Vergeleken met het album dat ik van Ty Segall in mijn 1760 lijst heb staan (Twins) is deze totaal anders. Deze neigt voor mijn gevoel meer naar Sufjan Stevens en naar radio vriendelijke power pop van zeg maar Todd Rundgren. Ook The Beatles lijken soms voorbij te komen. Behoorlijk afwisselend dus. Possession is een luchtige plaat zonder experimenten en met mooie afgeronde liedjes. Waarop, hoewel niet helemaal afwezig, gitaren een mindere rol spelen dan op bijvoorbeeld dat Twins album uit 2012. Violen en strijkers staan op deze CD meer in de aandacht, gearrangeerd door vriend en collega Mikal Cronin. Alle nummers lijken met grote zorgvuldigheid gecomponeerd te zijn, waarbij elke noot raak is. Zelfs de teksten zijn interessant om te lezen, die hij samen heeft geschreven met filmmaker Matt Yoka, en die ook een van de videoclips heeft gemaakt voor het album. Possession is een prachtplaat geworden. Het openingsnummer Shoplifter is zelfs een mooie meezinger. Verpakt in een hoesje van zeer stevig karton, met een binnenhoesje voor de CD, en met een inlegvelletje met de teksten. Wat wil een mens nog meer. Uitgebracht door Drag City (Chris Gantry 2019).
