*******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #49

  • (1515) Kim Taylor – I Feel Like A Fading Light (Geen Singles)
  • (1516) Los Straitjackets – What’s So Funny About Peace, Love And Los Straitjackets (Geen Singles)
  • (1517) The Refreshments – Christmas Wishes (The Best Of Rock ‘N’ Roll X-mas) (Geen Singles)
  • (1518) The Smithereens – Christmas With The Smithereens (Waking Up On Christmas Morning)
  • (1519) Albert Ayler – Witches & Devils (Geen Singles)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #54

Mirage van Camel

Deze LP verscheen in 1974 en blijkt nog steeds het magnum opus te zijn van deze progressieve rockband uit Guildford, Engeland. Sterker nog: het is een van de beste progrock LP’s die er ooit gemaakt is in de geschiedenis van het genre. Misschien dan wel niet de beste, maar het komt dichtbij albums als 2112, Wish You Were Here, Close To The Edge, Thick As A Brick en Moving Waves, om er maar een paar te noemen. Je kunt goed horen hoe goed Andrew Latimer als gitarist toen was. Een man met een uniek eigen geluid. En voor mij altijd te vergelijken geweest met het spel van Brain May, en niet zo zeer met Steve Hackett, David Gilmour, Martin Barre of Steve Howe. Ik ben altijd een fan geweest van de band. Freefall, Supertwister, Earthrise, Lady Fantasy (a Encounter, b Smiles For You, c Lady Fantasy) en The White Rider (a Nimrodel, b The Procession c The White Rider), dat over niemand anders gaat dan over Gandalf van Lord Of The Rings (the wizard of them all, came back from his fall, this time wearing white). zijn allemaal hoogtepunten, het is haast muzikale poezie van een tovenaar op een gitaar, en zeker ook op dwarsfluit. Voor mij is Camel altijd een soort van muzikale ontdekkingsreis geweest. Zo rijk aan emoties, ideeen, tempowisselingen en speltechniek. Peter Bardens, Andrew Latimer, Doug Ferguson en Andy Ward, hadden Camel met deze LP definitief naar hetzelfde niveau van andere progrockbands weten te brengen. Het is een klassiek album. Uitgebracht door Deram Records, dat toendertijd eigendom was van Decca. Geproduceerd door David Hitchcock (AT 1760 – Caravan), en ook bekend als producer van Foxtrot van Genesis en een ander album van Camel genaamd The Snow Goose. Misschien had ik dit album van Camel in mijn 1760 lijst moeten zetten. Maar heb uiteindelijk ooit gekozen voor Nude. Waarom? Ja waarom! Goeie vraag.

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Stevie Wonder

  • Cause We’ve Ended As Lovers – Jeff Beck
  • Thelonius – Jeff Beck
  • Isn’t She Lovely – Nathan and the Zydeco Cha Chas

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1924

  • 6 januari: Earl Scruggs (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 10 januari: Max Roach (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 11 januari: Slim Harpo (MUZIKANT)
  • 2 februari: Sonny Stitt (MUZIKANT)
  • 27 maart: Sarah Vaughan (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 16 april: Henry Mancini (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 16 april: Rudy Pompilli (BANDLID VAN TOP 1760 BAND: BILL HALEY AND HIS COMETS)
  • 22 mei: Charles Aznavour (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 20 juni: Chet Atkins (ALBUM TOP 1760 SESSIEMUZIKANT)
  • 19 juli: Al Haig (ALBUM TOP 1760 SESSIEMUZIKANT)
  • 28 juli Irving Burgie (ALBUM TOP 1760 COMPONIST)
  • 20 augustus: Jim Reeves (ZANGER)
  • 29 augustus: Dinah Washington (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 20 september: Jackie Paris (ZANGER & MUZIKANT
  • 25 november: Paul Desmond (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 24 december: Lee Dorsey (ZANGER)

*******************************

“And i don’t believe in the existence of angels, but looking at you i wonder if that’s true”

Into My Arms / Nick Cave & The Bad Seeds

*******************************

Voivod – Synchro Anarchy (2022)

Op 11 februari van dit jaar verscheen het vijftiende studioalbum van deze Canadese progressieve en trash metal band, als opvolger van The Wake uit 2018. En wat voor een! De bandleden die bekend staan als Away, Chewy, Snake en Rocky (nieuw in de band sinds het vorige album), hebben namelijk een zeer fijn album afgeleverd. Met onweerstaanbare riffs, afwisselende en rake gitaarsolo’s, en strakke, gevarieerde en duizelingwekkende tempoversnellingen. Hoewel ik dan geen Voivod diehard fan ben, ik heb alleen het Killing Technology album uit 1987, dat ik ook heel goed vind, moet je gewoon constateren dat ook dit album rijk en zeer intens is, dat muzikaal werkelijk alle kanten op gaat. En allemaal goede kanten. Het is op een prettige manier onvoorspelbaar, met veel tegendraads gitaargeweld. Dat meteeen al begint met het openingsnummer Paranormalium. Synchro Anarchy, Planet Eaters, Mind Clock en Holographic Thinking zijn allemaal nummers die muzikaal zeer gedurfd zijn. Sterker nog: het is simpelweg allemaal gewoon niet te weerstaan. Wat een muzikanten, zeg! Voivod heeft een berg beklommen en ze staan trots op de top. Progressive trash metal op z’n best. Uitgebracht door Century Media.

******************************

Wessex Sound Studios, Londen

Wessex Sound Studios was een opnamestudio in Highbury New Park, Londen. Het gebouw waarin de studio’s waren gevestigd werd in 1869 gebouwd als de parochiezaal van de St. Augustine’s kerk. In 1871 werd de parochie aan de kerk toegewezen. Vanaf 1960 fungeerde het gebouw als opnamestudio. In 1965 werd het complex verkocht aan George Martin, de producer van The Beatles. Mede door hem werd de Wessex Sound Studios samen met Abbey Road een van de belangrijkste opnamestudio’s in Groot-Brittannie. In 1975 kocht Chrysalis de locatie en in 2003 kwam het gebouw in handen van de Neptune Group die het pand verbouwde tot acht appartementen en een woonhuis. Wessex Sound Studios heeft een rijk verleden. Een groot aantal albums, ook in mijn 1760 lijst, zijn daar gedeeltelijk geproduceerd. Queen is er bijvoorbeeld geweest voor A Night At The Opera, A Day At The Races, Sheer Heart Attack en News Of The World. Andere bekende albums van Fisher Z (Word Salad), Motorhead (Overkill), Pretenders (Pretenders), Pete Townshend (Empty Glass), Tina Turner (Private Dancer), Scritti Politti (Cupid & Psyche), Enya (Watermark), Nick Cave And The Bad Seeds (Murder Ballads) en Coldplay (Parachutes), zijn daar allemaal gedeeltelijk opgenomen.

Albums in mijn 1760 lijst die enkel en alleen in Wessex zijn opgenomen:

  • (50) King Crimson – In The Court Of The Crimson King
  • (56) The Clash – London Calling
  • (526) Sex Pistols – Never Mind The Bollocks

*******************************

SONGTITELS MET EEN THEMA

Nummers van alle 1760 Albums die ik thematisch heb ingedeeld.

  • (1751) Eminem – The Marshall Mathers LP
  • (1753) Hocico – Memorias Atras
  • (1755) Trans-Siberian Orchestra – Beethoven’s Last Night
  • (1756) Isao Tomita – Snowflakes Are Dancing
  • (1758) Jiskefet – Bull
  • (1759) Ice-T – VI:Return Of The Real

MISDAAD

  • Where The Shit Goes Down (Ice-T)
  • Bouncin’ Down The Strezeet (Ice-T)
  • Inside Of A Gangsta (Ice-T)
  • They Want Me Back In (Ice-T)
  • Kill You (Eminem)
  • Criminal (Eminem)
  • Drug Ballad (Eminem)

SPORT

  • Mijn Club (Jiskefet)

TIJD

  • All Summer Long (Jiskefet)
  • Prelude To The Afternoon Of A Faun (Isao Tomita)
  • Midnight (Trans-Siberian Orchestra)

LEVEN & DOOD

  • A Passage Of Life (Kitaro)
  • About A Dead (Hocico)

NAMEN

  • Mozart (Trans-Siberian Orchestra)
  • Fur Elise (Trans-Siberian Orchestra)
  • Beethoven (Trans-Siberian Orchestra)

RELIGIE

  • Mephistopheles (Trans-Siberian Orchestra)

*******************************

“I heard your voice through a photograph, i thought it up and brought up the past, once you know you can never go back”

Otherside / Red Hot Chili Peppers

******************************

Black Country, New Road – Ants From Up There (2022)

Dit tweede album van het Engelse BCNR (in 2021 verscheen het debuutalbum For The First Time) is in twee weken tijd opgenomen in een studio op Isle Of Wight door de band’s eigen live engineer. Wat een genot zal dat zijn geweest. Slecht nieuws is echter dat het meteen het laatste album is van zanger Isaac Wood, die om mentale problemen de band heeft verlaten. Want dit album is precies wat de wereld nodig heeft. Doet me erg denken aan Funeral van Arcade Fire. Avantgarde meets musical, meets post rock, klezmer, kamermuziek, post punk revival en jazz, met veel viool, saxofoon en piano. Zeer vernieuwende muziek en vooral sprankelend. Het is een uniek album dat je een luisterervaring geeft dat je laat beseffen dat er nog steeds hoop is voor de muziekindustrie. Het album is muzikaal exeptioneel goed. Het is een hoogmis van creativiteit. Elk nummer is een klein meesterwerk op zich. Chaos Space Marine, Concorde, Bread Song, Basketbal Shoes, het zijn nummers die je steeds maar weer opnieuw wilt horen. Je krijgt er geen genoeg van. De vraag alleen die je je moet stellen is of BCNR zonder de zanger zal kunnen of dat hij gewoon weer aan zal sluiten bij zijn muzikale familie. Hopelijk zal het laatste het geval zijn. Want dit horende blijkt gewoon dat in 2022 nu al een van de beste albums gemaakt is. Uitgebracht door Ninja Tune.

*******************************

De keuze van een album van een bepaalde Band of Artiest

(1174) Crosby, Stills & Nash – After The Storm

Ik heb drie CD’s van Crosby, Stills en Nash (zonder Young dus). Twee studioalbums en een verzamelalbum. Live It Up (1990), After The Storm (1994) en Carry On. Carry On is een overzicht van al het werk dat de heren gezamelijk of los van elkaar van ’68 en ’90 hebben gemaakt, uitgebracht in 1991, dus van Manassas, Neil Young, Stephen Stills, David Crosby, Graham Nash, Crosby & Nash, en CSN&Y. Het is echter als een CS&N album uitgebracht. Er staan zesendertig nummers op deze dubbel CD, waarvan er negentien van CS&N zijn. Er staan o.a. Woodstock, Marrakesh Express, Teach Your Children, Helpless, Chicago/We Can Change The World, Ohio, Suite:Judy Blue Eyes, Almost Cut My Hair, Guinnevere en The Lee Shore op. De twee studioalbums Live It Up en After The Storm vind ik allebei niet echt bijzonder, vergeleken tenminste met al het andere werk dat de heren solo of samen met Young gemaakt hebben. After The Storm, die ik nog net iets beter vind dan Wind On The Water, van Crosby & Nash, en dat een plekje lager staat in mijn 1760 lijst, bevat In My Life van The Beatles. Samen met After The Storm, These Empty Days, Camera en Panama, kunnen alleen deze nummers me boeien. Op Live It Up vind ik alleen de twee nummers Haven’t We Lost Enough? en After The Dolphin interessant.

*******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #48

  • (1520) Tony Scott – Music For Zen Meditation (Geen Singles)
  • (1521) Becker & Fagen – The Masters (Geen Singles)
  • (1522) The Fall – Extricate (Telephone Thing, Popcorn Double Feature)
  • (1523) Elbow – The Seldom Seen Kid (Grounds For Divorce, One Day Like This, The Bones Of You)
  • (1524) Neu! – Neu! ’75 (Isi)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #53

Plays Live van Peter Gabriel

De eerste vier studio LP’s van Gabriel verschenen in ’77, ’78, ’80 en ’82. In 1983 verscheen dit dubbele live album. Het was een soort van afsluiting van zijn eerste periode als soloartiest. Pas vier jaar later, in 1986, verscheen het volgende studioalbum So, die ik mijn 1760 lijst heb staan, met daarop de hits Sledgehammer, In Your Eyes en Don’t Give Up (met Kate Bush). Pas toen brak hij meer door naar het mainstream publiek en werd hij wat meer commercieler. Mede ook dankzij MTV. Maar dat was hem gegund. Gabriel is altijd een van mijn favoriete artiesten geweest, ook als frontman van Genesis. Er staan allemaal geweldige nummers op deze LP: The Rhythm Of The Heat, I Have The Touch, San Jacinto, Solsbury Hill, No Self Control, Shock The Monkey, On The Air en Biko, met Jerry Marotta (AT 1760 – Peter Gabriel, Tears For Fears, David Sylvian & Robert Fripp, Yeasayer, Sarah McLachlan) op drums, Tony Levin (AT 1760 – Lou Reed, Peter Gabriel, Robbie Robbertson, Anderson Brufford Wakeman Howe, Alice Cooper, Mark Knopfler) op bas, David Rhodes (AT 1760 – Peter Gabriel, Tori Amos, Loreena McKennitt) op gitaar en Larry Fast op keyboards. Ik krijg werkelijk nooit genoeg van al deze nummers. Vooral in de jaren tachtig stond Gabriel voor mij op eenzame hoogte. Al zijn soloalbums, I, II, III en IV, vind ik op z’n minst net zo goed als wat Genesis in dat tijdsbestek toen uitbracht (…And Then There Were Three…, Duke en Abacab). En ik denk dat ik van alle live albums van Gabriel en Genesis deze achter Seconds Out heb staan. Alle opnames zijn van een tour in de Verenigde Staten uit december 1982, maar zijn door Gabriel nadien in de studio flink bewerkt. Maar dat heeft me nooit in de weg gezeten om van dit album te houden. Op een van de binnenhoezen staat letterlijk: “Although this album was compiled from four concerts in the mid-West of the United States, some additional recording took place not a thousand miles away from the home of the artist. The generic term for this process is ‘cheating’. Care has been taken to keep the essence of the gigs intact, including ‘human imperfection'”. Dat er dus aan al die opnames flink is gesleuteld zij hem vergeven. Geproduceerd door Gabriel en Peter Walsh en uitgebracht door Charisma.

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Kenny Burrell

  • Chitlins Con Carne – Stevie Ray Vaughan and Double Trouble

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1923

  • 1 januari: Milt Jackson (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 5 januari: Sam Phillips (ALBUM TOP 1760 PRODUCER & ALBUM TOP 1760 PLATENLABEL EIGENAAR)
  • 2 maart: Doc Watson (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 25 april: Albert King (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 31 juli: Ahmet Ertegun (ALBUM TOP 1760 PLATENLABEL EIGENAAR)
  • 17 september: Hank Williams (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 2 december: Maria Callas (ZANGERES)

*******************************

“I come down from the crooked mansion, i went lookin’ for the D.J.’s daughter”

Human Highway / Neil Young

*******************************

Eric Gales – Crown (2022)

Bluesgitarist Eric Gales, uit Memphis Tennessee, heeft al meer dan achttien albums uitgebracht (deze is zijn negentiende), maar ik had nog nooit van hem gehoord (nieuwe gitaristen ontdekken sinds ik deze website heb zoals Sonny Landreth, Robben Ford en Wolfgang Van Halen, blijkt toch maar weer een leuke sport te zijn) maar zijn stem doet me onmiddelijk denken aan Robert Cray. Aan die stem bij het eerste nummer is het even wennen (ik spreek uiteraard voor mezelf), maar al na een paar nummers weet je dat je hier met een meer dan uitstekende en doorleefde zanger en meer nog met een meer dan voortreffelijke gitarist te maken hebt. Gales bracht immers al op zijn zestiende zijn eerste plaat uit. En als je op aanplakposters aangekondigd wordt als de second coming of Jimi Hendrix weet je al genoeg. Deze gitarist heeft het in zijn vingers. Lekkere blues met een zeer harmonisch en warm gitaargeluid en met de hulp van Joe Bonamassa. Op het nummer I Want My Crown speelt hij samen met Bonamassa, en Bonamassa is bij het schrijfproces van vrijwel alle nummers betrokken geweest. Take Me Just As I Am is een cover van James Brown. Uitgebracht door Provogue (Sonny Landreth – Blacktop Run 2021). Geproduceerd door Joe Bonamassa en Josh Smith. Overdubs zijn gedaan in het beroemde Ocean Way (AT 1760 – Red Hot Chili Peppers, John Hiatt, Beck, Blake Mills, Chris Stills) en het album is gemasterd door niemand minder dan Bob Ludwig. De Koning is dood! Lang leve de Koning. Die kroon is van hem!

*******************************

Gil Norton

Gil Norton, geboren in Liverpool, is een van de meest opvallende indie- en alternatieve rockproducers van de jaren tachtig en negentig. Begon zijn carriere bij Amazone Studios, waar hij op freelance basis al werkte met Echo & the Bunnymen, China Crisis, OMD, leden van The Teardrop Explodes, Dead Or Alive en Icicle Works. Norton is vooral bekend geworden van zijn latere werk met Echo and the Bunnymen (Ocean Rain uit 1984), China Crisis (Difficult Shapes & Passive Rhythms, Some People Think It’s Fun To Entertain uit 1982), Throwing Muses (Throwing Muses uit 1986 en Chains Changed uit 1987), Pixies (Doolittle uit 1989, Trompe Le Monde uit 1991, Bossanova uit 1990 en Indie Cindy uit 2014), The Triffids (Born Sandy Devotional uit 1986 en Calenture uit 1987), Foo Fighters (The Colour And The Shape uit 1997 en Echoes, Silence, Patience & Grace uit 2007), Counting Crows (Recovering The Satellites uit 1996 en Saturday Nights & Sunday Mornings uit 2008), Catherine Wheel (Chrome uit 1993 en Happy Days uit 1995), Feeder (Echo Park uit 2001 en Pushing The Senses uit 2005), K’s Choice (Cocoon Crash uit 1998), Patti Smith (Gung Ho uit 2000), The Blue Aeroplanes (Swagger uit 1990), Pere Ubu, The Distillers, Band Of Skulls, en in 2020 nog met een album van Higher Power, genaamd Miles Underwater.

Albums in mijn 1760 lijst die door Gil Norton zijn geproduceerd:

  • (137) Foo Fighters – The Colour And The Shape
  • (358) Pixies – Doolittle
  • (551) The Triffids – Born Sandy Devotional (als co producer samen met The Triffids)
  • (945) Del Amitri – Change Everything
  • (1060) Feeder – Echo Park (als co producer samen met Feeder)

*******************************

SONGTITELS MET EEN THEMA

Nummers van alle 1760 Albums die ik thematisch heb ingedeeld.

  • (1752) ABBA – Waterloo
  • (1754) Maxi Trusso – S.O.S.
  • (1755) Trans-Siberian Orchestra – Beethoven’s Last Night
  • (1756) Isao Tomita – Snowflakes Are Dancing
  • (1758) Jiskefet – Bull
  • (1759) Ice-T – VI: Return Of The Real
  • (1760) Sylvester – Call Me

STEDEN

  • Vienna (Trans-Siberian Orchestra)
  • Waterloo (ABBA)

GOUD

  • Band Of Gold (Sylvester)

NACHT

  • One Night Only (Sylvester)

RELIGIE

  • Trouble In Paradise (Sylvester)
  • Hemel (Jiskefet)

MUZIEK

  • Rap Is Fake (Ice-T)
  • Technofax (Jiskefet)
  • Dance (While The Music Still Goes On) (ABBA)

GEBOUWEN

  • The Engulfed Cathedral (Isao Tomita)

EMOTIES & GEVOELENS

  • Smile Now (Maxi Trusso)
  • Good Feelin’ (Sylvester)
  • How Does It Feel – (Sylvester)

COMMUNICATIE

  • Call Me (Sylvester)

OORZAAK & GEVOLG

  • He’ll Understand (Sylvester)

*******************************

“Something came along, grabbed a hold of me, and it felt just like a ball and chain”

Ball And Chain / Big Brother & The Holding Company

*******************************

Steve Vai – Inviolate (2022)

Op 28 januari verscheen het tiende album van Steve Vai: Inviolate (free or safe from injury or violation), als opvolger van het in 2016 uitgebrachte album Modern Primitive. En het is weer een mooie van deze gitaarmeastro. Negen nummers om je weer aan te verlekkeren. Inviolate is een mengeling van jazz, rock en fusion, en Vai heeft er weer een kunst op zich van gemaakt. Samen overigens met Jeremy Colson, Terry Bozzio en Vinnie Colaiuta op drums, Bryan Beller, Billy Sheehan, Philip Bynoe en Henrik Linder op bas, Dave Weiner op gitaar, David Rosenthal op keyboards en Bob Carpenter op orgel. De man heeft een typisch eigen geluid dat je meteen herkent en waar ik graag naar luister. Is absoluut een van mijn favoriete gitaristen, net als bijvoorbeeld Joe Satriani, Brian May en Frank Zappa. Het openingsnummer Teeth Of The Hydra wordt gespeelt op een voor hem speciaal ontworpen gitaar (The Hydra) met maar liefst drie halzen. Speelt een nummer Knappsack (genoodzaakt door een operatie) zelfs op zijn linker hand. Zijn muzikale en creatieve instincten hebben hem tot een van de meest interessante gitaristen gemaakt. Alle nummers zijn weer fenomenaal, of het nu om Greenish Blues gaat (doet denken aan For The Love Of God), Zeus In Chains, Little Pretty, Avalancha of aan Sandman Cloud Mist. Vai blijkt nog steeds van nieuwe uitdagingen te houden. Wat gebleven is is zijn liefde voor het bespelen van zijn instrument. De man is nog steeds vernieuwend. Uitgebracht door Favored Nations Entertainment.

*******************************

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(39) The Jimi Hendrix Experience – Are You Experienced

Ik heb maar drie CD’s van TJHE. Are You Exprienced, Live At Winterland en Valleys Of Neptune. Niet zo veel eigenlijk van iemand die beschouwd word als een van de belangrijkste en misschien wel de beste gitarist die de rockwereld heeft gezien. The Jimi Hendrix Experience was bovendien een van de beste trio’s die er bestaan heeft, met Mitch Mitchell in de gelederen als een van de beste drummers. En niet te vergeten bassist Noel Redding. Van de drie albums die ik heb is Live At Winterland uiteraard een livealbum en Valleys Of Neptune een postuum compilatiealbum, uitgebracht in 2010. Live At Winterland is heel lang de enige CD van Jimi Hendrix geweest die ik in mijn bezit had. Is gewoon een van de beste livealbums ooit gemaakt, met een perfect helder geluid, en kwam uit in 1987. En is in feite ook een soort postuum album. Fire, Manic Depression, Sunshine Of Your Love, Red House, Foxy Lady, Hey Joe, Purple Haze, Wild Thing: je hoort duidelijk hoe goed dit trio toen was, met een fabelachtige Jimi Hendrix tijdens deze concerten op 10, 11 en 12 oktober 1968 in The Winterland Ballroom in San Francisco. Alle tracks op Valleys Of Neptune, uitgebracht als een Jimi Hendrix album, komen allemaal uit 1967, 1969, 1970 en 1987, allemaal oorspronkelijk maar ook op een latere datum opniew opgenomen en gemixt in The Record Plant, Olympic Studios, Air Studios en Olmstead Studios. Op dit album speelt Billy Cox bas op drie nummers: Stone Free, Valleys of Neptune en op Bleeding Heart. Verder zijn op achtergrondzang ook Roger Chapman en Andy Fairweather Low te horen. Je kunt dit album als verschillende studiomomentopnames zien van zijn periode voordat en nadat Electric Ladyland in 1968 zou verschijnen. Er staat ook een mooie versie op van Sunshine Of Your Love van Cream. Stone Free, oorspronkelijk uitgebracht als b-kant van de single Hey Joe uit 1966, is ook een mooie.

******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #47

  • (1525) Cat Stevens – Tea For The Tillerman (Father And Son, Wild World)
  • (1526) Selah Sue – Selah Sue (Raggamuffin, Crazy Vibes, This World, Summertime)
  • (1527) Eric Taylor – Resurrect (Geen Singles)
  • (1528) Solution – Fully Interlocking (Give Some More, Empty Faces)
  • (1529) Bobby Womack – The Poet II (Love Has Finely Come At Last, It Takes A Lot Of Strength To Say Goodbye, Tell Me Why)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #52

Brian Wilson van Brian Wilson

Brian Wilson is altijd een genie geweest, misschien wel de grootste Amerikaanse liedjesschrijver van popmuziek, misschien wel net zo groot, zoniet groter, dan Dylan, Paul Simon en Randy Newman. En hij mag ook naast Lennon en McCartney staan. Die eer verdiend hij zeker. Hij was in staat om muziek die in zijn gedachten hoorde om te zetten in prachtige composities en vocale harmonieen. Muziek van de The Beach Boys was de boodschap van de Amerikaanse droom, net als The Band dat was op een weer andere manier. In My Room, I Get Around, God Only Knows, Caroline No, Heroes And Villains, Good Vibrations, California Girls, Sloop John B: mooiere nummers zijn er misschien niet eens gemaakt. Het gelijknamige album, Brian Wilson, was in 1988 zijn eerste soloalbum, maar wat je natuurlijk hoort is gewoon de muziek van The Beach Boys. In zijn persoonlijke leven zat Wilson op een dieptepunt, zat zwaar onder de medicijnen, had een identiteitscrisis en was nog steeds onder de invloed van zijn zeer foute therapeut en arts Eugene Landy. De man was een levend wrak. Producenten hadden problemen met hem. Het kostte een fortuin om deze LP te maken. Maar dat de man opnieuw van zich liet horen, was een wonder. Het kwam in dezelfde periode uit als Kokomo van The Beach Boys. De LP is gemaakt met drumcomputers en veel synthezisers, en klinkt een beetje steriel. Love And Mercy is een prachtig nummer, het geeft precies de grootsheid aan van Wilson. Met dit nummer is hij in staat zware emoties op te roepen, en dat kan hij als geen ander. Een ander hoogtepunt is het acht minuten durende Rio Grande. Helaas staan er wel een paar zwakke nummers op deze LP, maar dat zijn er niet zoveel. Natuurlijk is dit geen Pet Sounds, en ook geen Brian Wilson Presents Smile, maar deze LP is zeker de moeite waard om te beluisteren. Ook om de wel prachtige harmonieen die op het hele album zijn te horen, en nog meer om het hele verhaal er achter te begrijpen. Geproduceerd door Brian Wilson, Andy Paley, Rus Titelman en Lenny Waronker en uitgebracht door Sire Records.

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Joni Mitchell

  • Both Sides Now – Davy Graham
  • The Urge For Going – Mary Black
  • Woodstock – CSN&Y

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1922

  • 4 januari: Frank Wess (ALBUM TOP 1760 SESSIEMUZIKANT)
  • 28 januari: Anna Gordy Gaye (PLATENLABEL EIGENAAR)
  • 3 april: Doris Day (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 4 april: Elmer Bernstein (COMPONIST)
  • 7 april Mongo Santamaria (MUZIKANT)
  • 22 april: Charles Mingus (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 29 april Toots Thielemans (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 18 mei: Kai Winding (MUZIKANT)
  • 10 juni: Judy Garland (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 13 september: Yma Sumac (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 17 oktober: Luiz Bonfa (ALBUM TOP 1760 COMPONIST)
  • 26 december: Harry Choates (MUZIKANT)

*******************************

“One pill makes you larger, and one pill makes you small”

White Rabbit / Jefferson Airplane

*******************************

Elvis Costello & The Imposters – The Boy Named If (2022)

Ik heb altijd een zwak gehad voor Elvis Costello (net als voor Joe Jackson). De man is altijd zeer creatief geweest. Zijn kwaliteiten als muzikant en componist kun je zolangzamerhand wel vergelijken met artiesten als Tom Waits, Dylan, Paul McCartney, Neil Young en Van Morrison. Maar dat is mijn persoonlijke mening uiteraard. Ik heb hem in ieder geval hoog zitten. Of het nu zijn soloalbums zijn, of die met The Attractions, The Imposters, The Brodsky Quartet, of een album met nummers van Burt Bacharach; het oeuvre van Costello, ook als producer, en zijn vele samenwerkingen met andere artiesten is ongeevenaard (The New Basement Tapes). Zijn discografie bestaat inmiddels uit tweeendertig studioalbums. Op The Boy Named If klinkt Costello zeer gedreven, alsof hij zijn jeugd als angry young man weer herontdekt heeft. Samen met Pete Thomas (The Attractions) op drums, Steve Nieve (The Attractions) op toetsen, en Davey Faragher op bas. Het openingsnummer Farewell, OK had hij zelfs in de jaren tachtig kunnen maken. Dat is ouderwets goed naar mijn smaak. Net als al die andere nummers als The Death Of Magic Thinking, Paint The Red Rose Blue, Trick Out The Truth en Mr. Crescent. Costello beheerst het maken van mooie muziek op zijn zevenenzestigste nog steeds, en je kunt er niets anders van zijn dan onder de indruk. Ja, met dit album blijkt dat Costello er nog steeds toe doet. En dat op die leeftijd. Zelfs na bijvoorbeeld My Aim Is True (1977), This Year’s Model (1978), Armed Forces (1979), Punch The Clock (1983) en Spike (1989), is Costello in staat om dit te maken. Indrukwekkend! Is op 14 januari uitgebracht door EMI.

*******************************

Gaumont Cinema, Bradford

De Bradford Odeon is de naam die wordt toegepast op twee verschillende bioscopen in het centrum van Bradford, West Yorkshire, Engeland. Een, in Godwin Street, dat werd gebouwd in 1930 en bewaard is gebleven; de andere, op Manchester Road, dat werd gebouwd in 1938 en gesloopt werd in 1969. De bioscoop, oorspronkelijk gebouwd als een cine-variététheater met drieduizendriehonderdachttien zitplaatsen, was de grootste buiten Londen en de op twee na grootste in Engeland. Alleen de Trocadero in Elephant & Castle en het Davis Theatre in Croydon waren groter. Het werd voltooid in 1930 als de New Victoria, op de locatie de William Whittaker’s mouterij en brouwerij, dat in 1928 werd gesloten, en dat een Renaissance Revival-gebouw was ontworpen door de architect William Illingworth. De New Victoria combineerde een auditorium met drieduizendriehonderachtien zitplaatsen, een balzaal van vierhonderdvijftig vierkante meter, en een restaurant met tweehonderd zitplaatsen. De zaal was in de eerste plaats een bioscoop, maar ook een concert- en balletzaal met een podium, orkestbak, Wurlitzer-orgel, en een uitstekende akoestiek. Tegen 1930 waren bioscopen omgebouwd tot schermgeluidsbeelden, die in 1927 waren geïntroduceerd, maar de New Victoria was de eerste bioscoop in Groot-Brittannië die speciaal was gebouwd voor “talkies”. Het werd gebouwd voor een bedrag van tweehonderdduizend pond voor provinciale cinematografische theaters, ondersteund door de Gaumont British Picture Corporation. In 1950 werd het complex omgedoopt tot Gaumont, tegen die tijd werden zowel de Odeon- als Gaumontcircuits gecontroleerd door Circuits Management Association Ltd., een dochteronderneming van de Rank Organisation. Gepland voor herontwikkeling werd er besloten om het als een bingoclub en tweelingbioscoop te gebruiken en op 30 november 1968 sloot het voor negen maanden. Tegen de tijd dat het gebouw klaar was om te heropenen, was de oorspronkelijke Cinema al vijf maanden gesloten en werd het nieuwe complex op 21 augustus 1969 geopend onder de naam Odeon.

Bands en artiesten in mijn 1760 lijst die in de Gaumont Cinema hebben opgetreden:

  • (1) The Beatles (1963)
  • (6) Chuck Berry (1964)
  • (46) The Animals (1964)
  • (76) Carl Perkins (1964)
  • (78) Bo Diddley (1963)
  • (80) Bill Haley and his Comets (1957)
  • (107) Mary Wells (1964)
  • (111) The Kinks (1964)
  • (126) The Everly Brothers (1963)
  • (155) The Zombies (1965)
  • (174) The Rolling Stones (1963)
  • (210) The Troggs (1966)
  • (567) Roy Orbison (1965)
  • (591) The Crickets (1958)
  • (889) The Yardbirds (1965)
  • (1117) Peter & Gordon (1965)
  • (1128) Eddie Cochran (1960)
  • (1261) Shirley Bassey (1963)
  • (1280) The Hollies (1964)

*******************************

SONGTITELS MET EEN THEMA

  • (1756) Isao Tomita – Snowflakes Are Dancing
  • (1757) Kitaro – Dream
  • (1758) Jiskefet – Bull
  • (1760) Sylvester – Call Me

LIEFDE

  • Power Of Love (Sylvester)

DROMEN

  • Lady Of Dreams (Kitaro)
  • Dream Of Chant (Kitaro)
  • Symphony Of Dreams (Kitaro)

NEERSLAG

  • Snowflakes Are Dancing (Isao Tomita)
  • Gardens In The Rain (Isao Tomita)
  • Footprints In The Snow (Isao Tomita)

NAMEN VAN PERSONEN

  • Denise (Jiskefet)
  • Tony van Heemschut’s Kaaspourri (Jiskefet)
  • Conchita (Jiskefet)
  • Peter (Jiskefet)
  • Outro Oboema (Jiskefet)

*******************************

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(1071) Bush – Razorblade Suitcase

Ik heb alleen de eerste drie CD’s van Bush uit ’94, ’96 en ’99: Sixteen Stone, Razorblade Suitcase en The Science Of Things. Wat er daarna allemaal van Bush is verschenen: nee, ik heb me daar nooit meer echt mee beziggehouden. Bush was toch best wel een soort van kloon van Nirvana, en die kritiek op Bush, is misschien wel terecht. Gebeurt natuurlijk wel vaker bij bands, dat jatten, maar bij Bush stoort het me nog steeds in feite geweldig als ik er naar luister. Maar Razorblade Suitcase is van de drie het enige album dat voor mij nog net door de beugel kan. Was ook het eerste album dat ik van Bush kocht toen. Zanger en gitarist Gavin Rossdale heeft me met zijn stem wel altijd kunnen bekoren, dat dan weer wel. Het verschil met die andere twee albums komt denk ik alleen door de twee nummers Swallowed en Cold Contagious. Dat vind ik wel mooie nummers. En is dan ook de reden dat dit album nog net niet, maar dus wel vrij hoog, bij de eerste 1000 staat in mijn AT 1760 (in feite staat dit album als tiende grunge album op plek 1071 in die lijst). De rest van de muziek op vooral die andere twee albums vind ik allemaal nogal zeurderig, pretentieus en vermoeiend. Meestal is het een brij van geluid, waar niet doorheen te komen is. Voor mij is Bush de Engelse Kane, meer kan ik er niet van maken. Geproduceerd door Steve Albini (AT 1760 – Neurosis, Cloud Nothings) in Abbey Road en Sarm Hook End, dat ooit onder een andere naam, Space Studios, eigendom was van Alvin Lee, die het verkocht aan David Gilmour, en later in handen kwam van Trevor Horn (Yes, The Buggles).

*******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #46

  • (1530) Harry Sacksioni – Gitaar (Geen Singles)
  • (1531) Glenn Gould – Bach: The Goldberg Variations (Geen Singles)
  • (1532) Spiritualized – Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space (Electricity, I Think I’m In Love, Come Together, The Abbey Road EP)
  • (1533) Carpenters – Close To You ((They Long To Be) Close To You, We’ve Only Just Begun)
  • (1534) The Mavericks – Trampoline (Dance The Night Away)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #51

Sister Feelings Call van Simple Minds

In 1998 heb ik ooit het album Neopolis nog eens gekocht op CD. Dat was een bittere teleurstelling. De magie op dat album van SM was geheel verdwenen. Maar er was een tijd (in de jaren tachtig) dat Simple Minds absoluut vernieuwende muziek maakte met LP’s als Life In A Day, Real To Real Cacophony, Sons And Fascination, Sister Feelings Call, misschien ook nog wel Sparkle In The Rain en uiteraard New Gold Dream (81-82-83-84). Daarna kon deze band me niet echt meer boeien. Helaas. Vergelijkbaar voor mezelf een beetje met U2. Bono en wellicht in iets in mindere mate Jim Kerr, waren ooit de vaandeldragers van een nieuw geluid, maar werden uiteindelijk uitgebluste frontmannen die niets meer te melden hadden. Sister Feelings Call werd als duo-release op dezelfde datum op de markt gebracht samen met Sons And Fascination. Beidde albums zijn Simple Minds officiele vierde album. Sister Feelings Call was daarvan in feite de bonus LP. Is later als apart album uitgebracht, die ik dan heb. Die andere heb ik niet. Sister Feelings Call heeft een bepaalde ongemakkelijke dreiging en hopeloosheid. Het is beklemmend, claustrofobisch. het laat een soort van machteloosheid horen, en is muziek met een zeer hoge urgentiegraad. Theme For The Great Cities, The American, 20th Century Promised Land, Wonderful In Your Life, League Of Nations, Careful In Career, Sound In 70 Cities. Het zijn hypnotiserend nummers die je dankzij het haast pompende geluid zou moeten omschrijven als zeer dynamisch en om van in de war te raken. Alles precies in een goed evenwicht. Geproduceerd door Steve Hillage, opgenomen in Farmyard Studios in Little Chalfont dat toen eigendom was van Rupert Hine (AT 1760 – Saga) en Regent Park Studios in Londen, en uitgebracht door Virgin.

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Fats Domino

  • I’ve Been Around – The Animals
  • Land Of A Thousand Dances – The Patti Smith Group

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1921

  • 27 maart: Phil Chess (PRODUCER & ALBUM TOP 1760 PLATENLABEL EIGENAAR)
  • 26 april: Jimmy Giuffre (ALBUM TOP 1760 SESSIEMUZIKANT)
  • 25 mei: Hal David (SCHRIJVER)
  • 3 augustus: Richard Adler (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
  • 4 augustus: Herb Ellis (ALBUM TOP 1760 SESSIEMUZIKANT)
  • 21 september: Chico Hamilton (MUZIKANT)
  • 15 december: Alan Freed (DISC JOCKEY)
  • 26 december: Steve Allen (RADIO & TV PERSOON)

*******************************

“Nowhere is there warmth to be found, among those afraid of losing their ground”

Eight Miles High / The Byrds

Karen Dalton – In My Own Time (50th Anniversary Edition) (2022)

Ik had nog nooit van deze zangeres gehoord. Maar wat een ontdekking, dankzij deze heruitgave van haar album uit 1971 (in 1996 en 2006 zijn er ook al re-releases van uitgekomen). Karen Dalton (Jean Karen Cariker) maakte deel uit van de folkbeweging in Greenwich Village (AT 1760 – o.a. Bob Dylan, Woody Guthry, Pete Seeger, Dave Van Ronk, Phil Ochs, Richie Havens), die optrad in plekken als The Gaslight, Cafe Au GoGo en The Bitter End. Leidde een tragisch leven, met vele mislukkingen, tegenslagen, psychische problemen, verslaving, armoede, was dakloos, en is uiteindelijk in 1993 roemloos aan aids overleden. Met haar carriere is het nooit wat geworden, mede door haar eigen rusteloosheid, maar ook door een aantal branden die al haar persoonlijke bezittingen hadden verwoest. Uiteindelijk heeft ze maar twee officiele albums uitgebracht: It’s So Hard To Tell Who’s Going To Love You The Best uit 1969, en deze In My Own Time uit 1971. Dalton heeft met een aantal folk artiesten in Greenwich Village opgetreden. Met Fred Neil maar ook met Dylan. De vrouw had een stem waar je met verwondering naar luisterd. En doet je een beetje denken aan Sandy Denny en Buffy Sainte-Marie. In Chronicles: Volume One van Dylan staat: “She was a tall white blues singer and guitar player, funky, lanky, and sultry. I’d actually met her before, run across her the previous summer outside Denver in a mountain pass town in a folk club. Karen had a voice like Billie Holiday’s and played the guitar like Jimmy Reed and went all the way with it. I sang with her a couple of times.” Meest favoriete nummers zijn Something On Your Mind, When A Man Loves A Woman, bekend van de uitvoering van Percy Sledge, How Sweet It Is van Holland/Dozier/Holland en bekend van Marvin Gaye en James Taylor, en In A Station van The Band. Katie’s Been Gone van The Band schijnt over haar te gaan. In 2020 is er een documentaire over Dalton verschenen. Dat een mooi beeld geeft van deze zangeres.

*******************************

Altamont Free Concert, 1969

Het Altamont Free Concert was een gratis concert dat werd gehouden op 6 december 1969 op de Altamont racebaan in Californie, vlakbij de plaatsjes Tracy en Livermore. De dag wordt door de bloedige afloop tijdens het optreden van de afsluitende band, van The Rolling Stones, door velen gezien als het einde van het hippietijdperk van peace, love and understanding. Nadat eerder op 15, 16 en 17 augustus nabij New York het Woodstockfestival had plaatsgevonden, werd er in San Francisco gedacht aan een gelijksoortig evenement. Al snel werd het Golden Gate Park in San Francisco uitgekozen om als locatie te dienen voor het festival dat als het Woodstock van het westen de geschiedenis in zou moeten gaan. Ondanks de massale opkomst voor Woodstock, rekenden de organisatoren op maar iets van twintigduizend bezoekers. Als meewerkende artiesten werden Grateful Dead en Jefferson Airplane aangekondigd. Ook SantanaCrosby, Stills, Nash & Young en The Flying Burrito Brothers zouden er spelen. Zij zouden uiteindelijk als voorprogramma dienen voor The Rolling Stones. Nadat Mick Jagger aankondigde dat de Stones er ook zouden spelen, kwamen er ongeveer driehonderdduizend mensen op af. De Stones waren bezig geweest met een Amerikaanse tournee, die door velen bekritiseerd werd vanwege de hoge toegangsprijzen. De organisatoren moesten daardoor dringend een andere locatie zoeken omdat de stad San Francisco weigerde om zo’n grote massa op te vangen. Eerst werd er onderhandeld met Sears Point Raceway, maar vanwege moeilijkheden met de filmmaatschappij van de Stones werden deze onderhandelingen stopgezet en werd later de Altamont Raceway (op de Altamont Pass) als locatie gekozen. Er moest met veel problemen afgerekend worden. Vooral met de bevoorrading, de beveiliging, en met slaapplaatsen. De organisatoren moesten snel oplossingen zoeken. Daardoor kwam het dat de meeste oplossingen nogal amateuristisch uitgevoerd werden. Een van de belangrijkste problemen was dat van de beveiliging. De oorspronkelijke security kon nooit instaan voor de veiligheid van het vijftienvoudige van het oorspronkelijk verwachte aantal mensen. Daarom werd er snel naar een oplossing gezocht. Grateful Dead had al eerder gewerkt met de Hells Angels als security en de plaatselijke chapter werd gevraagd op te treden als veiligheidsdienst. Deze stemde toe en zodoende dacht men dat het probleem opgelost was. De Stones hadden in Hyde Park eerder ook gebruikgemaakt van de ‘diensten’ van de Engelse Hells Angels. De Angels, die betaald werden met gratis bier ter waarde van vijfhonderd dollar, waren in grote mate verantwoordelijk voor de onlusten die ontstonden tijdens het concert, inclusief het neerslaan van Marty Balin van Jefferson Airplane. Hoewel het geweld begon op het moment dat de Angels arriveerden, werd het nog veel erger toen zij hun voertuigen dwars door het publiek heen reden en voor het podium stalden. Dit alles leidde tot wat later het drama van Altamont zou worden genoemd en als Rock’s Darkest Day. Het publiek kon niet goed worden opgevangen. Bovendien hadden de bezoekers veel drugs meegenomen en werd er ook veel gedeald, onder meer ook door de Hells Angels. Daardoor kreeg men een oncontroleerbare menigte. Door het geweld en de angstsfeer kampten veel bezoekers met bad trips. Geinformeerd door Michael Shrieve, van Santana, over de mishandeling van Marty Balin, weigerde Grateful Dead op te treden. En de Rolling Stones hadden de gewoonte laat op te komen. Dit verbeterde de sfeer niet en de mishandelingen bleven voortduren. In alle vechtpartijen speelde de ‘security’ de beslissende rol. In de EHBO-tenten wemelde het van de mishandelde jonge meisjes. Toch vonden de Stones dat ze moesten spelen en al gauw raakte het publiek in een enthousiaste stemming. Toen Under My Thumb gespeeld ging worden en niet Sympathy For The Devil, ging het echter dodelijk fout. Na herhaaldelijk door de Hells Angels gemolesteerd te zijn toen hij onder de invloed was van methamfetamine probeerde Meredith Hunter, een 18-jarige Afro-Amerikaanse student, een (ongeladen) revolver tevoorschijn. Hierop kwam Alan Passaro, een van de Angels, in actie. Met een dolk stak hij Hunter neer en nadat men hem ook geruime tijd daarna nog had mishandeld en onbehandeld had laten liggen, stierf Hunter ter plekke. Na dit tragische incident was de vechtlust van de Angels ietwat gedempt. De Rolling Stones maakten direct gebruik van deze situatie. Nerveus en gedreven voltooiden ze hun set. In het latere gewoel kwamen nog drie andere mensen om; twee werden al slapende overreden en de derde verdronk in een irrigatiekanaal. Passaro werd nooit vervolgd voor het doden van Meredith Hunter. Later oordeelde de jury dat hij gehandeld had uit zelfverdediging. In 1985 werd zijn lijk opgevist uit het kanaal van een afgelegen natuurgebied. In het drama van Altamont zien de meesten het einde van het onschuldige hippietijdperk, na het hoogtepunt Woodstock. Als er een eindpunt moet worden gevonden voor de golden sixties, wordt Altamont regelmatig genoemd.

De onderstaande bands in mijn 1760 lijst hebben op Altamont opgetreden:

  • (63) Jefferson Airplane
  • (114) Crosby, Stills, Nash & Young
  • (174) The Rolling Stones
  • (193) The Flying Burrito Brothers
  • (362) Santana

*******************************

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(709) The Tubes – The Completion Backward Principle

Luister naar White Punks On Dope en je bent verkocht. Ik kende dat nummer eerder al van de Nina Hagen Band, dat in het Duits TV-Glotzer heet en een zeer goede cover is. Van The Tubes heb ik maar twee CD’s: Goin’ Down, een verzamelalbum, en TCBP dus. Ik heb ooit ook drie LP’s van The Tubes gekocht, The Tubes (geproduceerd door Al Cooper), Remote Control (geproduceerd door Todd Rundgren) en dus ook The Completion Backward Principle (geproduceerd door David Foster). Deze laatste heb ik altijd de beste gevonden. Op het verzamelalbum staan o.a. Malaguena Salerosa, What Do You Want From Live, White Punks On Dope, TV Is King, Turn Me On, Prime Time, No Way Out en Getoverture, allemaal nummers die een prettige combinatie zijn van arena rock, glam rock, power rock, punk en art rock. Ja, The Tubes was een unieke band met een uniek geluid. The Completion Backward Principle, dat een kraakhelder geluid heeft, is een conceptalbum verpakt als een buisinessprogramma voor managers, met o.a de prachtige mooie en schitterende ballad (ja ik weet het ik overdrijf) I Don’t Want To Wait Anymore. Andere nummers die ik ook echt geweldig vind zijn Talk To Ya Later (met Steve Lukather op gitaar), Sushi Girl, Mr. Hate, Attack Of The Fifty Foot Woman, Amnesia, Think About Me en Let’s Make Some Noise. Eigenlijk dus wel zo’n beetje het hele album. Does Humor Belong In Music? Yes it does! The Tubes was daar een voorbeeld van.

*******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #45

  • (1535) Die Arzte – Debil (Paul, Zu Spat)
  • (1536) The Proclaimers – Sunshine On Leith (I’m Gonna Be (500 Miles), Sunshine On Leith, I’m On My Way, Then I Met You)
  • (1537) Xutos & Pontapes – Dados Viciados (Manha Submersa, Negras Como A Noite, Da Um Mergulho)
  • (1538) Steve Martin and the Canyon Rangers – Rare Bird Alert (Geen Singles)
  • (1539) Toontje Lager – Er Op Of Er Onder (Ben Jij Ook Zo Bang, Net Als In De Film)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #50

Deliverance van Space

Waarom ik deze LP ooit gekocht heb? Ik zou het echt niet meer weten. Misschien door de Hipgnosis hoes (vroeger, zonder internet, toen de CD nog niet bestond, kocht ik in de platenwinkel soms wel eens LP’s waarvan ik geen idee wat voor muziek het was). Misschien dacht ik wel dat het de soundtrack van de film Deliverance was, ik zou er geen weddenschap meer voor af te durven sluiten. Eigenlijk bedoeld om deze LP uiteindelijk op de laatste plaats te zetten in mijn lijst met albums die ik heb (bij 1760 ben ik maar gestopt), ben ik er eigenlijk nooit aan toegekomen om de CD later alsnog te kopen, en ben ik van het idee toch maar afgestapt. Want het is zondermeer de verschrikkelijkse LP die ik bezit. Eurodisco, eurobeat, italo disco, of hoe je het ook moet noemen: het is disco van het ergste soort. Giorgio Moroder achtige muziek van Patrick Fraigneau, R. Romanelli en D.Marouani. Jean Michel Jarre, Vangelis, Cerrone en zelfs Sylvester blijken echte kunstenaars te zijn vergeleken met dit. Sentimentele lachwekkende en makkelijk gemaakte rotzooi. De zang van Madeline Bell (toch ooit de achtergrondzangeres op You Can’t Always Get What You Want van The Rolling Stones) op het nummer Prison is eigenlijk het enige hoogtepunt (nee, niet het goede woord) van het hele album, en zelfs dat nummer is van een complete nietszeggendheid. UItgebracht door Pye Records (AT 1760 – The Kinks).

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Irving Berlin

  • How Deep Is The Ocean – The Isley Brothers
  • Remember – Betty Carter
  • They Say It’s Wonderful – Johnny Coltrane & Johnny Hartman
  • White Christmas – Jimmy Smith
  • White Christmas – Bing Crosby
  • White Christmas – The Refreshments
  • White Christmas – Ringo Star
  • White Christmas – Jose Feliciano

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden.

1920

  • 7 april: Ravi Shankar (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 26 mei: Peggy Lee (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 11 juni: Hazel Scott (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 1 juli: Amalia Rodrigues (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 21 juli: Isaac Stern (MUZIKANT)
  • 8 augustus: Jimmy Witherspoon (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 29 augustus: Charlie Parker (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 23 september: Mickey Rooney (ACTEUR)
  • 7 september: Al Caiola (MUZIKANT)
  • 5 oktober: Vincent DeRosa (ALBUM TOP 1760 SESSIEMUZIKANT)
  • 9 oktober: Yusef Lateef (MUZIKANT)
  • 6 december: Dave Brubeck (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)
  • 14 december: Clark Terry (ALBUM TOP 1760 ALBUM ARTIEST)

******************************

“I ain’t gonna take none of your foolin’ around”

I Put A Spell On You / Creedence Clearwater Revival

*******************************

Kris Delmhorst – Long Day In The Milky Way (2022)

Kris Delmhorst is een Amerikaanse folk en americana zangeres, die oorspronkelijk komt uit Brooklyn, New York City, maar die tegenwoordig in Massachusetts woont. Ze is een actief lid van de Bostonse folkscene. Long Day In The Milky Way is haar achtste album. En voor mij is dit mijn eerste kennismaking met deze muzikante. Delmhorst speelt verdienstelijk elektrisch en akoestisch gitaar, orgel, cello en kalimba. Het is best wel een interessant album, met twaalf mooie en gevoelige liedjes. Met observaties over de grotere dingen in het leven, die schijnbaar onaantastbaar en ongrijpbaar lijken te zijn, maar die zij probeert te begrijpen en te ontleden. Nummers over het sterrenstelsel maar vooral ook over menselijke relaties. Ze doet een poging om verbindingen te zoeken in zowel de kosmos als in de kleine aardse dingen om haar heen. Want we zijn volgens haar maar nederige wezens. Haar stem doet op een paar nummers, zoals Flowers Of Forgiveness, The Horses en Call Off The Dogs, een beetje denken aan die van Nora Jones. Deze nummers doen ook een beetje jazzy aan. The Horses is een cover van Walter Becker en Rickie Lee Jones (staat op het album Flying Cowboys van Jones). Deze muziek geeft je troost en het besef dat alles eigenlijk best wel vergankelijk is. Maar geluk zoeken en vinden blijkt nooit nutteloos te zijn. Ja, deze muziek geeft je een goed gevoel. Gemaakt door een zangeres die ook nog eens goede teksten kan schrijven. Uitgebracht door Big Bean Music en geproduceerd door Delmhorst zelf.

*******************************

Bobby Ellis

Bobby Ellis was een Jamaicaans trompettist. Hij werkte met veel reggae artiesten als Peter Tosh, Burning Spear en The Revolutionaries, een Jamaicaanse reggae band waarin onderandere Sly Dunbar speelde en een backing band was op albums voor artiesten als Black Uhuru, Gregory Isaacs en The Heptones. Geboren in Kingston op 2 oktober 1932, ging hij naar de Alpha Boys School op Jamaica, die (nog steeds) beroemd is om zijn alumni als Richard Hall, Don Drummond, Cedric Brooks en leden van The Skatalites. Op deze school kreeg Ellis les op trompet en bugel. Het muziekcurriculum van de school bestond uit marsen, walsen en klassieke stukken die Ellis een uitgebreide kennis van timing, harmonie en vorm gaven. Deze factoren hebben bijgedragen aan zijn werk als hoorn arrangeur voor studio en platenlabel Studio One, bekend als het Jamaicaanse Motown. Hij trad ook op als arrangeur voor producer Jack Ruby en maakte deel uit van Ruby’s studioband The Black Disciples. Ellis speelde op het Marcus Garvey album van Burning Spear en ging twaalf jaar lang op tournee als onderdeel van Spear’s band. Hij speelde en arrangeerde ook (met Tommy McCook) de hoorns op Bunny Wailer’s album Blackheart Man uit 1976. Ellis overleed op 18 oktober 2016 op 84-jarige leeftijd in het Universitair Ziekenhuis van West-Indië aan een aan longontsteking gerelateerde ziekte. 

Ellis speelde hoorn (Black Heart Man) en trompet (de twee andere albums) op de onderstaande albums in mijn Album Top 1760:

  • (223) Burning Spear – Marcus Garvey
  • (416) Augustus Pablo – King Tubby Meets Rockers Uptown
  • (520) Bunny Wailer – Black Heart Man

*******************************

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(602) Roger Waters – Amused To Death

Ik heb vijf CD’s van Waters. The Wall: Live In Berlin, In The Flesh, Amused To Death, The Pros And Cons Of Hitch Hiking en Music From The Body. Music From The Body is een soundtrack en The Wall: Live In Berlin en In The Flesh zijn twee livealbums. De keuze heb ik dus alleen gemaakt tussen de twee albums The Pros And Cons of Hitch Hiking en Amused To Death. En ja, Amused To Death vind ik dus beter. Maar The Pros And Cons Of Hitch Hiking, uitgebracht in 1984, een jaar na The Final Cut van Pink Floyd, is ook een goed album, naar mijn smaak ook beter dan The Final Cut (vind ik het slechtste Floyd album). Er staan best wel een aantal goede nummers op The Pros and Cons, maar het hele album is een beetje te fragmentarish naar mijn smaak, vergeleken met Amused To Death tenminste. Go Fishing heeft een heerlijke sax, Clapton speelt op een aantal nummers mee. For The First Time is prachtig en geeft me kippenvel. Eigenlijk doen beide albums niet echt heel veel voor elkaar onder. Maar Amused To Death, met in plaats van Clapton Jeff Beck op gitaar, is meer een geheel, en heeft voor mij gewoon veel meer kippenvel momenten. The Ballad Of Bill Hubbard, What God Wants part 1, (met het aanstekelijke what God wants God Gets) Perfect Sense part 1, The Bravery Of Being Out Of Range, Too Much Rope. Op een bepaalde manier geeft het album me ook een soort van troost, hoe cynisch Waters ook altijd is. Je moet het geduld hebben om er naar te leren luisteren, dan komen er mooie dingen door naar boven, en vooral ook omdat alles zo perfect is geproduceerd in Q Sound. Het is een aanklacht tegen oorlog, religie, tegen onrecht, tegen de massamedia. Watching TV, Late Home Tonight. Ach ja. We zijn bereid om ons zelf te vernietigen. En we zijn in staat om daar zelf vermakelijk over te doen. Amused To Death is een klassiek album wat mij betreft. Als je The Pros And Cons kunt vergelijken met The Final Cut, moet je Amused To Death vergelijken met The Wall.

*******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #44

  • (1540) Laurie Anderson – Big Science (O Superman)
  • (1541) Ladysmith Black Mambazo – Shaka Zulu (Hello My Baby, Rain Rain Beautiful Rain)
  • (1542) Leonard Bernstein & Stephen Sondheim – West Side Story (Geen Singles)
  • (1543) Element of Crime – Immer da Wo Du Bist Bin Ich Nie (Immer Da Wo Du Bist Bin Ich Nie, Am Ende Denk Ich Immer Nur An Dich)
  • (1544) Howler – America Give Up (This One’s Different, Back Of Your Neck, Pythagorean Fearem)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #49

Selling England By The Pound van Genesis

Ik weet niet meer hoe oud ik was toen ik deze langspeler voor het eerst hoorde. Ik heb deze LP in mijn jeugd echt grijs gedraaid. Ik ben er mee opgegroeid. Het is beslist een van mijn favoriete Genesis LP’s, samen met Nursery Cryme, Foxtrot en A Trick Of The Tale. Maar niet zo goed als de dubbelaar The Lamb Lies Down On Broadway die ik in mijn Album Top 1760 heb staan. En ik denk dat ik Nursery Cryme en Foxtrot ook beter vind. Dancing With The Moonlit Knight, I Know What I Like (In Your Wardrobe), Firth Of Fifth, More Fool Me, The Battle Of Epping Forrest, After The Ordeal, The Cinema Show en Aisle Of Plenty. Ik heb deze nummers vroeger talloze keren meegezongen, en kan het nog steeds niet laten als ik er naar luister. ‘It’s one o’clock and time for lunch. When the sun beats down and i lie on the bench I can always hear them talk’. Het is muzikale literatuur met de beste muzikanten die je je maar wensen kunt. Op deze LP dus met Gabriel, Banks, Hackett, Collins en Rutherford, en met iedereen in een specifieke muzikale hoofdrol. Opgenomen in Island Studio (AT 1760 – Jethro Tull, Free, Brian Eno). Geproduceerd door Genesis zelf en John Burns (AT 1760 – Genesis) en uitgebracht door Charisma (AT 1760 – Genesis, Van Der Graaf Generator, Monthy Python, Brand X, Steve Hackett, Tony Banks). Deze LP is net als die andere LP’s van Genesis uit de jaren zeventig altijd magisch voor me geweest. Zeer origineel en is uiteraard een juweel in de progrock geschiedenis. Met allemaal klassiekers. Een echt geniaal album. Muziek om tijdens de donkere wintermaanden bij een knapperend haardvuur naar te luisteren. Moeilijk, maar mooi. Met dus een van de beste gitaristen die ik ken: Steve Hackett.

*******************************

The Wombats – Fix Yourself, Not The World (2022)

Fix Yourself, Not the World is het vijfde studioalbum van The Wombats, uitgebracht op 14 januari 2022. Het werd voorafgegaan door de singles Method To The Madness, If You Ever Leave, I’m Coming With You, Ready For The High en Everything I Love Is Going To Die. Het album wordt ondersteund door een Amerikaanse, Europese en Australische tournee in 2022. Opnames voor het album begonnen toen alle leden in 2019 samen in Los Angeles waren en verschillende nummers schreven. Het werd vervolgens op afstand opgenomen tijdens verschillende COVID-19-lockdowns vanaf 2020, waarbij elk bandlid op een andere locatie aanwezig was: Matthew Murphy in Los Angeles, bassist Tord Overland Knudsen in Oslo en drummer Dan Haggis in Londen. Uitgebracht door AWAL (Artists Without A Label).

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Depeche Mode

  • Enjoy The Silence – Lacuna Coil

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden

1919

  • 13 februari: Tennessee Ernie Ford
  • 15 maart: George Avakian
  • 17 maart: Nat King Cole (ALBUM TOP 1760)
  • 3 mei: Pete Seeger (ALBUM TOP 1760)
  • 16 mei: Liberace
  • 13 augustus: George Shearing (ALBUM TOP 1760)
  • 11 oktober Art Blakey (ALBUM TOP 1760)
  • 18 oktober: Anita O’Day

*******************************

“I can’t believe that it’s so cold, and there ain’t been no snow”

Bushes And Briars / Sandy Denny

*******************************

The Wool Hall, Bath

The Wool Hall was een residentiele opnamestudio in het dorp Beckington, vlakbij het plaatsje Bath, in Somerset, Engeland. Het gebouw dateerte uit de 16e eeuw, toen Beckington het centrum was van de wolhandel in Somerset. Voor een tijd werd het geassocieerd met het nabijgelegen Beckington Castle en in de negentiende eeuw werd het gerestaureerd als huis en winkel. In 1968 werd The Hall een monumentaal pand. In de jaren tachtig werd The Wool Hall omgebouwd tot een opnamestudio door Tears For Fears, die het gebruikte om het album Songs From The Big Chair op te nemen. In 1986 werd het atelier geopend voor gebruik voor andere kunstenaars. Van Morrison kocht de studio in 1994, nadat hij er al vijf albums had opgenomen, en diende het als een van zijn belangrijkste opnamestudio’s en een winkel voor een grote verzameling analoge mastertapes die hij had opgenomen tijdens zijn decennialange muzikale carriere. In augustus 2002 zette Van Morrison de studio te koop voor iets minder dan een miljoen pond, en werd het het jaar daarop een privéwoning en een studio. Muziekproducent Denis Ingoldsby kocht The Wool Hall in 2005 en gebruikte het als uitvalsbasis tot 2009 totdat hij verhuisde naar Marsh Lock, Henley aan de Theems. The Wool Hall raakte in verval en werd in 2015 te koop aangeboden als een “historische boerderij met residentiële opnamestudio’s”. Het Wool Hall complex (bestaande uit vier afzonderlijke gebouwen, waaronder de oorspronkelijke Wool Hall zelf, een boerderij met zes slaapkamers, een modern bijgebouw en een garage en wasserij), werd later omgebouwd tot drie afzonderlijke huizen; zijn opnameapparatuur werd ontmanteld en stuk voor stuk verkocht op een veiling. Het historische Wool Hall studiogebouw en bijgebouw werden vervolgens gekocht door Luke Potashnick, voormalig gitarist van rockband Rooster. Veel artiesten maakten gebruik van The Wool Hall. The Smiths namen er Strangeways, Here We Come (hun laatste album) op in 1987. Morrissey nam er kort daarna ook zijn eerste soloalbum Viva Hate op. Andere artiesten die de studio gebruikten waren o.a. Annie Lennox, Ash, Joni Mitchell, The Pretenders, David Sylvian, Stereophonics, Sisters Of Mercy, Julia Neigel, 808 State en Paul Weller.

Albums in mijn 1760 lijst die in het geheel of gedeeltelijk The Wool Hall zijn opgenomen:

  • (143) Van Morrison – Hymns To The Silence
  • (446) Morrissey – Viva Hate
  • (760) Van Morrison & Linda Gail Lewis – You Win Again
  • (926) Tears For Fears – Songs From The Big Chair
  • (1190) Rain Tree Crow – Rain Tree Crow

*******************************

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(766) Robert Plant – The Principle Of Moments

Van Plant heb ik ooit The Principle Of Moments, Fate Of Nations, Band Of Joy, Mighty Rearranger en Dreamland op CD gekocht. The Principle Of Moments, uit 1983, vind ik zijn beste. Ook als ik de LP’s meereken die ik ooit veel eerder (al in de jaren tachtig) van hem gekocht heb, toen die toendertijd verschenen: Pictures At Eleven, Shaken ‘n’ Stirred en Now And Zen, samen met TPOM zijn eerste vier soloalbums, steekt dit album er ver boven uit. Ja, ik was best wel een grote fan van Plant vroeger (vreemd genoeg heb ik van Zeppelin maar twee LP’s, enkel IV en The Song Remains The Same). Op The Principle of Moments staat Big Log wat ooit op single is uitgebracht, welk nummer eigenlijk de reden is voor de keuze. Maar ook Other Arms, In The Mood, Messin’ With The Mekon, Horizontal Departure, Thru’ With The Two Step, zijn prima nummers. Ik houd van het geluid van dat hele album. Dat is open, helder geproduceerd en met veel ruimte en lucht in alle nummers. Het album is een beetje mysterieus. Het is muziek dat ademt. Met op gitaar Robby Blunt, en op drums Phil Collins en Barriemore Barlow, van Genesis en Jethro Tull. Al die andere albums vind ik minder gevarieerd, maar zijn niet minder goed. Ik vind ze allemaal wel te pruimen eigenlijk. Want wie vind Plant niet goed eigenlijk. Als rockliefhebber moet je hem wel goed vinden. Plant was onmiskenbaar een van de grootste frontmannen van een van de grootste rockbands die er bestaan hebben. Ze zijn echter wel vlakker, meer mainstream. Op elk van die albums staan wel een paar goede nummers, waaraan menig artiest nog een puntje kan zuigen. Dat een zanger van een heel grote band een succesvolle solocarriere kan beginnen speelt voor mij ook mee voor de keuze voor TPOM. Want dat was wel wat er gebeurde met Plant. Big Log en dit album zette hem als soloartiest definitief op de kaart. En met een muzikale hoge kwaliteit.

*******************************

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums #43

  • (1545) X – Wild Gift (White Girl, Adult Books)
  • (1546) Orchestral Manoeuvres in the Dark – Architecture & Morality (Souvenir, Joan Of Arc, Maid Of Orleans, She’s Leaving)
  • (1547) Spandau Ballet – Journeys To Glory (To Cut A Long Story Short, The Freeze, Muscle Bound)
  • (1548) The Human League – Dare (The Sound Of The Crowd, Love Action, Open Your Heart, Don’t You Want Me, The Things That Dreams Are Made Of)
  • (1549) Heaven 17 – Penthouse And Pavement (We Don’t Need This Fascist Groove Thang, I’m Your Money, Play To Win, Penthouse And Pavement, The Height Of The Fighting)

*******************************

De uitklaphoes van de LP #48

Another Ticket van Eric Clapton

Zijn grootsheid natuurlijk erkennend als een van de belangrijkste en beste gitaristen die we kennen, is hij eigenlijk nooit mijn favoriete gitarist geweest (hij zal denk ik wel in een top tien lijstje staan). Wel heb ik heel wat van hem gekocht, maar meer op CD dan op LP. Ik heb behalve deze vroeger alleen 461 Ocean Boulevard (die ik in mijn 1760 lijst staan heb) en Backless op LP gekocht. Misschien heb ik hem te laat ontdekt en ben ik niet echt met hem opgegroeid. Ik weet het niet (toen ik in mijn jeugd alleen nog maar LP’s kocht was ik meer geinteresseerd in gitaristen als Brain May, Steve Howe, Steve Hackett, Rory Gallagher, Frank Zappa, Alex Lifeson, Neil Young en Martin Barre, om er maar een paar te noemen omdat ik me vroeger eigenlijk vooral identificeerde als fan van Queen, Rush, Yes, Genesis en Jethro Tull). Ik ben hem pas veel later gaan waarderen als gitarist en ook als zanger. Maar Clapton, en dat staat buiten kijf, is een meestergitarist, als ik zo mag uitdrukken. De man speelde vroeger schijnbaar alles met veel gemak en zonder veel moeite uit de losse pols. Veel andere gitaristen zijn door hem beinvloedt. Another Ticket was het zevende soloalbum van Slowhand, uit 1981. Uitgebracht door RSO Records (Robert Stigwood Organisation) (AT 1760 – Bee Gees) dat later is opgekocht door Polydor, en opgenomen in de Compass Point Studios op de Bahamas (AT 1760 – Robert Palmer). Geproduceerd door Tom Dowd (AT 1760 – Derek and the Dominos, P.F. Sloan, Eric Clapton, New Model Army, The Stills Young Band). En geholpen door Albert Lee (AT 1760 – Jackson Browne) op gitaar en achtergrondzang, Henry Spinetti (AT 1760 – Katie Melua, Gerry Rafferty) op drums en percussie, Chris Stainton (AT 1760 – David Gilmour, Don Nix) op keyboards, Gary Brooker (AT 1760 – Procol Harum) op keyboards en achtergrondzang en Dave Markee op bas. Clapton zelf is in mijn 1760 lijst op albums te horen van George Harrison, Stephen Stills en Phil Collins. Er gaat een soort rustgevende zachtmoedigheid uit van al die nummers, een soort van troost. Met vijf eigen nummers Something Special, Another Ticket, I Can’t Stand It, Hold Me Lord en Rita Mae, een een aantal covers van Muddy Waters en Sleepy John Estes vind ik zelf dit album niet zijn beste, maar wel gewoon degelijk en goed. En de teksten zijn vrij direkt (she’s something special, i can’t explain it, but when she’s near me, i can’t contain it). Maar het blijft blues met een speciaal gevoel dat dieper gaat dan bij anderen. Clapton is de verpersoonlijking van alles wat raakvlakken heeft met blues en rock. Hij is een versmelting van het verleden, de toekomst en nog steeds het heden. Hij was inderdaad een God. En dat zal hij altijd blijven. Rock Royalty! Tot in de eeuwigheid. Amen!

*******************************

Neil Young & Crazy Horse – Barn (2021)

Ik zeg een hoge middenmoter. Is zeker dus niet zijn slechtste album samen met of zonder Crazy Horse. Misschien wel een van zijn betere. Zijn veertiende alweer met zijn muzikale vrienden. Dus ook weer met Billy Talbot, Ralph Molina en Nils Lofgren (gekocht Blue With You 2019), die inmiddels een respectabel lid van Crazy Horse is geworden, als hij dat natuurlijk al niet was. Frank “Poncho” Sampedro is sinds Psychedelic Pill (2012) met pensioen. Dit album is een niet verwachte aangename verassing. Er staan een paar echte Young juweeltjes op. Ik kan niet anders zeggen. Soms doen een paar nummers aan Zuma denken, met lekkere lange gitaarstukken. Canerican, Change Ain’t Never Gonna, Shape Of You, Human Race, Tumblin Trough The Years, Don’t Forget Love en vooral Welcome Back, behoren allemaal bij het beste wat Young gemaakt heeft. En hij heeft al zoveel moois gemaakt. Het opknappen en het verbouwen van een boerderij (waar het album dus naar vernoemd is en waarover ook een documentaire is gemaakt geregisseerd door zijn vrouw), waar dit album ook opgenomen is, heeft bij hem hoorbaar veel inspiratie opgeleverd. Maar ja, ik ben dan ook een echte Young fan. Ik mag wel zeggen dat dit gewoon een uitstekend album van hem is, die bewijst dat hij alles en iedereen nog steeds met zijn kwaliteit overtreft (behalve Dylan dan natuurlijk). En hij blijkt me nog steeds te raken met tien nieuwe voortreffelijke nummers. Op 10 december 2021 uitgebracht door Reprise Records.

*******************************

Nummers van Bands, Muzikanten en Componisten op Albums van andere Bands en Muzikanten die in mijn 1760 lijst zijn terug te vinden

Bonnie Raitt

  • Give It Up Or Let Me Go – Dixie Chicks

*******************************

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

Geboortes bijgehouden van muzikanten en leden van bands die in mijn Album Top 1760 staan. Aangevuld met personen die ik interessant vind te vermelden

1918

  • 27 januari: Elmore James
  • 15 mei: Eddy Arnold (ALBUM TOP 1760)
  • 18 augustus: Cisco Houston
  • 25 augustus: Leonard Bernstein (ALBUM TOP 1760)
  • 31 augustus: Alan Jay Lerner (ALBUM TOP 1760)
  • 12 december: Joe Williams

*******************************

“Out of the east the sun flew west, trailing its golden spray”

Hope For Happiness / Soft Machine

*******************************

The Darkness – Motorheart (2021)

Ik ben geneigd te zeggen dat dit toch wel een leuke CD is. Maar je kunt jezelf afvragen of je deze jongens wel seieus moet nemen. Voor The Darkness is alles eigenlijk een grote grap. Ik heb eigenlijk altijd een soort aversie tegen deze band gehad. Maar toch wel nieuwschierig naar wat ze precies maken, heb ik deze CD toch maar eens gekocht. De neefjes van Spinal Tap hebben vorig jaar alweer hun zevende album afgeleverd, en ze doen niets anders dan ons van alles voor te schotelen wat we allemaal al eens eerder hebben gehoord. De falsetto stem van zanger Justin Hawkins, de lekkere vette riffs, de pakkende melodieen, de humoristische teksten: met veel cliche’s, vaak over de top, en van alles gepikt, maakt van dit album een verzameling nummers waar je je echter geen buil aan kunt vallen. Album van het jaar is het beslist niet geworden. En The Darkness brengt ons beslist niet het licht. Dat wil ik nu al verklappen. Leuk om een paar keer naar te luisteren, dat wel. Maar dan heb je het wel gehoord ook.

*******************************

Hypocrisy – Worship (2021)

Van de afdeling Harde Metaalglimmende Herrie. Hypocrisy is een Zweedse deathmetalband, in 1991 opgericht door Peter Tagtgren. Een man die van wanten weet en zijn sporen inmiddels wel verdiend heeft. Nadat hij drie jaar in de Verenigde Staten, in Florida, had gewoond, keerde hij terug naar Zweden om daar zijn eigen band te beginnen. Dertien albums later verscheen in 2021 Worship, acht jaar nadat het laatste album End Of Disclosure was uitgebracht. En dit album mag er zijn. Vette deathmetal riffs, donker, broeierig, atmosferisch, claustrofobisch, met nummers over aliens, plagen, ziektes, religie, een gezonde portie achterdocht en samenzweringen. Worship is een echt deathmetal album, maar klinkt soms ook erg melodisch, wellicht nog net niet op het randje. Chemical Whore, Children Of The Gray, Children Of The Underground en Brotherhood Of The Serpent, zijn nummers die er boven uitsteken. Tegenwoordig bestaat Hypocrisy alleen nog uit het trio Peter Tagtgren, Mikael Hedlund en Reidar Horghagen. Het nummer Dead World is geschreven door Sebastian Tagtgren, de zoon van Peter Tagtgren. Alles uiteraard geproduceerd door Tagtgren zelf, want de man is als producer voor andere Scandinavische metalbands (Amon Amarth, Setherial, Abruptum, Enslaved, om er een paar te noemen) en met zijn eigen soloproject Pain vanaf 1997 ook zeer actief. Uitgebracht op Nuclear Blast (Sylosis – Cycle Of Suffering 2020).

*******************************

Joe Boyd

Een Amerikaanse producer die zeer invloedrijk was in de Britse folkrock beweging in de jaren zestig. Was ook oprichter van de UFO Club en Hannibal Records. Geboren in Boston in 1942 werkte hij na 1964 als productie en tourmanager voor George Wein voor artiesten als Muddy Waters, Coleman Hawkins en Stan Getz. Op Newport was hij ooit betrokken bij Dylan. Begonnen als assistent van Paul Rotschild, ging Boyd in 1966 naar Londen om daar leiding te geven aan de Britse afdeling voor Elektra. Boyd kreeg voor het eerst erkenning voor het produceren van tracks van Powerhouse, een project van Eric Clapton, Steve Winwood en Paul Jones. Hij was ook betrokken bij het productiewerk voor Soft Machine en Pink Floyd (Arnold Layne). Boyd’s grootste impact was echter als het hoofd van Witchseason, zijn productie- en managementbedrijf. Beginnend met de release van het gelijknamige debuut van The Incredible String Band in 1966, werd zijn naam synoniem met de opkomst van de Britse folkrock. Hij produceerde veel albums van Nick Drake en Fairport Convention. Boyd keerde in 1971 terug naar de Verenigde Staten en accepteerde daar een positie bij de filmafdeling van Warner Brothers, waar hij betrokken was bij films als Deliverance, A Clockwork Orange, en voor een documentaire over Jimi Hendrix. Rond het midden van het decennium richtte hij een nieuw label op, Hannibal, dat onmiddellijk erkenning kreeg met veelgeprezen releases van Richard & Linda Thompson en Defunkt. In de jaren tachtig was hij als producer actief met world artiesten als Damir Imamovic, Maya Youssef, Muzsikas, Virginia Rodrigues, Toumani Diabate, en voor albums van R.E.M., 10.000 Maniacs, Billy Bragg, Robyn Hitchcock, Nico, Toots & The Maytals, Loudon Wainwright III, Maria Muldaur en Kate & Anna McGarrigle. 

Joe Boyd heeft in mijn 1760 lijst de onderstaande albums geproduceerd:

  • (5) Fairport Convention – Liege & Lief
  • (55) Nick Drake – Five Leaves Left
  • (115) The Incredible String Band – The Incredible String Band
  • (547) Foteringay – Fotheringay
  • (1416) Toumani Diabete – Djelika

*******************************

Gov’t Mule – Heavy Load Blues (2021)

Op Heavy Load Blues staan dertien heerlijke blues nummers. Met een aantal eigen composities van frontman Warren Haynes. Voorheen de vaste gitarist van The Allman Brothers Band. Wiens droom het was om met Gov’t Mule, alweer een hele tijd zijn eigen jamband (samen met bassist Allen Woody, ook van TABB) waarmee hij alweer heel wat jaren aan de weg timmert en iets van negen reguliere studioalbums heeft gemaakt en talloze EP’s en livealbums – voor het eerst een echte bluesplaat te maken. En met een hoop covers van Ann Peebles (I Feel Like Breaking Up Somebody’s Home), Howlin’ Wolf (I Asked For Water, She Gave Me Gasoline), Elmore James (Blues Before Sunrise), Junior Wells (Snatch It Back and Hold It), Tom Waits (Make It Rain) en Bobby “Blue” Bland (Ain’t No Love In The Heart Of The City). En ook hoor je van een aantal andere bands en muzikanten bekende dingen voorbij komen waar de inspiratie duidelijk vandaan komt, van Jimi Hendrix, Cuby + Blizzards (of Haynes die kent is natuurlijk maar de vraag), The Allman Brothers Band tot aan Gary Moore. Heavy Load Blues is dan wel een regulier studioalbum maar is in het geheel live opgenomen in The Power Plant in Waterford, New England (Album Top 1760 – Bruce Springsteen, Weather Report). Gov’t Mule kan niet alleen southern rock spelen, maar heeft dus ook de blues. Maar dat hadden ze al een tijdje. Want deze band speelt ook gewoon al jaren echte onversneden bluesrock. Uitgebracht door Fantasy Records (Album Top 1760 – Dave van Ronk, CCR, Vince Guaraldi, Allen Ginsberg) waarvan ik in 2020 ook het album van Marcus King heb gekocht. Het debuutalbum van Gov’t Mule uit 1995 staat in mijn 1760 lijst op plek 715.

*******************************

Hayes Carll – You Get It All (2021)

You Get It All is het achtste album van deze country zanger uit Houston, Texas. Met elf liedjes die allemaal raak zijn. Ik kan niet anders zeggen. Allemaal nummers die onmiddelijk doen denken aan muziek van Townes Van Zandt, Guy Clark, Jerry Jeff Walker, John Prine en Steve Earle. Maar toch met een eigen geluid. Hayes Carll heeft een bitterzoete en warme stem, doet eerlijke ingetogen en rake observaties, en de muziek is verre van sentimenteel. Gemaakt door iemand die blijkbaar geen enkele moeite hoeft te doen om te overtuigen. Hij blijkt zelfs grappig te zijn als hij serieus is. Met veel satire, veel humor en harde en absurde werkelijkheden: over God als een vrouw, alzheimer, vriendschap, liefde en trouw. Onderwerpen waar hij prachtig over zingt. Nice Things, You Get It All, Help Me Remember, In The Mean Time, She’ll Come Back To Me, To Keep From Being Found, The Way I Love You en If It Was Up To Me, zijn allemaal wonderschoon. Liedjes over simpele dingen. Mooie muziek dus. En ook een van de betere albums van 2021, wat mij betreft. Mede geproduceerd door echtgenote en zangeres Allison Moorer. Uitgebracht door Dualtone Records.

*******************************

De keuze van een Album van een bepaalde Band of Artiest

(135) Nirvana – Nevermind

Bij Nirvana hoef ik het maar kort te houden. Dat is uiteraard Nevermind. Het enige andere studioalbum dat ik van Nirvana heb is In Utero. Het eerste album, Bleach, heb ik nooit gekocht. Wel heb ik het livealbum Unplugged In New York en een klein stapeltje CD Singles. In Utero is ook wel een goed album, maar staat natuurlijk ver in de schaduw van Nevermind. Je hoort soms dat ze in de herhaling gaan. Heart-Shaped Box, Radio Friendly Unit Shifter en About A Girl, hadden heel misschien wel voor m’n gevoel op Nevermind kunnen staan, maar de meeste nummers zijn allemaal minder dan wat er op Nevermind staat. Maar dat kan ook niet anders, want Nevermind is een van de beste albums die er ooit gemaakt zijn. Meer dan twintig jaar geleden alweer zat ik naar MTV te kijken midden in de nacht toen ik de video van Smells Like Teen Spirit voorbij zag komen. Het verschijnen van die video was een regelrechte sensatie. En daar moet ik het maar bij laten.

*******************************

Francis Neal – In Plain Sight (2021)

Het ontdekken van nieuwe muziek van onbekende artiesten gaat soms niet altijd over rozen. Je moet moeite willen doen om het tot je te laten komen. En soms valt het mee maar vaak valt het heel erg tegen. Eigenlijk is alles al gedaan en gemaakt. En soms moet je eigenlijk heel goed luisteren of het wel interessant is of niet. Plain Sight van Neal Francis (zijn tweede soloalbum), een pianist uit Chicago, is wat dat betreft wel zo’n interessant album. Na een paar luisterbeurten kom je er achter dat het zeer creatief is. Het is wat dromerige experimentele New Orleans, funk, blues en r&b dat sterk aan de jaren zeventig doet denken, met lang uitgerekte gitaarpartijen, en vooral veel piano van Neal zelf, en dat klinkt gewoon lekker. Op het album staan negen nummers. En een daarvan, Alameda Apartments, gaat over dat hij vroeger noodgedwongen moest verhuizen (“as hard as i tried to keep the old place, in the end she wouldn’t let me stay”). Een aantal nummers haalt zijn inspiratie uit Sly & The Family Stone, The Meters en Allen Toussaint. BNYLV is zo’n funky nummer. Can’t Stop The Rain is een vleugje blues en southern rock, met een lekkere slide gitaar. En dit nummer is wat mij betreft zeker een van de hoogtepunten. Sentimental Garbage is ook zo’n nummer dat doet denken aan die tijd. Plain Sight is een gevarieerd album, opgenomen en geschreven in een kerk in Chicago, en uitgebracht door ATO Records.