Het Rotterdamse Lewsberg, vernoemd naar de Nederlandse schrijver en dichter Robert Antonius Loesberg (bekend van zijn proza debuut Enige Defecten uit 1974), bracht in 2018 dit debuut uit. Een album met een sterk literair karakter. De band rondom Arie van Vliet, Shalita Dietrich, Michiel Klein en Joris Frowein, laat daarmee horen dat hun liefde voor muziek met taal gepaard gaat: met schrijvers, literatuur en met kunstenaars in het algemeen. Op het eerste nummer Vaan bijvoorbeeld is de stem van C.B. Vaandrager te horen en op The Smile de stem van Frans Vogel: twee Rotterdamse schrijvers en dichters waarbij klaarblijkelijk verbondenheid mee gevoeld wordt. De muziek op sommige nummers doet soms denken aan The Presidents Of The United States Of America, maar ook aan The Velvet Underground en Talking Heads. Het nummer Non-Fiction Writer lijkt overeenkomsten te hebben met The Book I Read van The Heads. Op het laatste nummer, Vicar’s Cross pt. 2, gezongen door Shalita Dietrich, klinkt de zangeres als Nico, en van Vliet in meerdere nummers vaak half pratend en half zingend als Lou Reed. De muziek klinkt vrij eenvoudig en is repetitief, en lijkt achteloos gemaakt te zijn zonder veel franje. De focus ligt op het ritme maar ook op de melodie. met scherpzinnige melancholische humor. En dat maakt deze muziek verslavend. Lewsberg is een geweldige gitaarplaat die niet snel verveelt.
