Het debuutalbum van Tracy Bonham, The Burdens Of Being Upright, trok bij het verschijnen ervan veel aandacht. Ze maakte deel uit van een golf van vrouwelijke singer-songschrijvers die begin en halverwege de jaren negentig bekendheid verwierven, zoals onderandere Alanis Morissette, PJ Harvey, Joan Osborne, Tori Amos en Fiona Apple. Het album verkocht commercieel goed en leverde haar twee Grammy nominaties op, naast een gouden certificering door de Recording Industry Association of America (RIAA). De leadsingle van het album, Mother Mother, dat veel gedraaid werd op de radio, stond in juni 1996 bovenaan de Billboard Alternative Airplay hitlijst. Ze was de laatste vrouwelijke soloartiest die deze hitlijst aanvoerde tot Lorde in 2013. Van de tweede single, The One, ook een kleine hit, verschenen twee verschillende muziekvideo’s kort op MTV en VH1. De derde en laatste single, Sharks Can’t Sleep, wist echter niet in de Amerikaanse hitlijsten te komen, hoewel het haar hoogst genoteerde single in het Verenigd Koninkrijk worden zou. Het album, dat ik toen gekocht heb nadat ik haar in 1997 op televisie op Pink Pop had gezien, is een solide pakkend geheel, met liedjes die je mee wil zingen. Radiovriendelijke rock nummers met een lekkere gitaarsound zoals Every Breath, Mother Mother, 30 Seconds (doet aan Nirvana denken), Navy Bean en Kisses. Uitgebracht door Island Records.
