Samuel Aaron Bell, geboren op vierentwintig april 1921 in Muskogee, Oklahoma, was een Amerikaanse jazz contrabassist. Als kind speelde hij piano en leerde hij op de middelbare school blaasintrumenten te bespelen. Hij studeerde aan de Xavier universiteit, waar hij begon met contrabas, studeerde daar af in 1942, en diende tijdens het verdere verloop van de Tweede Wereldoorlog in een marineband. Hij voltooide zijn dienst in 1946. Bell was in 1946 lid van Andy Kirk’s band, maar vertrok er om in 1947 aan de New York Universiteit te studeren. Na het behalen van zijn masterdiploma sloot hij zich aan bij de band van Lucky Millinder en trad op met Teddy Wilson. Later behaalde hij een doctoraat in het onderwijs aan het Teachers College van de Columbia Universiteit. In de jaren vijftig verscheen Bell op Billie Holiday’s album Lady Sings The Blues, en speelde hij met Lester Young, Stan Kenton, Johnny Hodges, Cab Calloway, Carmen McRae en Dick Haymes. In 1960 verliet hij de band van Haymes nadat hem een plek in het orkest van Duke Ellington werd aangeboden tegenover drummer Sam Woodyard. Hij verliet het orkest van Ellington in 1962 en speelde vervolgens met Dizzy Gillespie voordat hij een reeks banen op Broadway kreeg als orkestbakmuzikant. Hij en Ellington werkten opnieuw samen in 1967 aan een album gewijd aan Billy Strayhorn. Bell was van 1969 tot 1972 resident artiest bij de La MaMa Experimental Theatre Club in New York City. Bij La MaMa schreef hij muziek voor Ed Bullins’ eenakters, geproduceerd als Short Bullins in 1972, en voor William Mackey’s Family Meeting. Met zijn muziek voor Bullins’ toneelstukken toerde hij met de Jarboro Company, genoemd naar Caterina Jarboro en geregisseerd door Hugh Gittens, tijdens hun tournee door Italië in 1972. Tijdens deze tour voerde het gezelschap Bullins’ eenakters en Richard Wesleys Black Terror op in Milaan en Venetie. Bell gaf op 19 maart 1972 een uitvoering van zijn originele composities, waaronder de stukken die hij voor die stukken schreef, als onderdeel van de Music at La MaMa concertserie. Hij schreef ook de muziek voor het Cotton Club Gala, dat oorspronkelijk in 1975 bij La MaMa werd opgevoerd[ en in 1985 werd hernomen en geregisseerd door Ellen Stewart. Hij gaf les aan de Essex County College in Newark, New Jersey van 1970 tot 1990. In de jaren zeventig toerde hij met Norris Turney, Harold Ashby en Cat Anderson. In de jaren tachtig keerde hij terug naar de piano. Bell stopte in 1989 met actieve optredens en overleed in 2003, op 82-jarige leeftijd, in de Bronx.
Albums in mijn AT 1760 lijst waarop Aaron Bell als bassist is te horen:
- (273) Duke Ellington and John Coltrane – Duke Ellington & John Coltrane
- (596) Duke Ellington and Coleman Hawkins – Duke Ellington Meets Coleman Hawkins
