Diep van binnen heb ik altijd een zwak gehad voor John Denver, die in 1997 overleed door een vliegtuigongeluk. Als er iemand was die altijd zo mooi kon zingen over zijn liefde voor de Americaanse natuur, dan was hij het wel. Al die hits van hem, Annie’s Song, Calypso, Rocky Mountain High, Thank God I’m A Country Boy en Take Me Home Country Roads zijn bekend bij heel veel mensen. Hij was een zeer geliefd artiest. En vooral ook van die uptempo songs wordt je nog altijd vrolijk. Het album Poems, Prayers & Promises was zijn commerciele doorbraak. Er staan een paar prachtige nummers op, waaronder een paar covers zoals Let It Be, Junk (Paul McCartney) dat net zo liefelijk klinkt als van de oorspronkelijke schrijver zelf, en Fire And Rain van James Taylor. Denver maakt van dit nummer haast een perfecte kopie. Natuurlijk klinken al deze tracks erg zoetzappig, maar als je daar vattelijk voor bent kun je daar veel troost uithalen. En dat is belangrijk. De muziek komt recht uit zijn hart en is zeer oprecht. Het afsluitende The Box is een voorgedragen gedicht, en dat doet hij best innemend. Een paar andere hoogtepunten van het album zijn Poems Prayers & Promises, My Sweet Lady, Sunshine On My Shoulders, Gospel Changes en natuurlijk Take Me Home Country Roads. Hoewel Denver zelf ook een verdienstelijke gitaarspeler was, wordt hij begeleid door twee andere gitaristen waaronder Eric Weissberg, bekend van zijn banjosolo in Dueling Banjos, het themanummer van de film Deliverance.
