Love Over Gold van Dire Straits
Dit vierde album van Dire Straits (Mark Knopfler, Hal Lindes, John Illsley, Alan Clark, Pick Whiters), uitgebracht in 1982, vind ik nog steeds niet het beste album van de band. Of laat ik het anders zeggen dat ik het mijn minst favoriete album vind van mijn vier meest favoriete van Mark Knopfler en co. Het album vind ik dus beter dan alles wat ze daarna hebben uitgebracht. Dat komt denk ik door Private Investigations. Tegen dit nummer heb ik altijd iets ambivalents gehad. Hoewel ik er nu wel goed naar kan luisteren (eigenlijk is het best een goed nummer) vond ik het vroeger vooral te orchestraal, te steriel, te clean opgenomen en nam het voor mijn gevoel haast het hele album in beslag (wat niet zo is), en vond ik het niet goed passen tussen al die andere nummers van de band. Maar ik vind verder eigenlijk alles wel goed van Knopfler moet ik zeggen (ja ook Local Hero dat ik tot mijn spijt veel te laag in mijn album top 1760 heb gezet). Ik vind hem een zeer goede gitarist bovendien. Love Over Gold, Industrial Disease, Telegraph Road en It Never Rains, de andere nummers op de LP, zijn gewoon degelijke Dire Straits nummers die in het verlengde liggen van alles op de drie eerste albums. Op twee nummers is Mike Mainieri (AT 1760 – Don McLean, Aerosmith, Mark Knopfler) trouwens te horen op marimba en vibrafoon. Opgenomen in The Power Station in New York City en geproduceerd door Mark Knopfler himself. Uitgebracht door Vertigo.
