De oudere broer van Stevie Ray verliet The Fabulous Thunderbirds eind jaren tachtig (Powerful Stuff uit 1989 was het laatste album waarop hij te horen is) voordat hij zijn eigen solo carriere begon. Na zijn album Family Style uit 1990, samen met zijn broer, is deze uit 1994 zijn solo debuut. Misschien iets minder begenadigd dan hem doet hij beslist niet voor hem onder met zijn eigen gitaarspel. De man is met zijn manier van spelen zelf een uitstekende muzikant. Strange Pleasure is een album dat fris en vrolijk klinkt, met sprankelende up-tempo blues nummers. Het is opgedragen aan Stevie Ray en aan Albert Collins. Een van deze nummers, Six String Down (heaven done called another blues-stringer back home) oorspronkelijk geschreven door The Neville Brothers, laat je echter niet onberoerd. Andere nummers die Vaughan samen of zonder hen schreef of herschreef zijn die van Dr. John (Two Wings en Love The World) en van Nile Rodgers ((Everybody’s Got) Sweet Soul Vibe). Vaughan gebruikte geen bassist, maar liet het orgel de lage tonen aanpakken; toen hij na de dood van Stevie Ray terugkeerde naar de muziek, wilde Vaughan de basis van zijn geluid verleggen van de elektrische gitaar naar een Hammond. Veel nummers bevatten driestemmige achtergrondzang. Het album werd genomineerd voor een Grammy Award voor Best Contemporary Blues Album.
