The Snow Goose van Camel
The Snow Goose van Camel is een onbetwist meesterwerk. Van begin tot eind is het een voorbeeld van muzikale inventiviteit, creatieviteit, ideeen en van scheppingskracht. Zondermeer is het ook een van de beste conceptalbums ooit gemaakt (net als Nude overigens). En dit afkomstig van toetsenist Peter Bardens en gitarist Andy Latimer: voor mij net zo’n grootheid als Steve Hackett, Steve Howe, David Gilmour en Martin Barre (om het in de progrock hoek te houden). The Snow Goose is erg atmosferisch, bied een echte muzikale luisterervaring met lekkere lange melodieuze gitaarsolo’s, met name te horen in Rayader Goes To Town, Sanctuari, The Snow Goose en Flight Of The Snowgoose. Het toetswerk van Bardens is trouwens ook fenomenaal, net als de dwarsfluit van Latimer die haast in alle nummers te horen is. Na het succes van de The White Rider (gebaseerd op The Lord of the Rings dat verscheen op het vorige album van de band uit 1974, Mirage) bracht de groep ertoe meer door romans geinspireerde muziek te maken. Een tijdlang kozen ze voor Siddhartha van Hermann Hesse, en werden enkele liedjes geschreven voordat het idee werd opgegeven ten gunste van Paul Gallico’s novelle The Snow Goose. De naam van het album, oorspronkelijk The Snow Goose, werd veranderd in Music Inspired by The Snow Goose om rekening te houden met juridische protesten van Gallico. Het album zou oorspronkelijk songteksten bevatten gebaseerd op Gallico’s tekst, maar dit werd verlaten vanwege auteursrechten. De muziek werd grotendeels geschreven over twee weken in een huisje in Devon, Engeland. De opnames begonnen in januari 1975 in Island Studios in Londen met producer David Hitchcock en technicus Rhett Davies. Latere overdubs werden opgenomen in Decca Studios en opgenomen door John Burns. Het London Symphony Orchestra nam deel aan de opname, met David Bedford als verzorger van de arrangem
