Joanna Newsom is op deze CD een vrouw met een intrigerende stem, die zo vreemd is dat als je er voor het eerst naar luisterd moeite hebt er meteen aan te hechten. Het lijkt onwaarschijnlijk dat ze dat niet expres zo gedaan heeft. Voor haar is dit immers haar manier om de juiste toon te raken. Als luisteraar moet het je ook allemaal niet te gemakkelijk gemaakt worden. Maar dat is positief bedoeld. Want door die stem van haar ga je halverwege het eerste nummer al overstag. Die is namelijk zo ongewoon en ongrijpbaar dat je er op een gegeven moment echt voor zult vallen. Zingend als een bosnimf die je wil verleiden met haar betoverende gezang. Noem het indie folk, noem het freak folk. Of geen van dit alles. Deze zangeres heeft een geheel eigen stijl van zingen dat in geen enkel ander hokje past. Misschien alleen lichtjes te vergelijken met Loreena McKennitt (net als Newsom ook een harpiste), Elyse, Bjork of Laurie Anderson. De vijf nummers op deze CD (Emily, Monkey & Bear, Sawdust & Diamonds, Only Skin, Cosmia), hebben haast geen structuur, en gaan gepaard met evenzeer prachtig harpspel. De orkestrale arrangementen zijn van de hand van Van Dyke Parks. Vandaar dus mede ook door hem dat dit een bijzonder album is geworden, dat meer weg heeft van een luisterboek van een roman waarin ze niet praat maar zingt. Poetisch, literair en misterieus. Geproduceerd door Steve Albini en uitgebracht door Drag City.
