Zevende Blog Pagina (01-01-2026 &#8211; 31-12-2026)

Nummers van de 1760 bands en artiesten (en van sommige componisten) die ook op andere Album Top 1760 albums staan

Leslie Bricusse/Anthony Newley

Feeling Good – Muse
Pure Imagination – Lou Rawls
The Joker – Sergio Mendes & Brasil ’66
What Kind Of Fool Am I – Nancy Wilson
Who Can I Turn To (When Nobody Needs Me – Van Morrison with Georgie Fame & Friends

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

1994

28 februari: Jake Bugg (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)

1994

SONGTITELS MET EEN THEMA

DIEREN

A Swamp Dog’s Tale (Goat Girl)
Big Lizard (The Dead Milkmen)
The Bug (Mary Chapin Carpenter)
Amazona (Miho Hatori)

KLEUREN

Blue Eyes (Destroyer)
Green Garden (Laura Mvula)
Rose Rouge (St. Germain)

MISDAAD

Thieves In The Night (Hot Chip)
To The Kill (Violent Femmes)
Crimen (Gustavo Cerati)

MCA Records

MCA Records was een Amerikaans platenlabel dat eigendom was van MCA Inc., opgericht in 1972. Het label behaalde succes in de jaren zeventig tot en met de jaren tachtig, vaak door andere platenlabels over te nemen, zoals ABC, Motown en Geffen. Wat op zijn beurt weer in 2003 werd overgenomen door Universal Music Group. De geschiedenis van het label gaat ver terug. De Amerikaanse tak van het Britse Decca Records werd in 1934 in New York opgericht. In 1937 besloot de eigenaar van Decca, Edward R. Lewis, het Britse Decca bedrijf af te splitsen van het Amerikaanse bedrijf, uit angst voor de financiele schade die Britse bedrijven zouden kunnen veroorzaken als de opkomende vijandelijkheden van nazi-Duitsland tot oorlog zouden leiden. Lewis verkocht de rest van zijn Amerikaanse Decca bezittingen toen de oorlog uitbrak. Het in de VS gevestigde Decca Records behield de rechten op de naam Decca in Noord- en Zuid-Amerika en delen van Azie, waaronder Japan. UK Decca bezat de rechten op de naam Decca in de rest van de wereld. Na de oorlog richtte British Decca een nieuwe Amerikaanse dochteronderneming op, London Records. In deze periode bracht American Decca platen uit buiten Noord-Amerika op de labels Coral Records en Brunswick Records. In 1962 betrad MCA, een talentenbureau en televisieproductiebedrijf, de opnamemuziekindustrie met de overname van American Decca, dat hierdoor een volledige dochteronderneming worden zou. MCA nam het volledige eigendom van Universal over en maakte er een filmstudio van, waarbij ze verschillende hits produceerde. In 1966 richtte MCA Uni Records op en in 1967 Kapp Records, dat onder het beheer van Uni Records geplaatst werd. Brunswick en Coral werden vervangen door het nieuwe MCA label, dat werd gebruikt om materiaal van Amerikaanse Decca- en Kapp labels buiten Noord-Amerika uit te brengen. Vroege MCA UK uitgaven werden gedistribueerd door Decca, maar verhuisden in 1974 naar EMI. Omdat de Amerikaanse divisie van MCA Records pas in 1972 werd opgericht, werd het vroegste Britse MCA Records materiaal in de VS uitgebracht op Kapp of Decca. MCA UK bracht ook Amerikaans Brunswick materiaal uit op het MCA label tot 1972, twee jaar nadat MCA de controle over Brunswick verloor, waarna Amerikaans Brunswick materiaal in het Verenigd Koninkrijk werd uitgebracht op het hernieuwde Brunswick label. Uni label materiaal werd wereldwijd uitgebracht op het Uni label. Vroege artiesten op het MCA label, al rond 1971, die onder contract stonden waren groepen als Wishbone Ash, Osibisa, Stackridge en Budgie, en soloartiesten als Tony Christie, Mick Greenwood en Roy Young. De eerste MCA Records uitgave in de VS was de single Crocodile Rock van voormalig Uni artiest Elton John in 1972. In december 1972 bereikte Neil Diamond, een andere Uni artiest, supersterstatus met zijn eerste MCA release, het live multi-platina album Hot August Night. Andere succesvolle artiesten op MCA na de consolidatie waren onder meer voormalig Kapp artiest Cher en Uni artiest Olivia Newton-John. In 1973 bracht MCA het zeer succesvolle soundtrackalbum uit van de film The Sting. Een van de meest succesvolle MCA artiesten in deze periode was de rockband Lynyrd Skynyrd, dat een van de populairste in het Southern rockgenre zou worden. In 1983 onderhandelde rockmuzikant Frank Zappa een distributieovereenkomst voor zijn Barking Pumpkin label met MCA. Terwijl de platen werden geproduceerd, maakte een vrouw van de kwaliteitscontrole bezwaar tegen de teksten van Zappa’s album Thing-Fish. Hierna annuleerde MCA het Zappa contract. In 1995 verwierf het drankenconglomeraat Seagram Company Ltd. 80% van MCA. In november van dat jaar werd Teller ontslagen en vervangen door voormalig Warner Music Group-hoofd Doug Morris. Palmese verliet MCA een week later. Daarna werd Jay Boberg benoemd tot de nieuwe voorzitter van MCA. Op 9 december 1996 lieten de nieuwe eigenaren de naam MCA vallen; het bedrijf werd Universal Studios, Inc. en de muziekdivisie, MCA Music Entertainment Group, werd hernoemd tot Universal Music Group (UMG), onder leiding van Morris.

Een top 10 van Albums in mijn 1760 lijst die door MCA Records zijn uitgebracht:

(194) Osibisa – Osibisa
(385) Grand Funk Railroad – Good Singin’, Good Playin’
(412) Wishbone Ash – Argus
(513) Tom Petty and the Heartbreakers – Into The Great White Open
(535) Budgie – Never Turn Your Back On A Friend
(826) Jerry Jeff Walker – Ridin’ High
(951) The Tragically Hip – Fully Completely
(1040) John Williams – Schindler’s List
(1056) Blink-182 – Enema Of The State
(1099) Andrew Lloyd Webber & Tim Rice – Jesus Christ Superstar

SONGTITELS MET EEN THEMA

LICHAAMSDELEN

Throw Me A Bone (Goat Girl)
Otra Piel (Gustavo Cerati)

NATUUR & LANDSCHAPPEN

Bay Of Pigs (Destroyer)
Avalanche Rock (The Avalanches)
Beach Song (The Dead Milkmen)
The River Of 3 Crossings (Miho Hatori)

LIEFDE & HAAT

We Have Love (Hot Chip)
Passionate Kisses (Mary Chapin Carpenter)
Kiss Off (Violent Femmes)

TOPOGRAFIE

Europe Endless (Kraftwerk)

Lichaamsdelen

Natuur & Landschappen

Liefde & Haat

Topografie

1760 Hoezen met een Thema

AFBEELDINGEN VAN ARTIESTEN

(1170) The Raveonettes – Pretty In Black
(1172) Savages – Silence Yourself
(1175) Crosby & Nash – Wind On The Water
(1280) The Hollies – Hollies Sing Dylan
(1516) Los Straitjackets – What’s So Funny About Peace, Love And Los Straitjackets

Afbeeldingen van Artiesten

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums

(1170) The Raveonettes – Pretty In Black (Ode To L.A., Love In A Trashcan)
(1171) Swans – To Be Kind (A Little God In My Hands, Oxygen, Screen Shot)
(1172) Savages – Silence Yourself (Shut Up, She Will, Husbands)
(1173) Mikal Cronin – MCIIi (Geen Singles)
(1174) Crosby, Stills & Nash – After The Storm (Only Waiting For You, It Won’t Go Away, These Empty Days)

De uitklaphoes van de LP #123

Waka/Jawaka van Frank Zappa

Waka/Jawaka, uitgebracht in 1972, is Zappa’s vierde soloalbum. Het is de voorloper van The Grand Wazoo, en zoals op de hoes staat aangegeven, een soort vervolg op Hot Rats uit 1969. Ondanks dat hij in een rolstoel zat (want in het voorgaande jaar door een fan van het podium geduwd), was 1972 eigenlijk net als ieder ander jaar een productieve periode voor hem (samen met deze verschenen in 1972 ook Just Another Band From L.A. en The Grand Wazoo). Nadat hij zijn band had ontslagen was hij jazzfusionmuziek gaan schrijven met een bredere instrumentatie dan men van hem gewend was. Het album bestaat uit twee uitgebreide instrumentale stukken en twee kortere nummers, waarvan Big Swifty later een live favoriet zou worden. Het hoogtepunt echter is het titelnummer, opgenomen met ex-Mothers of Invention toetsenist Don Preston, trompettist Sal Marquez, trombonisten Bill Byers en Ken Shroyer, saxofonist Mike Altschul, bassist Erroneous en drummer Aynsley Dunbar. Het nummer It Just Might Be A One-Shot Deal op kant B wordt gezongen door Sal Marquez en Janet Ferguson, en waarop Sneaky Pete Kleinow’s pedal steel gitaar voor een droomachtige ervaring zorgd. Andere hoogtepunten zijn de momenten waarop George Duke is te horen. Met recht is dit album van hem, naar mijn mening althans, een van zijn betere. Dus daarom: laat de muziek tot u komen en ervaar het als je kans krijgt.

SONGTITELS MET EEN THEMA

GASSEN, VUUR & VLOEISTOFFEN

Burn The Stake (Goat Girl)
Walking Through Fire (Maty Chapin Carpenter)

LIEFDE & HAAT

Poor In Love (Destroyer)
Hand Me Down Your Love (Hot Chip)
Make Me Lovely (Laura Mvula)

MAGIC & FANTASY

Fantasy (The XX)

DIEREN

Swordfish (The Dead Milkmen)
Bird Flu (M.I.A.)
Barracuda (Miho Hatori)

NAMEN VAN PERSONEN

Pablo’s Cruise (The Avalanches)

Gassen, Vuur & Vloeistoffen

Muziekfilms & Documentaires

Respect

Respect is een Amerikaanse biografischedramafilm uit 2021, geregisseerd door Liesl Tommy en geschreven door Tracey Scott Wilson en Callie Khouri, gebaseerd op het leven van de Amerikaanse zangeres Aretha Franklin. Met in de hoofdrollen Jennifer Hudson als de volwassen Franklin, Skye Dakota Turner als de jonge Franklin, Forest Whitaker, Marlon Wayans, Audra McDonald, Marc Maron, Tituss Burgess en Mary J. Blige. De film volgt de eerste drie decennia van Franklins leven. Van haar geboorte als muzikaal wonderkind in een welvarend Afro-Amerikaans gezin, de gevolgen van het verlies van haar moeder op tienjarige leeftijd, tot haar moeizame opkomst tot internationale muzikale roem, terwijl ze een gewelddadig huwelijk doormaakte, en eindigt uiteindelijk met de opname van haar invloedrijke livealbum Amazing Grace (1972). De film waarbij Franklin zelf betrokken was bij de pre-productie, bleef jarenlang in problemen verkeren vanwege het gebrek aan een geschikte kandidaat voor haar rol. Na de release van de musicalfilm Dreamgirls (2006) vroeg Franklin Hudson haar te spelen, maar maakte haar beslissing pas definitief toen ze haar zag in de Broadway-musical The Color Purple. De productie begon begin 2019 en was afgerond in februari 2020. De film is opgedragen aan Franklin zelf, die in 2018 overleed.

Biopics

Nummers van de 1760 bands en artiesten (en van sommige componisten) die ook op andere Album Top 1760 albums staan

Leonard Cohen

Hallelujah – Jeff Buckley
Hey, That’s No Way To Say Goodbye – Roberta Fleck

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

1993

GEEN MUZIKANTEN IN MIJN 1760 LIJST IN 1993 GEBOREN

1993

Ike Quebec – The Complete Blue Note 45 Sessions (2025)

The Complete Blue Note 45 Sessions is een compilatiealbum van de Amerikaanse saxofonist Ike Quebec. Het album richt zich op de 45 toeren platen van Quebec, opgenomen tussen 1959 en 1962, gericht op de jukeboxmarkt (een gedeeltelijk geautomatiseerd muziekafspeelapparaat en meestal een muntbediende machine). De nummers waren succesvol en markeerden het begin van een comeback van zijn carriere in de jaren veertig. De compilatie werd voor het eerst uitgebracht in 1988, en vervolgens opnieuw op een inmiddels niet meer verkrijgbare Blue Note CD in 2005. En nu dus weer in 2025. Ondanks het feit dat dit een compilatie is, waren alle stukken op het moment van de release nergens anders te vinden, en zijn ze dat nog steeds, exclusief From Hackensack to Englewood Cliffs, dat echter slechts een deel van deze collectie bevat. Deze 2CD bevat alle jukeboxsessies. De meeste van de zesentwintig nummers zijn tussen de vier en zeven minuten lang en bevatten naast prachtige melodieen lange beknopte en soulvolle solo’s. Quebec wordt vergezeld door Clifton Best, Willie Jones, Edwin Swanston, Sir Charles Thompson, Milt Hilton, Wilbert Hogan en Earl Van Dyke. De sessie van 1 juli 1959 markeert de laatste opnamedag in de originele Van Gelder Studio, gevestigd in Hackensack. Van Gelder verhuisde de studio kort daarna gedeeltelijk naar Englewood Cliffs. De twee andere sessies vonden plaats in 1960 en 1962, ook in Hackensack en in Englewood Cliffs. Na het succes van deze 45 releases nam Quebec verschillende volledige albums op voor Blue Note voordat hij in 1963 overleed.

SONGTITELS MET EEN THEMA

WAPENS & MILITARISME

Nuclear Bomb (Cherry Glazerr)

EMOTIES & GEVOELENS

I Don’t Care Pt. 1 (Goat Girl)
I Feel Better (Hot Chip)
A Different Feeling (The Avalanches)
He Thinks He’ll Keep Her (Mary Chapin Carpenter)

NAMEN VAN PERSONEN

Suicide Demo For Kara Walker (Destroyer)
Franz Schubert (Kraftwerk)
Jimmy (M.I.A.)
The Spirit Of Juliet (Miho Hatori)

DATUM EN TIJD

Night Time (The XX)

Umbria Jazz Festival

Umbria Jazz heeft niet alleen zijn stempel gedrukt op de geschiedenis van jazz in Italie en wereldwijd. Het heeft ook in de loop der tijd een nieuwe formule van cross-culturele ervaring gecreeerd die in staat is de meest verre muzikale smaken te omarmen. Carlo Pagnotta, geboren in 1933, oprichter van The Hot Club Perugia, kreeg het idee voor zo’n club al begin jaren vijftig uit gesprekken in een platenzaak in Perugia tussen hem en een kleine groep jazzliefhebbers. Uit die ervaring van concerten van Louis Armstrong in 1955 in het Teatro Morlacchi en Chet Baker in 1956 in de Sala dei Notari, vond hij de urgentie om een evenement te creeren dat een cultureel alternatief bood met internationale jazznamen en een kans op toerisme en bekendheid voor de hele regio Umbrie. Dus richtte hij Umbria Jazz op, waarvan hij direct artistiek directeur werd, met gratis concerten die elke dag werden gehouden in verschillende Umbrische steden. Dat jaar van oprichting was 1973, en heeft een geschiedenis van grote successen opgeleverd waar vele grootheden uit de jazzwereld hebben opgetreden, zoals Charles Mingus, Miles Davis, Sonny Rollins, Gil Evans, Stan Getz, Dizzy Gillespie, Ornette Coleman, Joao Gilberto, Quincy Jones, Gilberto Gil, Tony Bennett, maar ook artiesten uit andere genres zoals Lady Gaga, Caetano Veloso, Eric Clapton, Santana, R.E.M., Prince, Liza Minnelli, Elton John en vele anderen. In 1982 was er begonnen met een nieuwe formule, nadat het vanaf 1978 tijdelijk opgeschort was, met zowel betaalde als gratis concerten. Vanaf 1990 maakte de organisatie deel uit van de European Jazz Festivals Organization, die later de International Jazz Festivals Organization zou worden.

Een Top 10 van bands en artiesten in mijn 1760 lijst die door de jaren heen op Umbria Jazz hebben opgetreden:

(71) Solomon Burke (2006)
(141) Parliament (2004)
(143) Van Morrison (2003)
(148) R.E.M. (2008)
(166) James Brown (2003)
(177) Miles Davis (1985)
(178) Charles Mingus (1974)
(188) B.B. King (1993)
(202) The Gil Evans Orchestra (1974)
(251) Herbie Hancock (1997)

SONGTITELS MET EEN THEMA

GOUD, ZILVER, BRONS, STEEN, STAAL & IJZER

Rubber (Yuck)
Metal On Metal (Kraftwerk)

DATUM EN TIJD

Days Are Gone (HAIM)
Savage Night At The Opera (Destroyer)
Infinity (The XX)

FAMILIE

Only Kid On The Block (Cherry Glazerr)
The Man (Goat Girl)
Brothers (Hot Chip)
Father, Father (Laura Mvula)
Boyz (M.I.A.)

Till Lindemann – Zunge 2025 (2025)

Till Lindemann, geboren in het Oost-Duitse Leibzig, is vooral bekend als de leadzanger en tekstschrijver van Rammstein. Door zijn theatrale podiumoptredens (soms behoorlijk choquerend met het gooien van dode vissen in het publiek, naakte zwaarlijvige vrouwen die op hem springen en met het vertonen van golden showers op film), poetische teksten en met het bezit van een kenmerkende baritonstem, is hij de centrale figuur in het internationale succes van de band. Hij maakte ook deel uit van het muzikale project Lindemann voordat hij muziek begon uit te brengen onder zijn eigen naam. Hij speelde in verschillende films kleine rollen en publiceerde drie dichtbundels. Zunge is het debuut solo studioalbum onafhankelijk uitgebracht in 2023. Voorafgegaan aan de singles Zunge, Schweiss, Nass, Lecker en Sport Frei: een kritisch nummer over de prestatiedruk in de topsport. Als ervaringsdeskundige wetende waar hij het over heeft want in 1978 nam hij voor de DDR zelf deel aan de Europese juniorenkampioenschappen zwemmen in Florence, waar hij elfde werd op de 1500 m vrije slag en zevende op de 400 m vrije slag. In 2025 bracht hij het album opnieuw uit onder de titel Zunge 2025. De heruitgave bevat het originele album, samen met negen extra nummers, waarvan er drie eerder niet zijn uitgebracht, evenals verschillende remixes. Terwijl hijzelf de songteksten van het album schreef, werd de muziek geschreven en geproduceerd door Sky van Hoff, Daniel Karelly, Olsen Involtini, Lois Cass en Clemens Wijers, een Nederlandse toetsenist en componist, vooral bekend van de Nederlandse symfonische black metalband Carach Angren.

1760 Hoezen met een Thema

GEOMETRIE

(1541) Ladysmith Black Mambazo – Shaka Zulu
(1548) The Human League – Dare
(1552) Rowwen Heze – Station America
(1560) Pet Shop Boys – Please
(1565) Trevor Jones – Labyrinth

Geometrie

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums

(1175) Crosby & Nash – Wind On The Water (Carry Me, Take The Money And Run, Love Work Out)
(1176) Thea Gilmore – John Wesley Harding (Geen Singles)
(1177) Johan – Pergola (Pergola, Tumble And Fall, Day Is Done)
(1178) The Original Harmony Ridge Creekdippers – The Original Harmony Ridge Creek Dippers (Geen Singles)
(1179) Pond – Man It Feels Like Space Again (Elvis’ Flaming Star, Sitting Up On Our Crane, Zond)

De uitklaphoes van de LP #122

The Snow Goose van Camel

The Snow Goose van Camel is een onbetwist meesterwerk. Van begin tot eind is het een voorbeeld van muzikale inventiviteit, creatieviteit, ideeen en van scheppingskracht. Zondermeer is het ook een van de beste conceptalbums ooit gemaakt (net als Nude overigens). En dit afkomstig van toetsenist Peter Bardens en gitarist Andy Latimer: voor mij net zo’n grootheid als Steve Hackett, Steve Howe, David Gilmour en Martin Barre (om het in de progrock hoek te houden). The Snow Goose is erg atmosferisch, bied een echte muzikale luisterervaring met lekkere lange melodieuze gitaarsolo’s, met name te horen in Rayader Goes To Town, Sanctuari, The Snow Goose en Flight Of The Snowgoose. Het toetswerk van Bardens is trouwens ook fenomenaal, net als de dwarsfluit van Latimer die haast in alle nummers te horen is. Na het succes van de The White Rider (gebaseerd op The Lord of the Rings dat verscheen op het vorige album van de band uit 1974, Mirage) bracht de groep ertoe meer door romans geinspireerde muziek te maken. Een tijdlang kozen ze voor Siddhartha van Hermann Hesse, en werden enkele liedjes geschreven voordat het idee werd opgegeven ten gunste van Paul Gallico’s novelle The Snow Goose. De naam van het album, oorspronkelijk The Snow Goose, werd veranderd in Music Inspired by The Snow Goose om rekening te houden met juridische protesten van Gallico. Het album zou oorspronkelijk songteksten bevatten gebaseerd op Gallico’s tekst, maar dit werd verlaten vanwege auteursrechten. De muziek werd grotendeels geschreven over twee weken in een huisje in Devon, Engeland. De opnames begonnen in januari 1975 in Island Studios in Londen met producer David Hitchcock en technicus Rhett Davies. Latere overdubs werden opgenomen in Decca Studios en opgenomen door John Burns. Het London Symphony Orchestra nam deel aan de opname, met David Bedford als verzorger van de arrangementen.

SONGTITELS MET EEN THEMA

UNIVERSUM

Moon Dust (Cherry Glazerr)
Stars (The XX)
Sing To The Moon (Laura Mvula)

KUNST

Actress (Jim James)
Dance Of The Dirty Leftovers (Goat Girl)
Laundromat Song (The Dead Milkmen)
Rhythm Of The Blues (Mary Chapin Carpenter)
A Song For Kids (Miho Hatori)

DATUM EN TIJD

Tomorrow (Goat Girl)
Sunday (Yuck)
Forever (HAIM)

Muziekfilms & Documentaires

David Crosby: Remember My Name

David Crosby: Remember My Name is een documentaire uit 2019. Uitgebracht vier jaar voor zijn dood in 2023. De film werd geregisseerd door A.J. Eaton en geproduceerd door Cameron Crowe. De titel is een woordspeling op de titel van Crosby’s album uit 1971, If I Could Only Remember My Name. Na meer dan vijftig jaar een culturele kracht te zijn geweest, stond Crosby voor een onzekere toekomst na de ontbinding van Crosby, Stills and Nash in 2015. Geplaagd door gezondheidsproblemen en persoonlijke obstakels, sloeg hij op zevenenzeventigjarige leeftijd een nieuw pad in. Op zoek naar jongere muzikanten en het opnemen van twee door critici geprezen nieuwe albums, zette Crosby zich nu in om een stempel te drukken in een wereld die zo anders is dan de generatie die hij in de jaren zestig definieerde. Met onwankelbare eerlijkheid, zelfonderzoek, spijt, angst, uitbundigheid en een absoluut geloof in familie en de transformerende aard van muziek, deelt Crosby in deze film een paar jaar voor zijn dood, zijn vaak uitdagende reis met humor en scherpte. Dit inspirerende verhaal, gevuld met veel muziek, zal vele trouwe fans zeker aanspreken. Verfrissend openhartig en ontwapenend reflectief, geeft hij een boeiende kijk op zijn leven en zijn carriere.

Documentaires

Nummers van de 1760 bands en artiesten (en van sommige componisten) die ook op andere Album Top 1760 albums staan

Jeff Buckley

Lover, You Should Come Over – Jamie Cullum

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

1992

GEEN MUZIKANTEN IN MIJN 1760 LIJST IN 1992 GEBOREN

1992

Walter Trout – Sign Of The Times (2025)

Sign Of The Times van Walter Trout is een prima bluesrock album met dampende tracks als Artificial, Blood On My Pillow, Hurt No More en No Strings Attached. Deze gitarist, die nog met Canned Heat, John Mayall, John Lee Hooker en Big Mama Thornton heeft gespeeld, stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Bij deze heb ik nu dus een album van hem aan mijn verzameling toegevoegd. Nog maar vierenzeventig jaar jong staat Walter Trout al meer dan vijf decennia op de planken en staat bekend als een van de beste bluesgitaristen op het toneel. Op dit album wordt hij begeleid door Teddy Andreadis op toetsen, John Avila op bas en Michael Leisure op drums. En die lijken elkaar goed aan te voelen. Trout neemt je mee op een rollercoaster met vette blues muziek. Je hebt constant het gevoel dat je deze nummers nog nooit eerder hebt gehoord. Het staat bol van de energie. Voor hem blijkbaar een uitlaatklep om zijn frustraties en zijn misgenoegen over het moderne leven met ons te delen. Hoewel het hele album elektrisch is staan er twee akoestisch nummers op, Mona Lisa Smile en Too Bad, in de stijl van Sonny Terry en Brownie McGhee. Alleen dat laatste nummer al maakt dit album het beluisteren meer dan waard. Uitgebracht door het Nederlandse platenlabel Provogue Records (Sonny Landreth (2020), Eric Gales (2022), Supersonic Blues Machine (2022)).

SONGTITELS MET EEN THEMA

ZIEKTE & GEZONDHEID

Gonna Get Better (Broken Social Scene)

NUMMERS

1000 Deaths (D’Angelo and the Vanguard)
Two Hearts In 3/4 Time (The Avalanches)
20 Dollar (M.I.A.)

OLD & NEW

A New Life (Jim James)

LICHAAMSDELEN

Skin (Grimes)
The Man With No Heart Or Brain (Goat Girl)
Heart Skipped A Beat (The XX)
In Your Arms (Miho Hatori)

DROMEN

Lucid Dreams (Cherry Glazerr)

Aaron Bell

Samuel Aaron Bell, geboren op vierentwintig april 1921 in Muskogee, Oklahoma, was een Amerikaanse jazz contrabassist. Als kind speelde hij piano en leerde hij op de middelbare school blaasintrumenten te bespelen. Hij studeerde aan de Xavier universiteit, waar hij begon met contrabas, studeerde daar af in 1942, en diende tijdens het verdere verloop van de Tweede Wereldoorlog in een marineband. Hij voltooide zijn dienst in 1946. Bell was in 1946 lid van Andy Kirk’s band, maar vertrok er om in 1947 aan de New York Universiteit te studeren. Na het behalen van zijn masterdiploma sloot hij zich aan bij de band van Lucky Millinder en trad op met Teddy Wilson. Later behaalde hij een doctoraat in het onderwijs aan het Teachers College van de Columbia Universiteit. In de jaren vijftig verscheen Bell op Billie Holiday’s album Lady Sings The Blues, en speelde hij met Lester Young, Stan Kenton, Johnny Hodges, Cab Calloway, Carmen McRae en Dick Haymes. In 1960 verliet hij de band van Haymes nadat hem een plek in het orkest van Duke Ellington werd aangeboden tegenover drummer Sam Woodyard. Hij verliet het orkest van Ellington in 1962 en speelde vervolgens met Dizzy Gillespie voordat hij een reeks banen op Broadway kreeg als orkestbakmuzikant. Hij en Ellington werkten opnieuw samen in 1967 aan een album gewijd aan Billy Strayhorn. Bell was van 1969 tot 1972 resident artiest bij de La MaMa Experimental Theatre Club in New York City. Bij La MaMa schreef hij muziek voor Ed Bullins’ eenakters, geproduceerd als Short Bullins in 1972, en voor William Mackey’s Family Meeting. Met zijn muziek voor Bullins’ toneelstukken toerde hij met de Jarboro Company, genoemd naar Caterina Jarboro en geregisseerd door Hugh Gittens, tijdens hun tournee door Italië in 1972. Tijdens deze tour voerde het gezelschap Bullins’ eenakters en Richard Wesleys Black Terror op in Milaan en Venetie. Bell gaf op 19 maart 1972 een uitvoering van zijn originele composities, waaronder de stukken die hij voor die stukken schreef, als onderdeel van de Music at La MaMa concertserie. Hij schreef ook de muziek voor het Cotton Club Gala, dat oorspronkelijk in 1975 bij La MaMa werd opgevoerd^[ en in 1985 werd hernomen en geregisseerd door Ellen Stewart. Hij gaf les aan de Essex County College in Newark, New Jersey van 1970 tot 1990. In de jaren zeventig toerde hij met Norris Turney, Harold Ashby en Cat Anderson. In de jaren tachtig keerde hij terug naar de piano. Bell stopte in 1989 met actieve optredens en overleed in 2003, op 82-jarige leeftijd, in de Bronx.

Albums in mijn AT 1760 lijst waarop Aaron Bell als bassist is te horen:

(273) Duke Ellington and John Coltrane – Duke Ellington & John Coltrane
(596) Duke Ellington and Coleman Hawkins – Duke Ellington Meets Coleman Hawkins

SONGTITELS MET EEN THEMA

KUNST

Protest Song (Broken Social Scene)
Piano Piano (Angelo Branduardi)
Salty Sounds (Goat Girl)
My Song 5 (HAIM)
Song For America (Destroyer)

RELIGIE

Prayer (D’Angelo and the Vanguard)
God’s Love To Deliver (Jim James)
Genesis (Grimes)

NAMEN VAN PERSONEN

Nurse Ratched (Cherry Glazerr)
Rose Gives A Lilly (Yuck)

Prince Far I – Under Heavy Manners (2023)

Oorspronkelijk uitgebracht in 1977. Maar heruitgebracht in 2000, 2003 (digitaal) en in 2023. Gekocht echter in 2025. Deze moest ik gewoon hebben. Prince Far I‘s, geboren als Michael James Williams in Spanish Town, Jamaica. eerste banen in de muziekindustrie waren als DJ op het Sir Mike the Musical Dragon Soundsystem, als beveiligingsbeambte in de studio van Joe Gibbs, de beroemde Jamaicaanse producer, en later als portier bij Studio One. Maar na het opnemen van The Great Booga Wooga voor Bunny Lee in 1969 (onder de naam King Cry Cry) kreeg hij in 1970 de kans om op te nemen voor producer Coxsone Dodd, toen King Stitt niet op kwam dagen voor een sessie. Met een unieke diepe basstem en met een praatstijl, waarbij hij zichzelf liever een chanter noemde dan een toaster, werd hij een populaire reggaemuzikant, die zichzelf The Voice of Thunder noemde. Zijn laatste liveoptreden vond plaats op 7 december 1982 in Band on the Wall, Manchester, waar hij optrad met Suns of Arqa. Dit optreden is vastgelegd op zijn album Musical Revue. Tijdens het opnemen van het album Umkhonto We Sizwe werd hij bij een overval in zijn huis in Kingston neergeschoten, naar verluidt in verband met een geldprobleem en stierf hij in september 1983 later in het ziekenhuis. Under Heavy Manners, door critici beschouwd als een van zijn beste albums, was jaren lang moeilijk te vinden. Een aantal heruitgaven bleken nauwelijks aan de vraag te voldoen. De tien originele tracks van deze 2023 release zijn aangevuld met verschillende nieuwe nummers in hun dubversies. Een van de bonustracks is een dubversie van het titelnummer. Andere hoogtepunten zijn Young Generation en Show Me Mine Enemy. Deze set staat naast zijn Front Line opnames en de spectaculaire Trojan collectie Voice of Thunder, als een van de beste documenten van Prince Far I’s unieke talent.

1760 Hoezen met een Thema

TYPOGRAFIE

(1668) Lucio Dalla – Automobili
(1672) Tangerine Dream – Electronic Meditation
(1673) Afrirampo – Kore Ga Mayaku Da
(1711) Norah Jones – Come Away With Me
(1717) Sarah McLachlan – Fumbling Towards Ecstacy

Typografie

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums

(1180) Cayucas – Bigfoot (Cayucos, East Coast Girl, High School Lover)
(1181) …And You Will Know Us by The Trial of Dead – Source Tags & Codes (Another Morning Stoner, Relative Ways)
(1182) Richard Dawson – Peasant (Orge, Weaver)
(1183) Benjamin Clementine – At Least For Now (Nemesis)
(1184) Sun Kil Moon – Benji (Geen Singles)

De uitklaphoes van de LP #121

Soul Searching van Average White Band

The Average White Band (ook bekend als AWB) was een Schotse funk- en R&B band die tussen 1974 en 1980 een reeks soul- en disco hits had. Ze waren vooral bekend van hun miljoenen verkochte instrumentale nummer Pick Up The Pieces (ook bekend van de uitvoering van Candy Dulfer) en hun albums AWB en Cut The Cake. De bandnaam werd bedacht door Bonnie Bramlett. De groep putte zijn voornaamste invloeden uit zwarte Amerikaanse soul, funk en R&B. Ondanks hun Schotse afkomst integreerden ze deze stijlen met succes in hun eigen muziek. Ze zijn gesampled door verschillende bands en artiesten, waaronder Beastie Boys, Public Enemy, Ice Cube, A Tribe Called Quest en Arrested Development, waardoor ze een van de meest gesamplede acts in de geschiedenis zijn. Opgericht in 1971 in Londen door Alan Gorrie^[en Malcolm Duncan, en met Owen McIntyre, Michael Rosen, Roger Ball en Robbie McIntosh die zich later bij hen aansloten, kwam de doorbraak na een voorprogramma tijdens het comeback concert van Eric Clapton in 1973. MCA Records bracht hun debuutalbum Show Your Hand (1973) uit, dat echter slecht verkocht. Nadat de band naar Los Angeles was verhuisd werd de opvolger AWB uitgebracht, beter bekend als The White Album. Het bereikte de nummer een positie in de hitparades en was de eerste van vele met producer Arif Mardin (AT 1760 – o.a. Dusty Springfield, John Prine, Chaka Khan en Trevor Jones) die hen dit geluid gaf. Deze LP ook door hem geproduceerd, is de enige die ik van deze band heb. CD’s heb ik er ook nooit van gekocht, maar dit album swingt best de pan uit. Met medewerking van o.a. Michael en Randy Brecker (The Brecker Brothers) op saxofoon en trompet. Uitgebracht door Atlantic.

SONGTITELS MET EEN THEMA

GEBOUWEN

Towers And Masons (Broken Social Scene)
The Door (D’Angelo and the Vanguard)

TOPOGRAFIE

Engelhardt’s Arizona (Trailer Trash Tracys)
Country Sleaze (Goat Girl)

BEROEPEN

Agent (Bye Bye Bicycle)
Suicide Policeman (Yuck)
Fronter Psychiatrist (The Avalanches)

KUNST

Share The Words (Field Music)
State Of The Art (A.E.I.O.U.) (Jim James)
Nightmusic (Grimes)

Muziekfilms & Documentaires

Swing Kids

Swing Kids is een Amerikaanse historische dramafilm uit 1993, geregisseerd door Thomas Carter in zijn speelfilmdebuut, met in de hoofdrollen Robert Sean Leonard, Christian Bale, Frank Whaley, Barbara Hershey en Kenneth Branagh. De titel verwijst naar een jeugdsubcultuur in nazi-Duitsland, waarin tieners Amerikaanse en Britse swingmuziek omarmden uit verzet tegen het naziregime. De Swingjugend, opgericht in Hamburg in 1939. en voornamelijk actief in Hamburg en Berlijn, bewonderden de Amerikaanse levenswijze, definieerden zichzelf in swingmuziek en verzetten zich o.a. ook tegen de Hitlerjugend. Ze hingen rond in geheime ondergrondse clubs waar bands swingmuziek speelden en luisterden naar muziek van acts als Benny Goodman en Duke Ellington. De film volgt twee middelbare scholieren in hun poging om ’s nachts swing kids te zijn en overdag Hitlerjugend, een beslissing die hun vrienden en families ernstig treft. De film werd uitgebracht door Buena Vista Pictures.

Fictieve Speelfilms

Nummers van de 1760 bands en artiesten (en van sommige componisten) die ook op andere Album Top 1760 albums staan

Django Reinhardt

Blue Drag – Allen Toussaint
Cavalery – Joe Pass
Django’s Castle – Joe Pass
Fleur d’Ennui – Joe Pass

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

1991

16 maart: Wolfgang Van Halen (Zanger, Gitarist)
11 oktober: Joey Walker (MUZIKANT OP ALBUM(S) TOP 1760) (King Gizzard & The Lizard Wizard)
15 december: Alana Haim (MUZIKANT OP ALBUM(S) TOP 1760) (HAIM)

1991

Ocean Alley – Love Balloon (2025)

Over een paar maanden barst de zomer weer los. En de klanken die daar bij horen heb ik vandaag in iedergeval alvast in huis. Want het lijkt de perfecte muziek te zijn om dat op het strand of op je balkon of op een terrasje te beluisteren. Afkomstig uit Australie, uit The Northern Beaches. een regio binnen Noord-Sydney, in de staat New South Wales, blijkt dit van Ocean Alley de vijfde CD te zijn. Er komt toch goede muziek uit Australie. Op een bepaalde manier doet me dit ergens aan Men At Work denken. Hoewel het verder geen muzikale overeenkomsten heeft, heb ik er een beetje hetzelfde gevoel bij. De band bestaande uit Baden Donegal (zang, gitaar), Angus Goodwin (leadgitaar), Lach Galbraith (toetsen, zang), Mitch Galbraith (gitaar), Nic Blom (bas) en Tom O’Brien (drums), kondigde deze CD, Love Balloon – vooraf gegaan door de single Tangerine in oktober 2024 – in juni 2025 aan en bracht het uit op 19 september 2025. Het was de eerste nieuwe muziek sinds hun album Low Altitude Living uit 2022. Een ander nummer van de CD, Left Of The Dealer, omschrijft de band als een ode aan Creedence Clearwater Revival en Canned Heat. Andere nummers die me aanspreken zijn: First Blush, Ain’t No Use, Down The Line en Drenched. Nee, vernieuwend is het niet, maar het klinkt allemaal wel verdomde lekker. Laat de zomer maar beginnen. Uitgebracht door Community Music.

SONGTITELS MET EEN THEMA

TOPOGRAFIE

Turkish Heights (Trailer Trash Tracys)
Georgia (Yuck)
Downtown (Destroyer)

VERVOER

Silas The Magic Car (Mew)

KLIMAAT

Hug Of Thunder (Broken Social Scene)
Stay Another Season (The Avalanches)

UNIVERSUM

Full Moon (Bye Bye Bicycle)

DIEREN

Danger Bear (Kashmir)
Viper Fish (Goat Girl)
Alley Cats (Hot Chip)

Bradley Studios, Nashville

Quonset Hut Studio was de bijnaam van Bradley Studios, een onafhankelijk opname studiocomplex dat in 1954 werd opgericht in Nashville, Tennessee, door de broers Harold en Owen Bradley. Die eerder hadden geexperimenteerd met het opzetten en runnen van een televisie- en filmproductiestudio, in een huis aan 804 16th Avenue South ook in Nashville. Aanvankelijk heette het Music City Recordings en was het de eerste opnamestudio in wat later Music Row genoemd zou worden, het centrum van Nashville’s entertainmentindustie. Het eerste nummer dat in de studio werd opgenomen was Be-Bop-a-Lula van Gene Vincent and His Blue Caps. De locatie en het ontstaan van de studio was een reactie op Paul Cohen, hoofd van de countrymuziekdivisie van Decca Records, die de Bradley’s vertelde dat hij overwoog het countryhoofdkantoor van Decca naar Dallas te verplaatsen, waar Jim Beck, een Amerikaanse countrymuziekagent, platenpromotor, eigenaar van een opnamestudio, A&R-engineer, platenproducer en muziekuitgever een opnamestudio had. In de studio van de Bradley’s werden honderden hits geproduceerd van artiesten als Johnny Cash, Conway Twitty, Patsy Cline, Red Foley, Brenda Lee, Marty Robbins, Sonny James en anderen. De faciliteit werd in 1962 gekocht door Columbia Records, die de studio in de voormalige woning verbouwde met nieuwe opname-, mastering- en montage-apparatuur en nieuwe administratieve kantoren. Columbia bleef er sessies organiseren voor verschillende platenlabels tot 1965, toen ze de studio’s uitsluitend met Columbia-artiesten begonnen te gebruiken. Tussen 1962 en 1982 werden er hits geproduceerd van Johnny Cash, Bobby Vinton, Bob Dylan, Roger Miller, George Jones, Tammy Wynette, Lynn Anderson, Ray Price, Merle Haggard, Charlie Rich en vele anderen. CBS sloot de faciliteit in 1982. Filantroop Mike Curb kocht het gebouw in 2006 en restaureerde het. Het is nu een opnamelokaal voor het Mike Curb College of Entertainment & Music Business van Belmont University In 2011 plaatsten de Mike Curb Foundation en The Historical Commission of Metropolitan Nashville and Davidson County, een historisch gedenkteken voor Bradley Studios op de kruising van Music Square East en Music Circle South.

Albums in mijn 1760 lijst die in Bradley Studios zijn opgenomen:

(762) Marty Robbins – Gunfighter Ballads And Trail Songs
(1271) The Louvin Brothers – Tragic Songs Of Life

SONGTITELS MET EEN THEMA

KLIMAAT

North East South West (Japandroids)

TOPOGRAFIE

Out Of Town (Zero 7)
Rome (Phoenix)
Boloka (Fatoumata Diawara)
Chinatown (Destroyer)
Hawaii Dream (Mew)
Islands (The XX)

MISDAAD

Intruder (Kashmir)
Strangling Good Guys (Trailer Trash Tracys)
Victim Lover (Broken Social Scene)

Claw Boys Claw – Fly (2025)

Ook al zo’n band die altijd op mijn verlanglijstje heeft gestaan, maar waarvan ik nooit iets eerder heb gekocht. Ik schaam mij diep. Ja, van Claw Boys Claw, dat behoorlijk wat albums uitgebracht heeft en niet in een hokje te passen valt, altijd tegendraads en compromisloos was en een band met nietsontziende optredens, had ik dus veel eerder een album moeten kopen. Fly is alweer de vierde CD sinds 2008 en is de opvolger van Kite uit 2021. En sinds het debuut van Shocking Shades Of Claw Boys Claw uit 1984 alweer hun dertiende. De huidige bezetting Peter te Bos, John Cameron, Marcus Bruystens en Jeroen Kleijn, maakt op deze CD veel indruk. Wat opvalt is hoezeer de muziek en de stem van de inmiddels alweer 75 jarige Te Bos zoveel weg heeft van The Bad Seeds en van Nick Cave zelf. Er staat zelfs een murder song op (Murder In Your Eye). Maar ook de niet ballads op het album zoals It’s A Thing, I’ll Be Watching You en Speakerphone zijn onmiskenbaar uitmuntend te noemen. Alle muzikanten hebben op deze CD een werk afgeleverd waar ze trots op kunnen zijn. Nooit gedacht dat dit album mij zo zou kunnen raken. Wat een diepgang. Ondanks dat er aangekondigd is geen optredens meer te doen hebben de Claws wel bekend gemaakt wellicht in de toekomst nog meer nieuw werk uit te brengen. Met pensioen zijn ze dus nog niet. Uitgebracht door Excelsior (Meindert Talma (2021), Hallo Venray (2022), MICH (2022), traumahelikopter (2023), Pale Puma (2023), Johan (2024) en Daryll-Ann (2024)).

1760 Hoezen met een Thema

TEKEN- & SCHILDERKUNST

(1489) Broken Social Scene – Hug Of Thunder
(1547) Spandau Ballet – Journeys To Glory
(1549) Heaven 17 – Penthouse And Pavement
(1550) MFSB – Universal Love
(1553) I Am Kloot – Natural History

Art

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums

(1185) Boy & Bear – Harlequin Dream (Southern Sun, Three Headed Woman, Harlequin Dream, Bridges)
(1186) Unknown Mortal Orchestra – II (Swim And Sleep (Like A Shark))
(1187) The Amazing Snakeheads – Amphetamine Ballads (Flatlining, Here It Comes Again, Nighttime)
(1188) James Vincent McMorrow – Post Tropical (Cavalier)
(1189) Ernst Jansz – Dromen Van Johanna (Geen Singles)

De uitklaphoes van de LP #120

Product van Brand X

Product is het vierde studioalbum van de Britse jazz fusion groep Brand X, oorspronkelijk uitgebracht in 1979. Op het album is Phil Collins, die op vijf albums deel uitmaakte van de band (voordat hij naast zijn werk in Genesis zijn aandacht meer verlegde naar een solocarriere) weer terug op drums na zijn afwezigheid op Masques, de derde LP uit 1978. Twee van de nummers, Soho en Wal To Wal, de eerste opgenomen track waarop Collins ooit een Roland drumcomputer gebruikte. werden grotendeels opgenomen in zijn woning Old Croft in Shalford, Surrey. Zowel Don’t Make Waves als Soho werden als singles uitgebracht en bevatten Collins ook op zang. Ondanks de aanwezigheid van het originele kwartet – Collins, John Goodsall (gitaar), Robin Lumley (toetsen), Percy Jones (bas) – verschenen de vier niet samen tijdens de opnames, alle opnames vonden plaats in verschillende studio’s met veel verschillende muzikanten zoals Peter Robinson (toetsen), John Giblin (bas), Mike Clark (drums) en Morris Pert (percussie), hoewel Goodsall aanwezig was bij alle nummers behalve een, bij Wal To Wal, met de fretloze bassisten Percy Jones en John Giblin. Hoewel Mike Clarke’s invloed op de muziek vaak onopgemerkt blijft, voegt John Giblin een nieuwe dimensie toe aan het geluid van de band met twee zachte, evocatieve nummers: Rhesus Perplexus en April. Ondanks dat het geen puur jazz fusion album is, maar soms ook een popachtig album, is het toch interessanter dan menig soloalbum van Collins, en is het een plezierig album om naar te luisteren. Uitgebracht door Passport Records.

SONGTITELS MET EEN THEMA

KLEUREN

A Different Kind Of Blue (Passengers)
You Wish You Were Red (Trailer Trash Tracys)
Colour Of Moonlight (Grimes)

MISDAAD

No Known Drink Or Drug (Japandroids)

TOPOGRAFIE

This World (Zero 7)
Norway (Beach House)
Bewildered In The City (Kashmir)

LIEFDE & HAAT

Will You Love Me (Matthew E. White)
Love Like A Sunset (Part 2) (Phoenix)
Really Love (D’Angelo and the Vanguard)

Muziekfilms & Documentaires

Introducing Morrissey

Morrissey, voorheen frontman van The Smiths, en zijn bandleden creeerden in hun beste dagen een onderscheidende mix van jangle pop en melancholische lyriek die de alternatieve muziekscene van de jaren tachtig kenmerkte. Bekend om zijn introspectieve en vaak sarcastische teksten, onderzocht Morrissey thema’s als vervreemding, onbeantwoorde liefde en sociale commentaren, Introducing Morrissey is een registratie van zijn Britse concerttour van 1995 als solo artiest, opgenomen op 7 en 8 februari in Sheffield City Hall en in The Winter Gardens in Blackpool. De film begint met een blik op zijn jeugd in Manchester, Engeland, waar hij opgroeide in een arbeidersmilieu. Dit vormt de basis voor zijn verkenning van thema’s als vervreemding, uitsluiting en rebellie, die kenmerkend zouden worden voor zijn werk. Introducing Morrissey, voorheen alleen als VHS verkrijgbaar, laat hem zien tussen de albums Vauxhall and I en You Are the Quarry uit 2004. Er staan geen Smiths nummers in de setlist, en zelfs veel van zijn eerdere solowerk wordt hier weggelaten. Tijdens het concert waarbij veel fans het podium opspringen en hem kort mogen omhelsen is tot en met de zesde misschien nog storend, maar blijkt zijn optreden alleen maar te versterken. De nummers krijgen er meer kracht door. Te horen zijn onderandere Billy Budd, The National Front Disco, Now My Heart Is Full, Spring-Heeled Jim, The More You Ignore Me The Closer I Get en Boxers. Een cover van Moon River duurt bijna tien minuten. Introducing Morrissey is een briljante weergave van zijn muziek.

Concert Films

Nummers van de 1760 bands en artiesten (en van sommige componisten) die ook op andere Album Top 1760 albums staan

Cat Stevens

Peace Train – 10,000 Maniacs
Wild World – Steve Young

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

1990

1 februari: Laura Marling (ALBUM TOP 1760 ARTIEST)
6 februari: Mike Byrne (Drummer)
26 oktober: Stu Mackenzie (MUZIKANT OP ALBUM(S) TOP 1760) (King Gizzard & The Lizard Wizard)

1990

Water from Your Eyes – It’s A Beautiful Place (2025)

Water from Your Eyes is een Amerikaanse band die door zangeres Rachel Brown en multi-instrumentalist Nate Amos is opgericht in Chicago, Illinois en momenteel gevestigd is in Brooklyn, New York City. De band is sindsdien gegroeid met twee extra live leden, Al Nardo en Bailey Wollowitz, beiden ook lid van Fantasy of a Broken Heart, een band waarmee Amos regelmatig samenwerkt. Water from Your Eyes heeft zeven studioalbums, vijf EP’s en een remixalbum uitgebracht. Op 20 april 2024 opende de band als support act voor Interpol in Zócalo in Mexico-Stad. Het was het grootste concert ooit van de band, met ongeveer 160.000 bezoekers. Op 4 juni 2025 brachten ze de single Life Signs uit en kondigden ze aan dat hun album, It’s A Beautiful Place, op 22 augustus 2025 zou verschijnen. Het werd ondersteund door nog twee andere singles (Playing Classics en Nights In Armor), en een tournee door Noord-Amerika en Europa. Het grootste deel van de opnames van het album werd gedaan op de thuiscomputer in Amos’ slaapkamer, waarbij Amos en Brown hun best doen hun absurd destabiliserende en desonrienterende nummers overweldigend en complex te laten klinken met haast wiskundige ritmes. En dat klinkt allemaal meer dan uitstekend. Uitgebracht door Matador (Algiers (2020), Bar Italia (2023), Queens of the Stone Age (2023)).

SONGTITELS MET EEN THEMA

DIEREN

Theme From The Swan (Passengers)
Mouthful Of Wasps (Kashmir)
Zebra (Beach House)

LICHAAMSDELEN

Affairs Of The Heart (EL&P)
Mouth Guards Of The Apocalypse (Broken Social Scene)
Betray My Heart (D’Angelo and the Vanguard)

NUMMERS

2BU (Wild Beasts)
500 Miles (Bye Bye Bicycle)
Choosing Numbers (Field Music)
Eight (Grimes)

Keith Olsen

Keith Olsen, een Amerikaanse producer, was betrokken bij meer dan honderd albums. Zijn productiewerk leverde hem meer dan negenendertig gouden, vierentwintig platina en veertien multi-platina albumcertificeringen op. Hij werd geboren in Sioux Falls, South Dakota, en ging naar school in Minneapolis, waar hij een waardering ontwikkelde voor klassieke, pop- en jazzmuziek. Hij deed productie ervaring op in opnamestudio’s in de omgeving van Minneapolis, en muzikale en tourervaring met contrabas in jazz- en folkbands. Daarna speelde hij bas als lid van The Music Machine, die een hit hadden met de single Talk Talk. In deze periode begon hij samen te werken met Curt Boettcher, producer van de single Cherish van The Association, en ontmoette een andere vroege invloed, Brian Wilson van The Beach Boys, van wie hij het een en ander leerde. Na zijn verhuizing naar Los Angeles speelde hij een belangrijke rol bij het lanceren van de carrieres van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Hij hielp hen een platencontract te krijgen, produceerde hun eerste album, Buckingham Nicks, en liet hen in zijn huis wonen, waarbij hij Nicks een tijdlang als huishoudster in dienst had. Nadat hij hen had geïntroduceerd aan Mick Fleetwood, produceerde hij Fleetwood Mac’s gelijknamige album uit 1975, dat de eerste plaats bereikte in de VS. In de jaren zeventig, tachtig en negentig bouwde Olsen een reputatie op als veelgevraagd producer. Artiesten en bands met wie hij gewerkt heeft waren o.a. Grateful Dead (Terrapin Station), Bob Weir (Heaven Help The Fool), EL&P (In The Hot Seat), Rick Springfield (Working Class Dog), Foreigner (Double Vision), Pat Benatar (Crimes Of Passion), Joe Walsh (The Confessor), Santana (Marathon), The Babys (Union Jacks), Saga (Wildest Dreams), Ozzy Osbourne (No Rest For The Wicked), Scorpions (Crazy World), Bad Company (Fame And Fortune), Sammy Hagar (Standing Hampton), Whitesnake (Slide It In), Sheena Easton, Steve Perry en Heart (Passionworks). Hij was ook betrokken bij verschillende soundtracks, waaronder Footloose, Vision Quest, Tron, Flashdance en Top Gun. In 1996 trok Olsen zich gedeeltelijk terug uit de productie van artiesten om zich te richten op het ontwikkelen van surround sound muziekmixen voor het platenlabel Kore Group, het licentieren van bestaande masters, het remixen ervan voor surround sound en het opnieuw uitbrengen ervan. Als corporate director of global product development bij Mackie Designs stelde hij een team van experts samen om hun digitale productlijn te ontwikkelen. Later in zijn leven produceerde Olsen alsnog meerdere albums per jaar voor de Pogologo Productions Group en was hij lid van de National Academy of Recording Arts and Sciences (NARAS) Producers and Engineers Wing. Olsen overleed op 9 maart 2020 aan een hartstilstand in zijn huis in Genoa, Nevada, op vierenzeventigjarige leeftijd.

Albums in mijn 1760 lijst waarbij Olsen betrokken was als producer of als engineer:

(1091) Whitesnake – Slide It In
(1101) Foreigner – Double Vision
(1239) The Millennium – Begin

SONGTITELS MET EEN THEMA

EMOTIES & GEVOELENS

Don’t Care (Victor)
I’m Sorry (For Not Finding You Sooner) (Japandroids)
Stay Happy (Broken Social Scene)

DATUM EN TIJD

Waitin’ For The Time (Pretty Maids)
It’s About Time (Field Music)
1901 (Phoenix)
Back To The Future (Part 1) (D’Angelo and the Vanguard)

FAMILIE

Sister Soak The Beans (Joe Ely)
Of The Mother Again (Jim James)
Told You I’d Be With The Guys (Cherry Glazerr)

The Hives – The Hives Forever Forever The Hives (2025)

The Hives is een Zweedse garagerockband die in 1993 in Fagersta werd opgericht. Na succes te hebben geboekt in hun thuisland in de jaren negentig, verwierven ze in het begin van de jaren 2000 wereldwijde bekendheid tijdens de garage rock revival. Ze staan bekend om hun altijd gekleed in bijpassende zwart-witte smokings en om hun energieke en excentrieke liveoptredens, waarbij critici hen prijzen als een van de beste live rockbands van de afgelopen twee decennia. Mainstream succes kwam met de release van Veni Vidi Vicious samen met de single Hate to Say I Told You So, die als hun meest kenmerkende nummer wordt beschouwd. De vroege releases van de band werden gekenmerkt door de invloed van bands als Rancid, New Bomb Turks, Turbonegro en Dead Kennedys. Met The Hives Forever Forever The Hives, inmiddels alweer het zevende studioalbum en de opvolger van The Death Of Randy Fitzsimmons uit 2023, blijken ze nog steeds een sensatie te zijn. Weing bands laten horen wat zij doen. Het album is gevuld met rockanthems die zo uit de jaren zeventig zouden kunnen stammen. Enough is Enough, Hooray Hooray Hooray, Paint A Picture, Path Of Most Resistance en het titelbummer THFFTH zijn allemaal killers. De opnamesessies voor het album vonden plaats in Riksmixningsverket, een studio van ABBA’s Benny Andersson, en in de Stockholm-studio van Year0001, verbonden aan de Zweedse rapper Yung Lean. Het album werd mede geproduceerd door Pelle Gunnerfeldt en Beastie Boys lid Mike D. Josh Homme, frontman van Queens of the Stone Age, droeg bij aan het album als adviseur (wat dat ook moge betekenen). Alle songteksten zijn geschreven door Howlin’ Pelle Almqvist; alle muziek is gecomponeerd door alle bandleden. Uitgebracht door Play It Again Sam (Nick Cave & The Bad Seeds, 2024).

1760 Hoezen met een Thema

Landschappen & Stadsgezichten

(1227) Lewsberg – Lewsberg
(1289) Hurray For The Rif Raf – The Navigator
(1321) Tame Impala – Lonerism
(1324) The New Basement Tapes – Lost On The River
(1334) Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Before Today

Landschappen & Stadsgezichten

Uitgebrachte Singles van de 1760 Albums

(1190) Rain Tree Crow – Rain Tree Crow (Blackwater)
(1191) Holy Holy – Holy Holy (History, You Cannot Call For Love Like A Dog, Sentimental And Monday)
(1192) Volbeat – Outlaw Gentlemen & Shady Ladies (Cape Of Our Hero, The Hangman’s Body Count, Lola Montez, The Nameless One, Lonesome Rider, Pearl Hart, Dead But Rising, Doc Holliday)
(1193) Gustavo Santaolalla – Camino (Geen Singles)
(1194) Arthur Russel – World Of Echo (Geen Singles)

De uitklaphoes van de LP #119

Duran Duran van Duran Duran

Opgericht in Birmingham in 1978 door toetsenist Nick Rhodes, gitarist (later bassist) John Taylor en zanger/bassist Stephen Duffy, onderging de band verschillende vroege veranderingen voordat de bezetting in mei 1980 werd gevormd door Rhodes, Taylor, Simon Le Bon, Andy Taylor en Roger Taylor (deze uiteraard niet te verwarren met Roger Taylor van Queen). Geen van de drie Taylors waren familie van elkaar en bestond uit puur toeval. Hoewel ik dan wel een groot fan van deze band was toen ik alleen nog maar LP’s kocht (de eerste twee LP’s. deze en Rio, vind ik echt geweldig) heb ik deze band qua visuele uitstraling eigenlijk altijd beschouwd als een soort van kloon van Japan (met beide bands als belangrijke vertegenwoordigers van de new romantic scene). Demo’s voor het album werden eind 1980 geschreven en opgenomen in AIR Studios, terwijl Japan Gentlemen Take Polaroids opnam vlak verderop in de gang. Duran Duran werd vroeger echter extreem populair. En deze LP verscheen nog voordat ze dat werden. De band was in die tijd letterlijk overal: in discotheken, in clubs, op TV en in tijdschriften. Van Girls On Film verscheen op MTV een sensuele video. De nummers Hungry Like The Wolf en Rio, van hun tweede LP, bevatten filmische muziekvideo’s en werden twee van hun grootste hits. En A View To A Kill was het enige James Bond thema nummer dat in de VS op nummer een terecht kwam. Aanvankelijk kreeg deze eerste LP gemengde recensies. Critici vonden dat de band niet opviel tussen hun tijdgenoten, hoewel sommigen de singles prezen. Maar terugblikkende recensies zijn positiever, waarbij critici de band prijzen voor het creeren van een modern geluid dat de New Romantic beweging aanwakkerde. Uitgebracht door EMI.

SONGTITELS MET EEN THEMA

DATUM EN TIJD

Night Danger (Pretty Maids)
Start Today (Victor)
Time Has Deserted Us (Kashmir)
Each Time Is A New Time (Field Music)

FAMILIE

Nacho Mama (Joe Ely)
Alpha Female (Wild Beasts)

NUMMERS

Plot 180 (Passengers)
10 Mile Stereo (Beach House)
One Of These Days (Matthew E. White)
500 Miles (Bye Bye Bicycle)

Muziekfilms & Documentaires

Cadillac Records

Cadillac Records is een Amerikaanse biografische dramafilm uit 2008, geschreven en geregisseerd door Darnell Martin. De film verkent het muzikale tijdperk van het begin van de jaren veertig tot het einde van de jaren zestig, en volgt het leven van de invloedrijke platenmaatschappij directeur Leonard Chess uit Chicago, en enkele muzikanten die opnamen voor Chess Records. De film over de Joodse immigrant uit Polen en de vorming van zijn bedrijf laat een mooi tijdsbeeld zien vanaf het moment dat hij een bluescombo ontdekt, bestaande uit gitarist Muddy Waters en mondharmonicaspeler Little Walter. Chess die samen met zijn broer Chess Records runde en platen begon te verkopen vanuit de achterkant van zijn Cadillac, is een van de meest markantste ondernemers in de muziekgeschiedenis. Met in de hoofdrollen Adrien Brody als Leonard Chess, Jeffrey Wright als Muddy Waters, Columbus Short als Little Walter, Cedric the Entertainer als Willie Dixon, Eamonn Walker als Howlin’ Wolf, Mos Def als Chuck Berry en Beyonce Knowles als Etta James. De film werd op 5 december 2008 in Noord-Amerika uitgebracht door TriStar Pictures. De soundtrack werd uitgebracht op Music World Columbia en Sony Music.

Biopics

Nummers van de 1760 bands en artiesten (en van sommige componisten) die ook op andere Album Top 1760 albums staan

Babatunde Olatunji

Jin-Go-Lo-Ba – Pierre Moerlen’s Gong

Een geschiedenis van Geboortes die er hier wat mij betreft toe doen

1989

16 februari: Danielle Haim (MUZIKANT OP ALBUM(S) TOP 1760) (Haim, Tobias Jesso Jr.)
15 juni: Oliver Sim (MUZIKANT OP ALBUM(S) TOP 1760) (The XX)
12 juli: Bambaata Marley (Zanger)
14 juli: Isaiah Sharkey (MUZIKANT OP ALBUM(S) TOP 1760) (D’Angelo and the Vanguard)

1989

Kent Burnside – Hill Country Blood (2025)

Kent Burnside is de kleinzoon van R.L. Burnside (1926-2005). de bekende hill country blues zanger en gitarist, een neef van Gary Burnside, de jongste zoon van R.L. Burnside en ook familie van Cedric Burnside, die ook al jaren actief is in de muziekwereld. Van vreemden heeft hij zijn talenten dus niet gekregen kunnen we daarom wel zeggen. Kent Burnside combineert mississippi hill country, delta blues, chicago blues, funk en blues rock in een stijl die hij zich helemaal eigen heeft gemaakt. Na vroege tournees met Jimbo Mathus en spelen in het voorprogramma van Buddy Guy, bouwde hij een carriere op van twintig jaar als frontman van zijn eigen band. Zijn nieuwe album, Hill Country Blood, met Garry Burnside (bas, akoestische gitaar), Damian Pearson (mondharmonica) en Jake Best (drums) bevat acht originele nummers plus covers van John Lee Hooker en Junior Kimbrough, die rauw, soulvol en energiek zijn. Opgenomen in Royal Studio, de legendarische studio in Memphis waar Al Green, Ann Peebles, O.V. Wright en andere Hi Records sterren hun klassiekers uit de jaren zestig en zeventig opgenomen hebben. De opnames werden geproduceerd en gemixt door de Grammy winnende producer Boo Mitchell, en zoon van de legendarische Hi Records producer Willie Mitchell.

SONGTITELS MET EEN THEMA

FAMILIE

You’re Working For The Man (Joe Ely)
Tough Guy (Wild Beasts)
Still Boy (Kashmir)
Candy Girl (Trailer Trash Tracys)
Vanity Pail Kids (Broken Social Scene)

DATUM EN TIJD

A Place In The Night IPretty Maids)
At The End (Victor)
One Minute Warning (Passengers)
Better Times (Beach House)
No Longer Making Time (Slowdive0

Familie

Datum en Tijd

Desert Inn, Las Vegas

The Desert Inn, was een hotel en casino aan de Las Vegas Strip in Paradise, Nevada, dat geopend was van 24 april 1950 tot 28 augustus 2000. Het gebouw lag tussen Desert Inn Road en Sands Avenue. Ontworpen door architect Hugh Taylor en interieurontwerper Jac Lessman, was het het vijfde resort dat op de Strip werd geopend; de eerste vier waren El Rancho Vegas, The New Frontier, Flamingo en The El Rancho (toen bekend als The Thunderbird). The Desert Inn was het eerste hotel in Las Vegas met een fontein bij de ingang. Het terrein omvatte een 18-holes golfbaan die van 1953 tot 1966 het PGA Tour Tournament of Champions organiseerde. The Desert Inn werd geopend met driehonderd kamers en met een restaurant dat geleid werd door een chef kok die voorheen in het Ritz Paris werkte: het had ooit het hoogste uitkijkpunt op de Las Vegas Strip. Het casino, 220 vierkante meter groot, was destijds een van de grootste in Nevada. De negen verdiepingen tellende St. Andrews Tower werd voltooid tijdens de eerste renovatie in 1963, en de veertien verdiepingen tellende Augusta Tower werd de hoofdtoren van The Desert Inn toen deze in 1978 werd voltooid, samen met de zeven verdiepingen tellende Wimbledon Tower. De Palms Tower werd voltooid in 1997 met de tweede en laatste renovatie. Het stond bekend om zijn weelde en eersteklas service. In de jaren vijftig bood het hotel vaak onderdak aan de hertog en hertogin van Windsor, Winston Churchill, Adlai Stevenson, senator John F. Kennedy en voormalig president Harry S. Truman. Een andere beroemde gast van The Inn was zakenman Howard Hughes, die de twee bovenste verdiepingen van het hotel huurde. Op 27 maart 1967 kocht Hughes het resort voor 6,2 miljoen dollar contant en 7 miljoen aan leningen. In 1997 onderging The Desert Inn een renovatie en uitbreiding van 200 miljoen dollar, maar nadat zakenman Steve Wynn het in 2000 voor 270 miljoen dollar kocht, besloot hij het te slopen en het Wynn Las Vegas resort en casino te bouwen waar ooit The Desert Inn stond. De resterende torens van The Inn werden in 2004 opgeblazen. De oorspronkelijke podiumzaal, The Painted Desert Room, later The Crystal Room, werd geopend in 1950 met 450 zitplaatsen. Frank Sinatra maakte daar zijn debuut in Las Vegas op 13 september 1951 en werd een vaste artiest. In 1992 zou hij er zijn 77e verjaardag vieren.

Een top 10 van artiesten in mijn Album Top 1760 die in The Desert Inn hebben opgetreden:

(6) Chuck Berry (1997)
(74) Fats Domino (1990)
(75) Johnny Cash (1992)
(83) Jerry Lee Lewis (1988)
(101) Etta James (1997)
(102) Louis Prima (1961)
(103) Harry Belafonte (1992)
(126) The Everly Brothers (1994)
(188) B.B. King (1998)
(300) Frank Sinatra (1951)

SONGTITELS MET EEN THEMA

NATUUR & LANDSCHAPPEN

Out From The Valley & Into The Stars (The Veils)
Walk In The Park (Beach House)

VOEDSEL

Candy Apple Red (The Veils)
Apples (Alamo Racetrack)
Sugar For The Pill (Slowdive)

LEVEN & DOOD

I Will Lose My Life (Joe Ely)
Corpse (These Chains Are Way To Long) (Passengers)
In A Body Like A Grave (Japandroids)
Dies In 55 (Trailer Trash Tracys)
Sometimes Life Isn’t Easy (Mew)
Another Life (D’Angelo and the Vanguard)

Natuur & Landschappen

Voedsel

Leven & Dood

Blessings – Blodstrangen (2025)

Dit is het derde album van Blessings, een Zweedse post hardcore band uit Gotenburg, home of death metal. Verschenen vier jaar na het vorige album Biskopskniven. Met een mengeling van hardcore, noise rock, post metal en sludge. In het genre een veelzijdig album dus. En met veel lawaai en lekker slecht voor je oren. Het album bestaat uit zeven tracks. waarin woede, wanhoop, doem en somberheid overheersen: gepaard met veel klaagzang van zanger Fredrik Karlssons met zijn soms tegendraadse en onheilspellende stem. Alt Vi Kan Ge Ar Upp bijvoorbeeld is net zo scherp, hoekig en cathartisch als de titel van het nummer doet vermoeden. Het album heeft tevens een verfrissend en onnavolgbaar geluid; waarin de percussie en de afwisselende opvallende textuurelementen een groot aandeel heeft in een wild sonisch en muzikaal palet. Met zelfs af en toe een koebel. Hun bewust dissonante geluid bevat zodanig veel eigenaardigheden die de band op de een of andere manier weet te verbinden tot iets samenhangends. Uitgebracht door Pelagic Records.

1760 Hoezen met een Thema

ANIMALS

(1238) Sagittarius – Present Tense
(1239) The Millennium – Begin
(1247) Mister and Mississippi – Mister And Mississippi
(1298) Mastodon – Leviathan
(1369) Prodigy – The Fat Of The Land